Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless regarding evidence review and mandatory additional penalty.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless and ordered the appellant to bear the costs. The appellant argued that the lower court erred by failing to re-evaluate evidence and by imposing an additional penalty without explicit statutory authority. The court rejected these claims, stating that cassation reviews do not allow re-evaluation of facts and that the additional ban was correctly applied as a mandatory ruling rather than a discretionary one.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3 § 3, Art. 4 § 1 d.k.p.k.; Art. 372 § 1 pkt 1 d.k.p.k.; Art. 42 § 1 d.k.k.; Art. 463a § 1 zd. II d.k.p.k.: Cassation proceedings do not permit a re-evaluation of evidence or factual findings, and additional penalties must be applied as mandatory rulings when the law stipulates 'the court shall rule' rather than 'the court may rule'.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt III KKN 445/98
POSTANOWIENIE
Dnia 11 stycznia 2001 r.
Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie
następującym:
Przewodniczący: Sędzia SN Tomasz Grzegorczyk
po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2001 r.
sprawy R. D.
skazanej z art. 1 § 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o ochronie obrotu
gospodarczego (Dz. U. Nr 126, poz. 615) w zw. z art. 58 kk z 1969 r.
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanej
od wyroku Sądu Wojewódzkiego w B.
z dnia 17 marca 1998 r., sygn. VIII Ka […]
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S.
z dnia 17 listopada 1997 r., sygn. II K […]
oddala kasację jako oczywiście bezzasadną i obciąża skazaną
kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego
UZASADNIENIE
W kasacji podniesiono zarzut z art. 3 § 3 i art. 4 § 1 d.kpk przez przyjęcie,
że materiał dowodowy pozbawiony był nie dających się usunąć wątpliwości i
zaniechanie ich usunięcia in dubio pro reo a także art. 372 § 1 pkt 1 d.kpk przez
zaniechanie przez sąd odwoławczy odniesienia się do zarzutów apelacji oraz art.
42 § 1 d.kk przez przyjęcie że kara dodatkowa zakazu zajmowania stanowisk
musiała być orzeczona, choć przepis ten tylko pozwalał na jej orzeczenie.
Analizując te zarzuty Sąd Najwyższy zważył co następuje.
Jeżeli chodzi o uchybienie przepisom art. 3 § 3 i 4 d.kpk to, co wyraźnie
wynika z uzasadnienia kasacji, zmierzają one do poddania w instancji
kasacyjnej, przeprowadzonych dowodów, ponownej ocenie i to bez wykazania
by oceny sądów skażone były dowolnością czy nielogicznością - jest to próba
podważenie ustaleń faktycznych, czego w kasacji – z uwagi na treść art. 463a
d.kpk (art. 523 § 1 kpk) – czynić nie wolno. Zarzut obrazy art. 372 d.kpk jest
zupełnie niezrozumiały, gdyż odnosi się on do sądu I instancji, a uzasadnienie
sądu odwoławczego normował art. 406 § 2 d.kpk i trzeba przyznać, że
ustosunkowano się w nim do obu zarzutów apelacji, a to błędu w ustaleniach
faktycznych i niewspółmierności kary (k. 1277). Gdy zaś chodzi o zarzut trzeci,
dotyczący kary dodatkowej, to zauważyć trzeba, że zgodnie z art. 463a § 1 zd. II
d.kpk kasacja nie mogła w ogóle być złożona z powodu niewspółmierności
kary, a niezależnie od tego należy podnieść, iż wbrew twierdzeniom skarżącego
art. 42 § 1 d.kk wyraźnie stwierdzał, że przewidziany tam zakaz „orzeka się”,
gdyż o ile w jego § 2 zakładano, że „sąd może orzec” wskazany w nim zakaz, to
w § 1 zastrzeżono, iż „sąd orzeka” przewidziane tu zakresy. W konsekwencji
żadne z uchybień, o jakich mówi kasacja w ogóle nie miało miejsca w tej
sprawie, a skargę w tym stanie rzeczy uznać należy za oczywiście bezzasadną.
Dlatego orzeczono jak na wstępie.
aw
f/ak