Supreme Court dismisses appeal on appeal costs because security order decisions are not final rulings.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against a lower court's order to award appeal costs. The appellant argued that the security order was a final ruling, but the court held it was merely an interim measure. Consequently, the court ruled that costs for such interim measures must be decided separately in the final judgment or upon specific request.
Legislator headnote
AI generatedArt. 108 § 1 k.p.c.; Art. 394 § 1 pkt 2 k.p.c.; Art. 398 § 14 k.p.c.; Art. 745 § 1 k.p.c.; Art. 397 § 2 k.p.c. – A decision on security measures is not a final ruling and does not trigger the automatic award of appeal costs under Art. 108 § 1 k.p.c.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt III CZ 2/10
POSTANOWIENIE
Dnia 5 lutego 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Marek Sychowicz (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Jan Górowski
SSN Marian Kocon
w sprawie z powództwa M. J.
przeciwko J.(…) sp. z o.o. oraz M. P. i J. R. w W.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 lutego 2010 r.,
zażalenia powoda
na postanowienie Sądu Okręgowego w K.
z dnia 29 czerwca 2009 r., sygn. akt II Cz (…),
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2009 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił wniosek
powoda o uzupełnienie postanowienia tego Sądu z dnia 18 maja 2009 r. – którym
oddalone zostało zażalenie pozwanych na postanowienie Sądu pierwszej instancji w
przedmiocie zabezpieczenia powództwa – przez orzeczenie o kosztach postępowania
zażaleniowego. Podstawą tego rozstrzygnięcia, podjętego z powołaniem się na art. 108
w zw. z art. 397 § 2 k.p.c., jest stwierdzenie, że postanowienie z dnia 18 maja 2009 r.
nie było orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie.
W zażaleniu na postanowienie wymienione na wstępie powód zarzucił naruszenie
art. 108 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. przez uznanie, że postanowienie oddalające
zażalenie na postanowienie w przedmiocie zabezpieczenia powództwa nie jest
orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie należało potraktować jako zażalenie „co do kosztów procesu, które nie
były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji” w rozumieniu art. 394 1 § 1
pkt 2 k.p.c. W myśl wymienionego przepisu zażalenie takie podlega rozpoznaniu przez
Sąd Najwyższy.
Jest oczywiste, że wydane w toku postępowania w sprawie postanowienie tak
sądu pierwszej jak i drugiej instancji w przedmiocie zabezpieczenia powództwa nie jest
orzeczeniem kończącym to postępowanie i obowiązek sądu rozstrzygnięcia o kosztach
procesu w każdym orzeczeniu kończącym sprawę w instancji (art. 108 § 1 k.p.c.) nie
obejmuje przypadku wydania takiego postanowienia. Poza tym, niepowołany przez Sąd
Okręgowy i niedostrzeżony przez skarżącego art. 745 § 1 k.p.c. wprost stanowi, że o
kosztach postępowania zabezpieczającego sąd rozstrzyga w orzeczeniu kończącym
postępowanie w sprawie, a o kosztach postępowania zabezpieczającego później
powstałych rozstrzyga na wniosek strony sąd, który udzielił zabezpieczenia. Nie ulega
więc wątpliwości, że sąd pierwszej instancji udzielając zabezpieczenia nie orzeka o
kosztach postępowania zabezpieczającego, a sąd drugiej instancji oddalając zażalenie
od takiego postanowienia nie orzeka o kosztach postępowania zażaleniowego.
Zaskarżone postanowienie odpowiada zatem prawu.
Wydanie w innych sprawach przez sąd drugiej instancji postanowień w
przedmiocie zabezpieczenia powództwa, w których orzeczono o kosztach postępowania
zażaleniowego – na co powołał się skarżący – nie jest wystarczającym argumentem
przemawiającym za trafnością prezentowanego przez niego stanowiska.
Zażalenie jest przeto niezasadnie i jako takie podlega oddaleniu (art. 39814 w zw.
z art. 3941 § 3 k.p.c.).