Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of obvious legal error requiring deep analysis.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal against a lower court's decision to establish an easement. The appellant argued the lower court misinterpreted the Civil Code but failed to demonstrate serious interpretative doubts or cite conflicting precedents. The court ruled that the appeal lacked obvious legal error because resolving the dispute required a detailed analysis of expert opinions and planning conditions, which cannot be done from the appeal's text alone.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3984 § 1, 2 k.p.c.; Art. 3989 § 1 pkt 2, 4 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it clearly demonstrates an obvious legal error or a lack of uniform interpretation, requiring no deep legal analysis to establish its merit.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt III CSK 65/17 POSTANOWIENIE Dnia 4 lipca 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Maria Szulc w sprawie z wniosku P. sp. z o.o. w W. przy uczestnictwie L.K.Ż. i J.Ż.o ustanowienie służebności przesyłu,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 4 lipca 2017 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 30 września 2016 r., sygn. akt II Ca (…), 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2) zasądza na rzecz uczestników w częściach równych od wnioskodawczyni kwotę 240,- (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 3984 § 1 i 2 k.p.c. wskazując na jej cechy konstrukcyjne i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia.Powołanie we wniosku przesłanki określonej w art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c. wymaga wskazania, że określony przepis prawa, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni, bądź niejednolita jego wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie sądów, które należy przytoczyć (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 października 2002 r., II CZ 102/02, nie publ.).
Skarżący błędnie pojmując potrzebę wykładni, o której mowa w tym przepisie, uzasadnia wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania dokonaniem przez Sąd Okręgowy wadliwej, w jego ocenie, interpretacji art. 3052 § 1 k.c. i wskazuje na jej sprzeczność z przytoczonymi orzeczeniami Sądu Najwyższego. Nie czyni natomiast żadnych wywodów prawnych uzasadniających istnienie poważnych wątpliwości co do jego wykładni, a zatem wątpliwości kwalifikowanych, wynikających z rozbieżnej jego interpretacji przez judykaturę i doktrynę, co w konsekwencji nie pozwala na ocenę, czy rzeczywiście wątpliwości takie zachodzą.
Wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania wraz z uzasadnieniem jest odrębnie konstrukcyjnie i funkcjonalnie częścią skargi kasacyjnej (art. 3984 § 2 k.p.c.) i nie jest rzeczą Sądu Najwyższego poszukiwanie w innych częściach skargi argumentów na uzasadnienie podniesionych w nim twierdzeń. Oczywista zasadność skargi kasacyjnej (art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.) zachodzi wówczas, gdy z samej jej treści wynika w sposób jednoznaczny, że wskazane w skardze podstawy zasługują na uwzględnienie i wydane orzeczenie jest oczywiście nieprawidłowe.
Oznacza to, że z argumentów przedstawionych we wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania, bez konieczności dokonywania pogłębionej analizy prawnej lub czynności procesowych sądu, wynika jaskrawa sprzeczność orzeczenia z przepisami prawa niepodlegającymi różnej wykładni i niepozostawiającymi sądowi swobody oceny albo z podstawowymi zasadami orzekania obowiązującymi w demokratycznym państwie prawa. O ile bowiem do uwzględnienia skargi wystarczy, że jej podstawy są usprawiedliwione, o tyle do przyjęcia skargi do rozpoznania niezbędna jest jej oczywista zasadność w wyżej przedstawionym rozumieniu.
W świetle motywów zaskarżonego postanowienia i treści opinii biegłej, w której wśród parametrów przyjętych do ustalenia wysokości wynagrodzenia uwzględniono zarówno lokalizację, położenie, otoczenie nieruchomości, jak i uwarunkowania planistyczne, twierdzenia skarżącej zawarte we wniosku co do pominięcia ograniczeń w zagospodarowania nieruchomości wynikających z decyzji o warunkach zabudowy, nie pozwalają bez dogłębnej oraz szczegółowej analizy całości zgromadzonego w sprawie materiału na przyjęcie, że nastąpiły uchybienia przepisom postępowania o charakterze elementarnym, mającym charakter oczywisty widoczny prima facie.Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 w zw. z 13 § 2 k.p.c.).
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 520 § 3 w zw. z art. 391 § 1 i art. 398 21 k.p.c. oraz § 5 pkt 3 i 10 ust. 4 pkt 2 w zw. z § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015 r., poz. 1800 ze. zm.).jw