Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of reasoned request to admit the appeal under Civil Procedure Code.

Sygn. akt III CSK 57/08

POSTANOWIENIE

Dnia 25 kwietnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie z powództwa J. A.

przeciwko Gminie C.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 kwietnia 2008 r.,

na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego Z dnia 17 lipca 2007 r., sygn. akt I ACa (…),

odrzuca skargę kasacyjną.

Uzasadnienie

Skarga kasacyjna, którą wniósł zawodowy pełnomocnik, pomijając okoliczność,

że uzasadnienie podstawy naruszenia prawa procesowego (art. 227 i 232 k.p.c.) jest

wadliwe, bowiem Sąd drugiej instancji nie może naruszyć art. 227 k.p.c. przez - jak

podał skarżący – „przyjęcie, iż opinia biegłego jest opracowana przez niego tylko na

użytek niniejszego procesu”, ani też nie może naruszyć art. 232 k.p.c. przez

„nieuwzględnienie wniosku skarżącego o dopuszczenie dowodu” – przede wszystkim

nie spełnia istotnego wymagania procesowego, przewidzianego w art. 398 4 § 1 pkt 3

k.p.c. Brak bowiem w skardze uzasadnienia wniosku o jej przyjęcie do rozpoznania.

Wprawdzie autor skargi kasacyjnej zawarł w jej treści stwierdzenie „wnoszę o przyjęcie

skargi kasacyjnej do rozpoznania prawidłowe bowiem zastosowanie art. 415 k.c. w

ustalonym stanie faktycznym [....] wymaga wykładni obowiązujących przepisów, co

stanowi szkodę dla właściciela nieruchomości...”, to jednak jest to tylko pozór

wymagania określonego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. Podobnie ocenić należało

gołosłowne twierdzenie, że „w sprawie występują zasadnicze zagadnienia prawne”. W

przypadku gdy skarżący twierdzi, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,

obciąża go obowiązek sformułowaniu tego zagadnienia i wskazania argumentów, które

prowadzą do rozbieżnych ocen (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 maja

2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002 r., nr 1, poz. 11).

Warunek zawarcia w skardze kasacyjnej wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania i jego uzasadnienie jest spełniony tylko wówczas, gdy skarżący wskaże na

występowanie w sprawie okoliczności o charakterze publicznoprawnym, a zatem

określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. Niezamieszczenie w skardze kasacyjnej wniosku

wypełnionego wskazaną treścią oraz brak jego uzasadnienia stanowi istotną wadę,

której nie można usunąć w trybie właściwym dla usuwania braków formalnych, i w

związku z tym podlega odrzuceniu a limine jako niedopuszczalna. Stanowisko takie

prezentowane zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie Sądu Najwyższego - w

odniesieniu do istotnego elementu kasacji, jakim był wymóg przedstawienia okoliczności

uzasadniających jej przyjęcie do rozpoznania – zachowało aktualność na gruncie

przepisów dotyczących skargi kasacyjnej. Spełnienie obowiązku wynikającego z art.

3983 § 1 pkt 3 k.p.c. nie może polegać tylko na odwołaniu się do powołanych podstaw,

na których oparta została skarga. Odwołanie się do podstaw kasacyjnych nie wypełnia

obowiązku uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Byłoby

to bowiem zbędnym powielaniem argumentów wskazanych w uzasadnieniu podstaw

kasacyjnych, służących wykazaniu ich zasadności.

Skoro więc skarga nie spełnia wymagania określonego w art. 398 6 § 2 k.p.c.

należało orzec, jak w sentencji (art. 3986 § 3 k.p.c.).