Supreme Court dismisses appeal on return of property, citing broad judicial interpretation of possession transfer.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's cassation appeal against the appellate court's decision to reject the claim for return of property and payment. The appellant argued that the concept of 'return of property' under Article 229 of the Civil Code required a broader judicial interpretation to resolve inconsistencies in case law. The court rejected this claim because the established precedent already defines 'return of property' as the recovery of dominion in all permissible forms, including long-hand delivery, and no significant judicial discrepancies were proven.
Legislator headnote
AI generatedArt. 229 k.c.; Art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.; The concept of 'return of property' encompasses the recovery of dominion in all permissible forms, including long-hand delivery, and the absence of significant judicial discrepancies precludes cassation.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt III CSK 56/18 POSTANOWIENIE Dnia 15 czerwca 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z powództwa D.M.przeciwko A.G. i W.G.o zapłatę i wydanie,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 czerwca 2018 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w K.z dnia 26 maja 2017 r., sygn. akt I ACa …/17, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 26 maja 2017 r. Sąd Apelacyjny w K. w sprawie o wydanie rzeczy i zapłatę oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 12 lutego 2016 r.Powód wniósł skargę kasacyjną, wskazując, że w sprawie istnieje potrzeba wykładni art. 229 k.c., wywołującego rozbieżności w orzecznictwie sądów oraz interpretacji pojęcia „zwrot rzeczy” (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.).Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Użyte w art. 229 k.c. pojęcie „zwrot rzeczy” było przedmiotem zainteresowania orzecznictwa, a w szczególności uchwały Sądu Najwyższego z dnia 22 lipca 2005 r., III CZP 47/05 (OSNC 2006, nr 6, poz. 100), w której opowiedziano się za szerokim rozumieniem tego pojęcia.
Zdaniem Sądu Najwyższego, nie budzi wątpliwości, że „zwrot rzeczy” polega na - najogólniej mówiąc - odzyskaniu władztwa nad rzeczą we wszystkich dopuszczalnych formach (por. także wyroki Sądu Najwyższego z dnia 13 listopada 1997 r., I CKN 323/97, OSNC 1998, nr 5, poz. 79, i z dnia 26 marca 1998 r., I CKN 590/97, OSNC 1998, nr 11, poz. 180). W grę wchodzą zatem wszystkie sposoby przeniesienia posiadania przewidziane w art. 348–351 k.c., w tym przeniesienie tradicio longa manu (art. 348 k.c.).W tej sytuacji, wobec wyjaśnienia w orzecznictwie Sądu Najwyższego występującego art. 229 k.c. pojęcia „zwrot rzeczy”, a także niestwierdzenia (niewykazania przez skarżącego) istotnych rozbieżności orzeczniczych, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). kcjw