Supreme Court dismisses appeal on mortgage assignment proof, citing established precedent and statutory requirements.

Sygn. akt III CSK 5/18 POSTANOWIENIE Dnia 23 maja 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Strzelczyk w sprawie z wniosku D. z siedzibą w W.‎przy uczestnictwie […] Bank S.A. w W., M. S. i M. K.‎o wpis do księgi wieczystej,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 maja 2018 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestników M. S. i M. K.od postanowienia Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 3 kwietnia 2017 r., sygn. akt II Ca […], 1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2) zasądza od uczestnika M. S. oraz M. K. na rzecz wnioskodawcy kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarżący opierają wniosek o przyjęcie skargi na potrzebie na występowaniu zagadnień prawnych dotyczących możliwości wykazania w postępowaniu wieczystoksięgowym faktu cesji wierzytelności objętej hipoteką dokumentem wystawionym przez fundusz sekurytyzacyjny na postawie art. 195 ustawy z 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (Dz.

U. 2018, poz. 56). Stanowiska tego nie sposób jednak podzielić. Kwestia sposobu wykazania faktu nabycia przez fundusz sekurytyzacyjny wierzytelności hipotecznej po nowelizacji ustawy o funduszach instytucyjnych z 2013 r. była już przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego i nie wymaga dodatkowej interpretacji. W uzasadnieniu postanowienia SN z 25 kwietnia 2017 r., V CSK 503/16, nie publ. przyjęto, że w przypadku nabycia przez fundusz sekurytyzacyjny wierzytelności albo puli wierzytelności zabezpieczonych hipoteką sąd prowadzący księgę wieczystą, dokonuje wpisu zmiany wierzyciela na wniosek funduszu w oparciu o wyciąg spełniający wymagania określone w art. 194 i 195 ustawy o funduszach inwestycyjnych.

Wskazano także, że art. 195 ust. 1 ustawy przewiduje jako podstawę wpisu dokument w postaci wyciągu z ksiąg rachunkowych, podpisany przez osoby upoważnione do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych funduszu i opatrzony pieczęcią towarzystwa zarządzającego funduszem sekurytyzacyjnym. Tym samym zastrzega szczególną podstawę wpisu i formę ad intabulationem. Oznacza to, że jedynym dokumentem wymaganym dla dokonania wpisu przeniesienia wierzytelności hipotecznej, której następstwem jest przeniesienie hipoteki, jest wskazany wyciąg i brak podstawy normatywnej dla przedstawienia umowy zbycia wierzytelności, potwierdzającej jej przejście w drodze cesji na fundusz.

Przypomnieć należy, że przelew wierzytelności hipotecznej jest czynnością prawną niezależną od ustanowienia hipoteki. Przejście hipoteki na cesjonariusza jest ustawowym skutkiem przeniesienia zabezpieczonej wierzytelności, a nie przeniesienia ograniczonego prawa rzeczowego. Za zbędnością przedstawienia sądowi wieczysto - księgowemu umowy przelewu wierzytelności hipotecznej już w poprzednim stanie prawnym opowiedział się Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 listopada 2014 r., IV CSK 103/14 (nie publ.). Należy zatem uznać, że stanowisko skarżących zmierzające do podważenia tego poglądu, który wynika wprost z brzmienia ustawy nie uzasadnia przyjęcia jej do rozpoznania.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 1 k.p.c. a contrario). O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 520 § 2 w zw. z art. 13 § 2, art. 108 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. jw