III CSK 385/15 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal claiming obvious unreasonableness due to missing medical facility opinion.

Case Number III CSK 385/15

Court / Authority Sąd Najwyższy

Jurisdiction

Poland (PL)

Outcome Dismissed

Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal, ruling that the claim of obvious unreasonableness was not substantiated. The appellant argued the lower court violated the Alcoholism Prevention Act by failing to obtain a medical facility opinion, yet the court noted factual findings confirmed the need for treatment. Consequently, the appeal was rejected because the legal error was not evident enough to warrant immediate dismissal without further analysis.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.; The claim of obvious unreasonableness requires a legal error so glaring that any ordinary lawyer would recognize its unlawfulness without analysis, and mere procedural defects do not automatically satisfy this high threshold.

Keywords

AI generated

cassation appeal obvious unreasonableness alcoholism prevention act medical facility opinion legal error threshold

Cited Legislation

AI generated

art. 3989 § 1 k.p.c.

Z przedstawionych zatem względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).O wynagrodzeniu należnym ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi uczestniczki w postępowaniu kasacyjnym orzeczono na podstawie § 11 pkt 3 w związku z § 2 ust.

art. 3989 § 2 k.p.c.

Z przedstawionych zatem względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).O wynagrodzeniu należnym ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi uczestniczki w postępowaniu kasacyjnym orzeczono na podstawie § 11 pkt 3 w związku z § 2 ust.

art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 września 2013 r., III SK 4/13, nie publ.).Skarżąca, kwestionując rozstrzygnięcie Sądu wskazała, że zapadło ono bez wymaganej opinii zakładu leczącego, a więc z naruszeniem art. 34 ust.

art. 3989 § 1 k.p.c

Z przedstawionych zatem względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).O wynagrodzeniu należnym ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi uczestniczki w postępowaniu kasacyjnym orzeczono na podstawie § 11 pkt 3 w związku z § 2 ust.

art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c

Z przedstawionych zatem względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).O wynagrodzeniu należnym ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi uczestniczki w postępowaniu kasacyjnym orzeczono na podstawie § 11 pkt 3 w związku z § 2 ust.

art. 3989 § 2 k.p.c

Z przedstawionych zatem względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).O wynagrodzeniu należnym ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi uczestniczki w postępowaniu kasacyjnym orzeczono na podstawie § 11 pkt 3 w związku z § 2 ust.

Cited Case Law

AI generated

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 września 2013 r., III SK 4/13, nie publ.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 września 2013 r., III SK 4/13, nie publ.).Skarżąca, kwestionując rozstrzygnięcie Sądu wskazała, że zapadło ono bez wymaganej opinii zakładu leczącego, a więc z naruszeniem art.

Full text

Sygn. akt III CSK 385/15 POSTANOWIENIE Dnia 12 lutego 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z wniosku kuratora zawodowego‎przy uczestnictwie M. S.‎o zmianę obowiązku uczestnika M. S. poddania się leczeniu odwykowemu przeciwalkoholowemu w zakładzie leczenia odwykowego,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 lutego 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki od postanowienia Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt XI 1Ca […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, 2. przyznaje adw. D. D. od Skarbu Państwa (Sądu Okręgowego w K.) kwotę 120 (sto dwadzieścia) zł podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług tytułem wynagrodzenia za udzieloną uczestniczce M. S. pomoc prawną z urzędu w postępowaniu przed Sądem Najwyższym.

UZASADNIENIE

Sąd Najwyższy, zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.Uczestniczka we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołała przesłankę z art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. to jest oczywistą zasadność skargi kasacyjnej.

Przesłanka ujęta w tym przepisie odnosi się do spraw, w których zapadłe orzeczenie może być kwalifikowane jako bezprawne. Taka zaś ocena ma być dokonana wprost, ponieważ wadliwość orzeczenia musi być tu widoczna dla każdego przeciętnego prawnika, od razu, bez wątpliwości i bez konieczności analizy rysujących się zagadnień. Potrzeba wyeliminowania z obrotu orzeczeń naruszających elementarne reguły porządku prawnego jest niewątpliwa. Rzeczą skarżącego jest w takiej sytuacji wskazanie nie tylko konkretnych, naruszonych, jego zdaniem, przez sąd przepisów, ale przede wszystkim przytoczenie odpowiednich argumentów wyjaśniających, dlaczego te przepisy zostały w taki bezdyskusyjny sposób, ze skutkiem bezprawności, naruszone (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 września 2013 r., III SK 4/13, nie publ.).Skarżąca, kwestionując rozstrzygnięcie Sądu wskazała, że zapadło ono bez wymaganej opinii zakładu leczącego, a więc z naruszeniem art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.

U. z 2015 r., poz. 1286 ze zm.). To naruszenie przepisów nie uzasadnia jednak twierdzenia o bezprawności orzeczenia skoro jednocześnie ustalenia faktyczne poczynione przez sądy wskazują na potrzebę leczenia skarżącej w zakładzie stacjonarnym. Brak więc wystarczających podstaw do przyjęcia, że przesłanka o oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wystąpiła. Z przedstawionych zatem względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).O wynagrodzeniu należnym ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi uczestniczki w postępowaniu kasacyjnym orzeczono na podstawie § 11 pkt 3 w związku z § 2 ust. 3 i w związku z § 13 ust. 4 pkt 1 oraz § 19 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jedn.:

Dz. U. z 2013 r., poz. 461 ze zm.). [l.n]