Supreme Court dismisses cassation appeal as legal issue already settled by prior precedent regarding adverse possession. The court found no need for interpretation of civil code articles. The appeal was rejected due to lack of unresolved legal questions. The court awarded legal aid costs to the state. The decision emphasizes the binding nature of prior Supreme Court rulings. No new legal interpretation was required. The case concerns adverse possession and procedural limits. The court ruled against the appellant's request for review.

Sygn. akt III CSK 29/20 POSTANOWIENIE Dnia 20 października 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Kozłowska w sprawie z wniosku M. T.‎przy uczestnictwie M. K., T. K.‎o zasiedzenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 października 2020 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 8 maja 2019 r., sygn. akt […], 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ‎2. przyznaje adwokat M. S. od Skarbu Państwa (Sądu Okręgowego w K.) kwotę 900 (dziewięćset) zł, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu wnioskodawcy w postępowaniu przed Sądem Najwyższym.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Ta regulacja przesądza, że orzeczenie w przedmiocie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania zapada tylko po uprzednim dokonaniu oceny istnienia przyczyn określonych w powołanym przepisie, tylko one bowiem i ich uzasadnienie mogą być przedmiotem tzw.

„przedsądu” i decydują o jego wyniku. Jednocześnie przypomnieć trzeba, że Sąd Najwyższy nie jest trzecią instancją sądową i jego rolą nie jest korygowanie ewentualnych błędów w zakresie stosowania czy wykładni prawa w każdej indywidualnej sprawie.Skarżący we wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powołał przesłanki z art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c. Wskazał, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne dotyczące interpretacji art. 172 k.c. oraz art. XLI p.wpr.k.c. oraz art. 610 § 1 k.p.c. w zw. z art. 677 k.p.c. Podkreślił, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem związanie sądu w sprawie o zasiedzenie obejmuje oznaczenie jedynie przedmiotu zasiedzenia oraz prawa podlegającego zasiedzeniu; możliwe jest natomiast stwierdzenie zasiedzenia na rzecz innej osoby i w innej dacie niż oznaczona we wniosku.

W ocenie skarżącego zachodzi także potrzeba wykładni art. 172 k.c. co do pojęcia posiadania samoistnego.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:W sprawie nie doszło także do spełnienia przesłanek z art. 3989 § 1 k.p.c. Zgodnie z jednolitym stanowiskiem Sądu Najwyższego, twierdzenie o występowaniu w sprawie istotnego zagadnienia prawnego jest uzasadnione tylko wtedy, kiedy przedstawiony problem prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub kiedy istnieją rozbieżne poglądy w tym zakresie, wynikające z odmiennej wykładni przepisów konstruujących to zagadnienie (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 czerwca 2016 r., sygn. akt II PK 247/15).

Tymczasem zagadnienie, na które powołuje się skarżący, jakkolwiek było przedmiotem odmiennych rozważań, to jest, czy sąd może stwierdzić nabycie nieruchomości w drodze zasiedzenia przez osobę, która o to nie wnosiła, ani która nie była wskazywana przez uczestników postępowania, jako nabywca, to ostatecznie spór ten został przesądzony uchwałą składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 2015 r., III CZP 112/14 (OSNC 2015, Nr 11, poz. 127), zaaprobowaną w piśmiennictwie, w której przyjęto, że postępowanie o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości w wyniku zasiedzenia - służące realizacji indywidualnych interesów poszczególnych podmiotów prawa cywilnego - nie przewiduje wyjątku od zasady określonej w art. 321 k.p.c., zgodnie którą sąd nie może orzekać co do przedmiotu, który nie był objęty żądaniem ani zasądzać ponad żądanie.

W związku z tym Sąd Najwyższy w składzie poszerzonym uchwalił, że stwierdzenie zasiedzenia własności nieruchomości może nastąpić tylko na rzecz osoby wskazanej przez wnioskodawcę lub innego uczestnika postępowania. W świetle powyższej uchwały, brak podstaw do przyjęcia, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne.Z kolei, oparcie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania na tym, że istnieje potrzeba wykładni przepisów budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, wymaga natomiast wykazania, że określony przepis prawa nie doczekał się wykładni, mimo że budzi poważne wątpliwości albo, że niejednolita wykładnia wywołuje rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 2015 r., III CSK 59/15, OSNC 2016, nr 2, poz. 29 i z dnia 23 maja 2018 r., I CSK 31/18).

Konieczne jest więc wykazanie, że wątpliwości te mają rzeczywisty i poważny charakter, z odwołaniem się do dotychczasowych poglądów orzecznictwa i dostępnego piśmiennictwa.Powołany przez skarżącego art. 172 k.c., w zakresie rozumienia pojęcia samoistnego posiadania był przedmiotem tak wielu wypowiedzi Sądu Najwyższego, że twierdzenie o potrzebie jego wykładni nie przekonuje, a w każdym razie nie czyni tego uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.Mając to na względzie, Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Podstawę rozstrzygnięcia o kosztach pomocy prawnej udzielonej wnioskodawcy z urzędu w postępowaniu kasacyjnym stanowił art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (tj.:

Dz.U. z 2020 r., poz. 1651) oraz § 4 ust. 1 i 3, § 8 pkt 6, § 11 pkt 1 i § 16 ust 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tj.: Dz.U. z 2019 r., poz. 18). jw