Supreme Court dismisses cassation appeal as no legal issue exists due to lack of factual basis for prescription. The court rejects the claim that prescription applies to a servitude without a specific claimant. The appeal fails because the lower court correctly noted the missing start date of construction. The legal question raised was deemed irrelevant without established factual prerequisites for acquiring rights by prescription. The court emphasizes that the Supreme Court cannot make independent factual findings. The decision upholds the lower court's refusal to recognize the servitude via prescription. The ruling clarifies the strict requirements for filing a valid cassation appeal. The case involves a dispute over land servitudes and the acquisition of rights by prescription. The court finds the appellant's arguments legally unfounded and factually unsupported. The decision reinforces the principle that cassation reviews legal issues, not facts. The appeal is dismissed because the necessary conditions for prescription were not met. The court concludes that the legal question raised lacks significance for the case outcome.

Sygn. akt III CSK 274/18 POSTANOWIENIE Dnia 19 kwietnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Grzegorczyk w sprawie z wniosku T. sp. z o.o. w K.‎przy uczestnictwie J. W.‎o zasiedzenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 kwietnia 2019 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 6 marca 2018 r., sygn. akt II Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, jako nadzwyczajnego środka zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującego od orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów.

W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.Wnosząc o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca T. Sp. z o.o. w K. wskazała na konieczność wykładni przepisów prawnych w zakresie dotyczącym ustalenia momentu wejścia przez przedsiębiorstwo przesyłowe w posiadanie służebności gruntowej o treści służebności przesyłu.

Powołała się również na istotne zagadnienie prawne, wyrażające się w pytaniu, czy dopuszczalne jest stwierdzenie zasiedzenia służebności na rzecz wnioskodawcy lub poprzednika prawnego wnioskodawcy, mimo że nie został on ściśle wskazany w petitum wniosku, jako podmiot, na rzecz którego miałoby nastąpić zasiedzenie. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem orzecznictwa, przyczyna kasacyjna w postaci potrzeby wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów (art. 3989 § 1 pkt 2 k.p.c.) wymaga wykazania, że określony przepis lub zespół przepisów prawa, który ma zastosowanie w sprawie, mimo że budzi poważne wątpliwości, nie doczekał się wykładni albo niejednolita wykładnia wywołuje wyraźnie wskazane przez skarżącego rozbieżności w orzecznictwie w odniesieniu do identycznych lub podobnych stanów faktycznych, które należy przytoczyć (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2008 r., III CSK 104/08, niepubl. i z dnia 28 marca 2007 r., II CSK 84/07, niepubl.).Powołanie się z kolei w skardze kasacyjnej na istotne zagadnienie prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga sformułowania problemu prawnego i uzasadnienia, że ma on znaczenie dla rozwoju prawa lub precedensowy charakter.

Problem ten powinien odnosić się do konkretnych, powołanych we wniosku przepisów prawa, zostać ujęty w sposób abstrakcyjny, tak, aby jego rozstrzygnięcie mogło uzyskać ogólniejsze znaczenie, a zarazem wiązać się z rozpoznawaną sprawą. Konieczne jest przy tym wskazanie argumentów, które prowadzą do jego rozbieżnych ocen i możliwych wariantów interpretacyjnych (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 13 lipca 2007 r.

III CSK 180/07, niepubl., z dnia 10 kwietnia 2014 r., IV CSK 623/13, niepubl., z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, niepubl., z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, niepubl.).Bliższa analiza wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie pozwalała uznać, by zachodziły przytoczone w nim przyczyny kasacyjne.Potrzebę wykładni przepisów w zakresie chwili początkowej objęcia w posiadanie służebności gruntowej o treści odpowiadającej służebności przesyłu skarżąca łączyła z zarzutem, że Sąd Okręgowy błędnie przyjął, iż do wejścia w posiadanie służebności, a zarazem rozpoczęcia biegu terminu zasiedzenia doszło w chwili rozpoczęcia eksploatacji urządzeń.

Sąd Okręgowy stanowiska takiego jednak nie wyraził, lecz – wskazując na różne możliwości oceny tego zagadnienia – ustalił, że w rozpoznawanej sprawie wnioskodawca nie wykazał, kiedy został zainicjowany proces budowlany w odniesieniu do spornej linii. Stwierdzenie to wiąże Sąd Najwyższy (art. 39813 § 2 k.p.c.) i wyklucza czynienie przez ten Sąd samodzielnych ustaleń, a tym samym uwzględnienie zawartych w skardze kasacyjnej twierdzeń, według których wszczęcie prac nastąpiło najpóźniej w dniu 2 lipca 1986 r. Konsekwencją tego stanu rzeczy jest to, że przedstawione przez pozwaną wątpliwości interpretacyjne nie mogły rzutować na wynik postępowania kasacyjnego.

Na marginesie należało dostrzec, że skarżąca w postępowaniu apelacyjnym nie zarzucała błędnego lub niepełnego ustalenia stanu faktycznego w zakresie momentu rozpoczęcia prac budowlanych na spornym odcinku linii. Skutkiem wiążącego dla Sądu Najwyższego ustalenia, że skarżąca nie wykazała daty zainicjowania procesu budowlanego było również to, że bezprzedmiotowe z punktu widzenia wyniku postępowania kasacyjnego było sformułowane w skardze kasacyjnej zagadnienie prawne. Przedstawiony w nim problem mógłby mieć znaczenie tylko wtedy, gdyby w okolicznościach sprawy wykazano przesłanki nabycia prawa w drodze zasiedzenia.

Jednocześnie trzeba zauważyć, że pytanie o stosowanie reguł przyjętych w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 2015 r., III CZP 112/14, OSNC 2015, nr 11, poz. 127, w kontekście specyfiki służebności przesyłu i przekształceń, które były udziałem sektora przedsiębiorstw przesyłowych, zostało twierdząco rozstrzygnięte w judykaturze Sądu Najwyższego (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2017 r., II CSK 16/17, niepubl. i z dnia 14 grudnia 2017 r., V CSK 135/17, niepubl., a także – odpowiednio – uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2017 r., III CZP 49/17, OSNC 2018, nr 7-8, poz. 71).Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 w związku z art. 13 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. aj