Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
III CSK 258/16 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal on directness rule, citing lack of new convincing arguments.

Case Number III CSK 258/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal filed by S. R. and H. R. against the lower court's rejection of their appeal in a possession action. The appellants argued that the directness principle (Art. 235 k.p.c.) was violated by the use of evidence from other cases, claiming it required a new interpretation of the law. The court ruled that this issue had already been settled in prior jurisprudence and that the appellants failed to provide new or convincing arguments to warrant a re-evaluation.

Legislator headnote

AI generated

Art. 235 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c. The principle of directness in civil proceedings is not absolute, and the admission of evidence from other cases does not constitute a violation thereof absent new convincing arguments challenging established case law.

Keywords

AI generated
principle of directness civil procedure code cassation appeal dismissal evidence from other cases possession action lack of new arguments judicial precedent

Cited Legislation

AI generated
Art. 235 k.p.c.
z dnia 28 września 2015 r.Wnioskodawcy wnieśli skargę kasacyjną, wskazując na potrzebę wykładni przepisu budzącego poważne wątpliwości (art. 235 k.p.c.), ustanawiającego zasadę bezpośredniości.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
235 k.p.c., a skarżący nie dostarczył nowych i przekonujących argumentów.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.), o kosztach sądowych orzekając na podstawie art.
Art. 520 § 3 k.p.c.
3989 § 2 k.p.c.), o kosztach sądowych orzekając na podstawie art. 520 § 3 w związku z art.
Art. 13 § 2 k.p.c.
520 § 3 w związku z art. 13 § 2, art.
Art. 391 § 1 k.p.c.
13 § 2, art. 391 § 1 i art.
Art. 39821 k.p.c.
391 § 1 i art. 39821 k.p.c. aj
art. 235 k.p.c
z dnia 28 września 2015 r.Wnioskodawcy wnieśli skargę kasacyjną, wskazując na potrzebę wykładni przepisu budzącego poważne wątpliwości (art. 235 k.p.c.), ustanawiającego zasadę bezpośredniości.
art. 3989 § 2 k.p.c
235 k.p.c., a skarżący nie dostarczył nowych i przekonujących argumentów.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.), o kosztach sądowych orzekając na podstawie art.
art. 39821 k.p.c
391 § 1 i art. 39821 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
C.II. 2085/36
orzeczenia z dnia 12 stycznia 1937 r., C.II. 2085/36, Nowa Palestra 1937, nr 12, s.
C.II. 901/37
557, z dnia 11 października 1937 r., C.II. 901/37, Zb.Urz.
4 CR 759/58
329, z dnia 3 kwietnia 1959 r., 4 CR 759/58, RPEiS 1960, nr 2, s.
II PR 269/66
409, i z dnia 10 października 1966 r., II PR 269/66, NP 1967, nr 6, s.
I CSK 238/09
Supreme Court allows retrial for State Treasury due to late evidence and failure to verify tax invoices.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III CSK 258/16 POSTANOWIENIE Dnia 14 grudnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku S. R. i H. R. ‎przy uczestnictwie Skarbu Państwa - Starosty B. i A. - Oddziału Terenowego w R. ‎o zasiedzenie,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 grudnia 2016 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w T. ‎z dnia 8 marca 2016 r., sygn. akt I Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od wnioskodawców na rzecz Skarbu Państwa - Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa kwotę 1350 zł (tysiąc trzysta pięćdziesiąt zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 8 marca 2016 r. – w sprawie o zasiedzenie – Sąd Okręgowy w T. oddalił apelację wnioskodawców od postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia 28 września 2015 r.Wnioskodawcy wnieśli skargę kasacyjną, wskazując na potrzebę wykładni przepisu budzącego poważne wątpliwości (art. 235 k.p.c.), ustanawiającego zasadę bezpośredniości. Ponadto wskazali na zagadnienie sprowadzające się do pytania, „czy przełamując zasadę bezpośredniości wobec wystarczających do rozstrzygnięcia sprawy dowodów w postępowaniu meriti można sięgać do dowodów z akt innych spraw li tylko dla dokonania oceny dowodów w sprawie będącej przedmiotem orzekania”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zasada bezpośredniości – niemająca w postępowaniu cywilnym bezwzględnego charakteru – a także art. 235 k.p.c. były wielokrotnie przedmiotem wypowiedzi Sądu Najwyższego w wyniku tych wypowiedzi w orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że dopuszczenie dowodu z akt innej sprawy (zwartych w nich dokumentów i protokołów) nie stanowi naruszenia zasady bezpośredniości (np. orzeczenia z dnia 12 stycznia 1937 r., C.II. 2085/36, Nowa Palestra 1937, nr 12, s. 557, z dnia 11 października 1937 r., C.II. 901/37, Zb.Urz. 1938, poz. 329, z dnia 3 kwietnia 1959 r., 4 CR 759/58, RPEiS 1960, nr 2, s. 409, i z dnia 10 października 1966 r., II PR 269/66, NP 1967, nr 6, s. 835, oraz wyrok z dnia 15 października 2009 r., I CSK 238/09, OSNC-ZD 2010, nr C, poz. 68).Niniejsza sprawa nie stanowi podłoża do kolejnej oceny znaczenia art. 235 k.p.c., a skarżący nie dostarczył nowych i przekonujących argumentów.Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.), o kosztach sądowych orzekając na podstawie art. 520 § 3 w związku z art. 13 § 2, art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. aj