Legislator Case Law & Legislation
III CSK 250/19 AI generated

Supreme Court dismisses appeal for lack of abstract legal issue regarding co-ownership possession manifestation.

Case Number III CSK 250/19
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland rejected the cassation appeal filed by participant T.S. against the lower court's decision on co-ownership termination. The appellant argued that specific actions regarding property management constituted an 'animus rem sibi habendi' sufficient to establish exclusive possession. The court ruled that mere management or cost-bearing does not prove exclusive intent without explicit manifestation, which must be abstract rather than case-specific. Consequently, the appeal failed to meet the statutory requirement of presenting a significant legal issue of general significance.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.; Art. 3984 § 2 k.p.c.: A cassation appeal based on a significant legal issue must present an abstract problem of general significance, not merely a case-specific factual assessment of possession manifestation in co-ownership.

Keywords

AI generated
cassation appeal significant legal issue co-ownership possession animus rem sibi habendi abstract legal problem Supreme Court review property law

Cited Legislation

AI generated
art. 3989 § 1 k.p.c.
Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa, powołanie się na przyczynę kasacyjną w postaci istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga sformułowania konkretnego problemu prawnego i uzasadnienia, że ma on znaczenie dla rozwoju prawa lub precedensowy charakter.
art. 3984 § 2 k.p.c.
W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.W złożonej skardze kasacyjnej uczestnik T.
art. 206 k.c.
Ze względu na szeroki zakres uprawnień współwłaściciela wynikający z art. 206 k.c., a co za tym idzie konieczność ochrony pozostałych współwłaścicieli, konieczne jest zamanifestowanie w sposób szczególny woli wyłącznego posiadania całej nieruchomości (por.
art. 3989 § 2
Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 w związku z art.
art. 13 § 2 k.p.c.
3989 § 2 w związku z art. 13 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.
art. 3989 § 1 k.p.c
Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa, powołanie się na przyczynę kasacyjną w postaci istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga sformułowania konkretnego problemu prawnego i uzasadnienia, że ma on znaczenie dla rozwoju prawa lub precedensowy charakter.
art. 3984 § 2 k.p.c
W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c
Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa, powołanie się na przyczynę kasacyjną w postaci istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga sformułowania konkretnego problemu prawnego i uzasadnienia, że ma on znaczenie dla rozwoju prawa lub precedensowy charakter.
art. 206 k.c
Ze względu na szeroki zakres uprawnień współwłaściciela wynikający z art. 206 k.c., a co za tym idzie konieczność ochrony pozostałych współwłaścicieli, konieczne jest zamanifestowanie w sposób szczególny woli wyłącznego posiadania całej nieruchomości (por.
art. 13 § 2 k.p.c
3989 § 2 w związku z art. 13 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji.

Cited Case Law

AI generated
II CZ 35/01
Appeal dismissed for failure to present legal issues with specific arguments under Polish Civil Procedure Code.
III CKN 570/01
Supreme Court dismissed appeal for failure to explain specific legal issues requiring interpretation under Civil Procedure Code.
III CSK 180/07
Supreme Court dismissed cassation appeal for failure to separately justify admissibility under Civil Procedure Code.
IV CSK 623/13
Supreme Court dismisses cassation appeal as no legal issue exists regarding compensation for death of relatives before 2008.
II CSK 376/14
Supreme Court dismisses cassation appeal due to logical contradiction and failure to meet admissibility criteria under Civil Procedure Code.
V CSK 547/14
Supreme Court dismisses cassation appeal for lack of significant legal issue under Civil Procedure Code.
II CSK 405/08
Supreme Court remands case to lower court regarding self-possession requirements in co-ownership acquisition by prescription.
III CSK 300/09
Supreme Court dismisses appeal; mere management of co-owned property without clear intent to possess independently fails to establish acquisitive prescription.
III CSK 263/12
Supreme Court dismisses appeal; self-possessor failed to prove independent will over co-owners' shares via acquisition by prescription.
III CSK 179/14
Supreme Court dismisses adverse possession claim against co-owners where building was authorized by original owner.
I CSK 55/15
Supreme Court vacates acquisition by prescription ruling due to failure to assess preservation acts against majority co-owner rights.
IV CSK 87/15
Supreme Court allows acquisitive prescription claim against state, remanding case due to lack of specific possession facts.
II CSK 6/18
Supreme Court dismisses appeal on co-ownership acquisition, citing lack of legal issue and burden of proof.
I CSK 355/18
Supreme Court dismisses cassation appeal regarding co-ownership acquisition via possession under Civil Code. Appeal rejected due to lack of legal issues. Court upholds lower court's dismissal of possession claim.
V CKN 1780/00
Supreme Court dismisses appeal for failure to present grounds for review as required by Civil Procedure Code.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III CSK 250/19 POSTANOWIENIE Dnia 14 lutego 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Grzegorczyk w sprawie z wniosku W. S. ‎przy uczestnictwie T. S. i P. S. ‎o zniesienie współwłasności,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 lutego 2020 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej uczestnika T. S. od postanowienia Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 13 lutego 2019 r., sygn. akt II Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, pozostawiając rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego do orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Przepis ten odpowiada charakterowi skargi kasacyjnej, będącej nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, o dominującym publicznoprawnym charakterze, przysługującym od orzeczeń wydanych po przeprowadzeniu dwuinstancyjnego postępowania sądowego, w którym sąd pierwszej i drugiej instancji dysponuje pełną kognicją w zakresie faktów i dowodów.

W powiązaniu z art. 3984 § 2 k.p.c. oznacza to, że w skardze kasacyjnej nieodzowne jest powołanie i uzasadnienie okoliczności o charakterze publicznoprawnym, które stanowią wyłączną podstawę oceny pod kątem przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.W złożonej skardze kasacyjnej uczestnik T. S. powołał się na istotne zagadnienie prawne, sprowadzające się do sposobu i zakresu manifestacji animus rem sibi habendi w „konfiguracji wieloosobowej”. Wskazał również na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej. Zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa, powołanie się na przyczynę kasacyjną w postaci istotnego zagadnienia prawnego (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.) wymaga sformułowania konkretnego problemu prawnego i uzasadnienia, że ma on znaczenie dla rozwoju prawa lub precedensowy charakter.

Problem ten powinien odnosić się do powołanych we wniosku przepisów prawa, zostać ujęty w sposób abstrakcyjny, pozwalający nadać jego rozstrzygnięciu ogólniejsze znaczenie, a zarazem mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Konieczne jest przy tym wskazanie argumentów, które prowadzą do jego rozbieżnych ocen i możliwych kierunków rozstrzygnięcia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151, z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, niepubl., z dnia 10 kwietnia 2014 r., IV CSK 623/13, niepubl., z dnia 2 grudnia 2014 r., II CSK 376/14, niepubl., z dnia 9 kwietnia 2015 r., V CSK 547/14, niepubl.).Sformułowane w skardze wątpliwości nie odpowiadały wskazanym wymaganiom.

O posiadaniu samoistnym współwłaściciela nieruchomości w zakresie udziałów we współwłasności innych współwłaścicieli nie przesądza zarządzanie całą nieruchomością, samodzielne ponoszenie ciężarów związanych z korzystaniem z nieruchomości, a nawet pokrywanie kosztów remontu lub modernizacji budynku. Ze względu na szeroki zakres uprawnień współwłaściciela wynikający z art. 206 k.c., a co za tym idzie konieczność ochrony pozostałych współwłaścicieli, konieczne jest zamanifestowanie w sposób szczególny woli wyłącznego posiadania całej nieruchomości (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2009 r., II CSK 405/08, niepubl., z dnia 29 czerwca 2010 r., III CSK 300/09, niepubl., z dnia 15 maja 2013 r., III CSK 263/12, niepubl., z dnia 30 stycznia 2015 r., III CSK 179/14, niepubl., z dnia 10 lutego 2016 r., I CSK 55/15, niepubl., z dnia 25 listopada 2015 r., IV CSK 87/15, niepubl., z dnia 15 maja 2018 r., II CSK 6/18, niepubl. i z dnia 19 października 2018 r., I CSK 355/18, niepubl.).

Manifestacja ta może, przykładowo, polegać na samodzielnym dokonaniu istotnych zmian w substancji lub sposobie przeznaczenia nieruchomości, jednak ocena ta siłą rzeczy musi mieć kazuistyczny charakter i jest uwarunkowana każdorazowo okolicznościami konkretnej sprawy. Sprawia to, że kwestia „zakresu manifestacji” posiadania, jako przesłanki stwierdzenia zasiedzenia, nie może stanowić materii zagadnienia prawnego w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., którego założeniem jest abstrakcyjny charakter, odrywający się od specyfiki konkretnego stanu faktycznego.We wniosku nie wykazano również, by skarga kasacyjna była oczywiście uzasadniona, co zakłada ewidentną i widoczną już na pierwszy rzut oka wadliwość zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. np. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC 2001, nr 3, poz. 52 i z dnia 22 marca 2001 r., V CZ 131/00, OSNC 2001, nr 10, poz. 156).

Analiza wywodów wniosku w zestawieniu z motywami zaskarżonego postanowienia i postanowienia Sądu pierwszej instancji nie pozwalała przyjąć, by stan taki miał miejsce w sprawie, w której wniesiono skargę kasacyjną. Z tych względów, na podstawie art. 3989 § 2 w związku z art. 13 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. jw