Supreme Court dismisses appeal as it fails to meet abstract legal issue requirements under Civil Procedure Code. The court rejects the claim that a court order creates new rights not previously established. The ruling emphasizes that execution orders transfer ownership directly without needing prior registration. The appellant's argument lacks the necessary abstract legal character for Supreme Court review. Consequently, the cassation appeal is rejected without further examination of merits.

Sygn. akt III CSK 210/17 POSTANOWIENIE Dnia 28 listopada 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Monika Koba w sprawie z powództwa Z.G. i U.G. ‎przeciwko S.J.‎o uzgodnienie treści księgi wieczystej z rzeczywistym stanem prawnym,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 listopada 2017 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej powódki U.G. od wyroku Sądu Okręgowego w K. ‎z dnia 8 lutego 2017 r., sygn. akt II Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie.

Cel wymagania określonego w art. 3984 § 2 k.p.c. może być osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżąca oparła na przesłance uregulowanej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.Zdaniem skarżącej w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne w postaci konieczności odpowiedzi na pytanie, czy postanowienie o przysądzeniu tworzy prawa nieistniejące i powoduje nabycie nowego prawa, które uprzednio nie zostało skutecznie zajęte w toku postępowania egzekucyjnego ani tym bardziej prawo to nie przysługiwało dłużnikowi (poprzednikowi prawnemu) ani też nie zostało zajęte w rozumieniu art. 925 k.p.c. W judykaturze Sądu Najwyższego utrwalił się pogląd, iż wskazanie przyczyny określonej w art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c. nakłada na skarżącego obowiązek przedstawienia zagadnienia o charakterze abstrakcyjnym wraz z argumentami prowadzącymi do rozbieżnych ocen prawnych, wykazania, że nie zostało ono rozstrzygnięte w dotychczasowym orzecznictwie, a wyjaśnienie go ma znaczenie nie tylko dla rozstrzygnięcia tej konkretnej sprawy, ale także innych podobnych spraw, przyczyniając się do rozwoju prawa (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 i z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151).

Zagadnienie przedstawione przez skarżącą nie ma takich cech, gdyż nie uwzględnia charakteru prawnego przysądzenia własności i jego skutków w świetle art. 999 k.p.c. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono, że prawomocne postanowienie o przysądzeniu własności, które według art. 999 § 1 zd. 1 k.p.c. przenosi własność nieruchomości na nabywcę i jest tytułem do ujawnienia prawa nabywcy w księdze wieczystej, ma charakter kształtujący. Powoduje nabycie własności przez nabywcę i utratę własności przez dotychczasowego właściciela.

Podkreśla się, że nabycie prawa własności nieruchomości w trybie postępowania egzekucyjnego jest nabyciem pierwotnym, nie występuje tu następstwo prawne i z punktu widzenia skuteczności nabycia własności obojętne jest, kto był uprzednio właścicielem i czy właściciel był ujawniony w księdze wieczystej (por. m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 czerwca 2016 r., I CSK 770/15, nie publ., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2013 r., IV CSK 666/12, nie publ.). Nie zachodzi zatem potrzeba kolejnej wypowiedzi Sądu Najwyższego w tym zakresie.

Skarżąca formułując zagadnienie prawne nie uwzględnia również zasady związania Sądu Najwyższego w postępowaniu kasacyjnym podstawą faktyczną zaskarżonego orzeczenia (art. 3983 § 3 i 39813 § 2 k.p.c.). Z podstawy tej wynika, że w dacie wydania postanowienia o przysądzeniu własności istniało zarówno prawo użytkowania wieczystego jak i prawo własności budynku przy ul. N. w K., a w księdze wieczystej był jedynie wadliwie wpisany podmiot, któremu to prawo przysługiwało. Ponadto, nie zachodzi związek przyczynowy między zagadnieniem prawnym, a rozstrzygnięciem sprawy w której wniesiono skargę, skoro powództwo zostało oddalone przede wszystkim z tej przyczyny, że wniesione zostało przez podmioty nielegitymowane czynnie.Z przytoczonych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, nie znajdując też okoliczności, które w ramach przedsądu jest obowiązany brać pod uwagę z urzędu. jw