Supreme Court dismisses inheritance disqualification appeal for failing to meet clear legal merit requirements under Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland rejected the cassation appeal filed by the plaintiff against the lower court's decision to disqualify the defendant from inheritance. The plaintiff argued that the lower court erred in applying procedural rules regarding document supplementation and party instructions, claiming the appeal was obviously meritorious. The court dismissed the appeal because the entire argument was directed against the lower court's findings, which is prohibited in cassation proceedings, and the appeal lacked the required obvious legal merit.
Legislator headnote
AI generatedArt. 39813 § 2 k.p.c.; Art. 3983 § 3 k.p.c.; Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is inadmissible if it attacks factual findings or if it fails to demonstrate obvious legal merit, requiring the error to be evident without deep analysis.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt III CSK 203/16 POSTANOWIENIE Dnia 5 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z powództwa M. W. przeciwko S. W. o uznanie za niegodną dziedziczenia,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 5 października 2016 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 16 września 2015 r., sygn. akt II Ca (…), odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania oraz przyznaje radcy prawnemu P.S. od Skarbu Państwa - Sądu Okręgowego w K. kwotę 4800 zł (cztery tysiące osiemset zł) z należnym podatkiem od towarów i usług tytułem pomocy prawnej udzielonej powodowi z urzędu.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 16 września 2015 r. Sąd Okręgowy w K. w sprawie o uznanie niegodności dziedziczenia oddalił apelację powoda od wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 12 grudnia 2014 r.Powód wniósł skargę kasacyjną, wskazując na występowanie zagadnienia prawnego dotyczącego uzupełniania braków pisma procesowego (art. 130 § 1 i 3 k.p.c.), a także niezbędnych pouczeń co do czynności procesowych (art. 5 k.p.c.). W obszernym wywodzie skarżący wskazał także na oczywistą zasadność skargi kasacyjnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Cały wywód skargi – mimo zastrzeżeń skarżącego, że ustaleń „nie podważa” – został skierowany przeciwko ustaleniom i ocenie dowodów, co jest w postępowaniu kasacyjnym niedopuszczalne (art. 3983 § 3 k.p.c.), a Sąd Najwyższy jest związany ustaleniami faktycznymi stanowiącymi podstawę zaskarżonego wyroku (art. 39813 § 2 k.p.c.).Nie wykazano także oczywistej zasadności skargi w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c.;
„oczywistość” ta oznacza, że skarga kasacyjna jest oczywista w sposób ewidentny i niewątpliwy, na pierwszy rzut oka, bez potrzeby dokonywania głębszych analiz. Takich walorów skargi nie wykazano, a jej oczywistej zasadności przeczy sama jej forma i treść; gdyby skarga była oczywiście uzasadniona, nie wymagałaby wywodu liczącego ponad 20 stron (por. np. postanowienie z dnia 18 grudnia 2013 r., III CSK 311/13, OSNC 2014, nr 7–8, poz. 83).Zagadnienie dotyczące wykładni art. 5 k.p.c. nie ma cech istotności w rozumieniu art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c., uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania; dotyczy stosowania tego przepisu w określonej sytuacji faktycznej i procesowej i nie poddaje się jurydycznym uogólnieniom.
Takie samo znaczenie należy przypisać kwestii dotyczącej rozumienia i stosowania art. 130 k.p.c. Z tych względów – skoro nie występując przyczyny kasacyjne – Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.). db