Cassation appeal dismissed for lack of legal issue under Art. 3989 § 1 k.p.c. as facts were clear.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defendant against a copyright infringement judgment. The defendant argued that the lower courts incorrectly conflated prohibitory and restitutory claims and failed to specify all 100+ alleged infringements in their reasoning. The court rejected these arguments, noting that multiple remedies can coexist and that omitting specific details from a long list does not constitute a legal error warranting cassation review.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; A cassation appeal is inadmissible if it fails to demonstrate a significant legal issue, serious interpretative doubts, or procedural invalidity, as mere disagreement with factual assessment or lack of exhaustive detail in reasoning does not meet the statutory threshold for review.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt III CSK 121/17 POSTANOWIENIE Dnia 29 września 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Pietrzykowski w sprawie z powództwa Z.T.przeciwko A.J. o ochronę praw autorskich i zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 września 2017 r.,na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 16 listopada 2016 r., sygn. akt I ACa (…), 1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;
2. zasądza od pozwanego na rzecz powódki kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie pozwany wniósł skargę kasacyjną, w której jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania wskazał tylko oczywistą zasadność skargi.
Po pierwsze, ma ona wynikać z nieprawidłowego orzeczenia Sądu I instancji, utrzymanego w mocy przez Sąd II instancji, gdzie, zdaniem skarżącego, pomieszano powództwo zakazujące i restytucyjne z art. 78 pr. aut. Zarzut ten został poddany szerokiej krytyce w uzasadnieniu orzeczenia Sądu II instancji, gdzie trafnie wywiedziono, że środki ochrony praw autorskich mogą się kumulować. Jeżeli zatem doszło do naruszenia praw autorskich i wciąż aktualne jest ryzyko dalszego naruszania, dopuszczalne jest dochodzenie roszczeń i zakazujących, i restytucyjnych.
Po drugie, oczywista zasadność skargi ma wynikać z niewskazania w treści uzasadnienia konkretnych fragmentów zapożyczeń z utworu powódki. Również ten zarzut nie dowodzi oczywistej nietrafności orzeczenia. Przede wszystkim nie godzi on w sposób rozstrzygnięcia sprawy, ale co najwyżej w jakość uzasadnienia orzeczenia. Nie ma jednak przepisu, który wymagałby wpisania do uzasadnienia orzeczenia wszystkich zapożyczeń. Jest to zresztą w niniejszej sprawie wręcz bezcelowe, skoro odnosi się ona do ponad 100 zapożyczeń. Zostały ono zbiorczo wskazane przez Sąd II instancji i takiego ich ujęcia nie można uznać za oczywiście nieprawidłowe.W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 3989 § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania. aj