Supreme Court dismisses appeal for lack of obvious legal error under Art. 3989 § 1 k.p.c. regarding adverse possession.

Sygn. akt III CSK 116/08

POSTANOWIENIE

Dnia 25 czerwca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Irena Gromska-Szuster

w sprawie z wniosku Ogniska Towarzystwa K.(...) w K.

przy uczestnictwie Gminy K., Przedsiębiorstwa Komunikacji Samochodowej S.A. w K.,

Skarbu Państwa reprezentowanego przez Prezydenta Miasta K. wykonującego zadania

z zakresu administracji rządowej

o zasiedzenie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 25 czerwca 2008 r., na skutek skargi

kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 25 lipca

2007 r., sygn. akt II Ca (…),

1)

odrzuca skargę kasacyjną;

2)

zasądza od wnioskodawcy na rzecz uczestnika postępowania: Skarbu

Państwa - Prezydenta Miasta K. kwotę 450 zł (czterysta pięćdziesiąt) tytułem

zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 lipca 2007 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił

apelację Ogniska Towarzystwa K.(...) w K. od postanowienia Sądu pierwszej instancji

oddalającego wniosek tego Ogniska o stwierdzenie zasiedzenia nieruchomości bliżej

opisanej we wniosku o zasiedzenie.

Sąd odwoławczy dokonując analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego

w postaci zeznań świadków oraz dokumentów podzielił ocenę Sądu pierwszej instancji,

że posiadanie przedmiotowej nieruchomości przez wnioskodawcę nie miało charakteru

posiadania samoistnego i dlatego nie prowadziło do zasiedzenia, mimo upływu

stosownego czasu.

W skardze kasacyjnej wnioskodawca jako uzasadnienie wniosku o jej przyjęcie

do rozpoznania wskazał, że ponieważ zaskarżone postanowienie zostało wydane z

naruszeniem przepisów prawa określonych w skardze, jego utrzymanie w obiegu

prawnym będzie sprzeczne z zasadą państwa prawa, a ponadto z uwagi na treść rażąco

narusza także prawa i interes prawny skarżącego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga

kasacyjna

nie

jest

kolejnym

zwykłym

środkiem

odwoławczym,

lecz nadzwyczajnym środkiem prawnym mającym na celu ujednolicenie wykładni prawa,

rozwój orzecznictwa sądowego i eliminację orzeczeń oczywiście naruszających prawo

lub wydanych w warunkach nieważności postępowania. Zgodnie z utrwalonym

stanowiskiem Sądu Najwyższego spełnienie kreatywnego wymogu skargi kasacyjnej

określonego w art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. wymaga zatem wskazania w wyodrębnionym

wywodzie prawnym na występowanie w sprawie jednej z przesłanek tzw. przedsądu,

określonych w art. 3989 § 1 k.p.c. i uzasadnienie, że rzeczywiście ona występuje

(porównaj między innymi orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2001 r. V CZ

131/00, OSNC 2001/10/156, z dnia 5 czerwca 2001 r. IV CZ 45/01, OSNC 2001/10/157 i

z dnia 10 stycznia 2003 r. VCZ 189/02, nie publ.).

Dla spełnienia wymagania art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c. nie jest zatem wystarczające

odwołanie się przez skarżącego do jakichkolwiek okoliczności, które jego zdaniem

uzasadniają przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Nie wystarczy, jak uczynił

wnioskodawca, powołanie się na naruszenie wskazanych w skardze przepisów prawa

ani ogólne stwierdzenie, że wyrok narusza prawa skarżącego i jego utrzymanie będzie

sprzeczne z zasadą państwa prawa.

Jeżeli skarżący, jako uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do

rozpoznania wskazuje na przesłankę przedsądu określoną w art. 398 9 § 1 pkt 4 k.p.c.,

jak zdaje się czynić wnioskodawca, powinien wykazać dlaczego jego zdaniem skarga

kasacyjna jest oczywiście uzasadniona, co oznacza konieczność wykazania, że

zaskarżone orzeczenie jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i nie podlegającymi

różnej wykładni przepisami prawa, które nie pozwalają także na swobodę ocen w

ramach procesu stosowania prawa lub z zasadami orzekania obowiązującymi w

demokratycznym państwie prawa, a sprzeczność ta jest oczywista, widoczna od razu

dla prawnika, bez potrzeby dokonania głębszej analizy (porównaj między innymi

orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2002 r. I PKN 341/01, OSNP 2004/6/100

i z dnia 10 stycznia 2003 r. V CZ 187/02, OSNC 2004/3/49).

Skarga kasacyjna wnioskodawcy nie spełnia tych wymagań, co prowadziło do jej

odrzucenia na podstawie art. 3986 § 3 w zw. z art. 3984 § 1 pkt 3 k.p.c.

Na wniosek uczestnika postępowania Skarbu Państwa zawarty w odpowiedzi na

skargę kasacyjną Sąd Najwyższy zasądził na jego rzecz od wnioskodawcy koszty

postępowania kasacyjnego na podstawie art. 39821 w zw. z art. 108 § 1 i art. 520 § 2

k.p.c.