Supreme Court denies transfer of child custody case to another court due to lack of necessity for judicial impartiality.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to transfer the child custody case to another court of equal jurisdiction. The applicant argued that the long-standing proceedings and lack of contact with the child necessitated a transfer to ensure judicial impartiality. The Court held that the lower court failed to demonstrate specific facts justifying such a transfer under the strict interpretation of the relevant statute.
Legislator headnote
AI generatedart. 441 § 1 k.p.c.; art. 45 ust. 1 Konstytucji RP: Transfer of a case to another court of equal jurisdiction is an exception to the right to a designated court and must be interpreted strictly; it requires a specific demonstration of necessity for the proper administration of justice, such as ensuring the perceived impartiality of the court, which the lower court failed to substantiate in this instance.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
III CO 85/23 POSTANOWIENIE Dnia 3 marca 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Agnieszka Piotrowska w sprawie z wniosku A. S.z udziałem K. M. o rozstrzygnięcie w istotnych sprawach dzieckana posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 marca 2023 r. na skutek wystąpienia Sądu Rejonowego w Rzeszowie o przekazanie sprawy III Nsm 410/17 innemu sądowi równorzędnemu do rozpoznania (art.441 k.p.c.). odmawia przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu do rozpoznania.
UZASADNIENIE
W piśmie z 27 grudnia 2022 r. uczestnik postępowania K. M. wniósł o wystąpienie przez Sąd Rejonowy w Rzeszowie do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy III Nsm 410/17 do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art.441 k.p.c. W uzasadnieniu tego pisma podniósł, że postępowanie w przedmiocie rozstrzygnięcia o sprawach dziecka z wniosku A. S. z udziałem K. M. toczy się od 2016 r., nie są realizowane kontakty uczestnika z małoletnią córką Z. S., albowiem jej matka A. S. nie respektuje wniosków ojca dziecka oraz jego prawa do więzi z dzieckiem mimo wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka ze skargi uczestnika.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Stosownie do art.441 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy może przekazać sprawę do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z sądem występującym, jeżeli wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości, w szczególności wzgląd na społeczne postrzeganie sądu jako organu bezstronnego. Ustawa nie definiuje zawartego w przytoczonym przepisie pojęcia ,,dobro wymiaru sprawiedliwości”; niewątpliwe jednak należy je intepretować w kontekście wartości istotnych dla systemu wymiaru sprawiedliwości z punktu widzenia jego zadań i celów oraz cech, jakimi powinien się charakteryzować, do których należy, między innymi, sprawne, bezstronne i skuteczne zapewnianie obywatelom ochrony prawnej, w tym rozwiązywanie powstałych między nimi sporów.
Przytoczony art.441 k.p.c. stanowi odstępstwo od konstytucyjnie chronionego prawa obywatela do rozpoznania jego sprawy przez wyznaczony ustawą właściwy miejscowo i rzeczowo sąd (art.45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej), stąd powinien być wykładany ściśle i stosowany ze szczególną powściągliwością. O przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu występuje sąd właściwy do rozpoznania sprawy (art.441 § 2 k.p.c.), który w uzasadnieniu swojego postanowienia jest zobligowany do wskazania okoliczności faktycznych oraz ocen prawnych pozwalających Sądowi Najwyższemu na ustalenie, czy istotnie zachodzą przesłanki do zastosowania art.441 § 1 k.p.c. w przedstawionej sprawie.
Sąd Rejonowy nie uczynił zadość tej powinności; stąd orzeczono, jak w sentencji.