Supreme Court dismisses appeal against its own ruling due to lack of mandatory legal representation by a judge. The applicant failed to meet the criteria for self-representation under the Code of Civil Procedure.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed an appeal filed by a judge against its own previous ruling regarding mandatory legal representation. The applicant argued that proceedings before the Judicial Council were invalid due to a lack of representation, but the Court found no basis for this claim. Consequently, the Court ruled that the mandatory representation requirement was not met by the applicant, leading to the dismissal of the appeal under the Code of Civil Procedure.
Legislator headnote
AI generatedArt. 871 § 1, 2 k.p.c.; Art. 130 § 5 k.p.c.: Appeals against Supreme Court rulings by judges or other professionals do not exempt parties from mandatory legal representation; such appeals are returned without supplementation if the representation criteria are not met.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt III CO 83/22 POSTANOWIENIE Dnia 28 stycznia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Grzegorczyk w sprawie z wniosku W.H.o uchylenie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 2021 r. w sprawie o sygn. akt V CO 70/21po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 stycznia 2022 r., zwraca pismo - wniosek z dnia 6 września 2021 r. o uchylenie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 2021 r.
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 6 września 2021 r. S. H. wniósł o uchylenie postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 2021 r., wydanego w sprawie z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości Wspólnej przy ul. H. w G. przeciwko W. H., wskazując, że zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości UE postępowania „(…) rozpoznawane przez sędzów obecnej Krajowej Rady Sądownictwa dotknięte są wadą nieważności” (art. 379 pkt 4 k.p.c.). Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych, a w sprawach własności intelektualnej także przez rzeczników patentowych.
Nie dotyczy to sytuacji, w której stroną lub jej organem jest sędzia, prokurator, notariusz albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, a także, w której stroną lub jej organem jest adwokat, radca prawny lub radca Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, a w sprawach własności intelektualnej rzecznik patentowy (art. 871 § 2 k.p.c.). Pisma wnoszone z naruszeniem art. 871 k.p.c. podlegają zwrotowi bez wzywania do uzupełnienia braków (art. 130 § 5 k.p.c.). Wynikające z art. 871 § 1 k.p.c. obowiązkowe zastępstwo obejmuje ogół postępowań toczących się przed Sądem Najwyższym, w tym postępowania mające w intencji strony zmierzać do uchylenia lub zmiany orzeczeń tego sądu.
Z motywów wniosku nie wynikało, aby pochodził on od osoby spełniającej kryteria określone w art. 871 § 2 k.p.c. Wniosek podlegał zatem zwrotowi, stosownie do art. 130 § 5 k.p.c. Z tych względów orzeczono, jak w sentencji.