Legislator Case Law & Legislation
III CO 737/25 AI generated

Supreme Court dismisses transfer request as grounds were not real and existed earlier in proceedings.

Case Number III CO 737/25
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the District Court's request to transfer the case to another court of equal jurisdiction. The District Court claimed subjective doubts about judicial impartiality, but the Supreme Court found no evidence of such concerns raised by the plaintiff. The court ruled that the grounds for transfer were not real, had been available earlier, and did not meet the strict requirements for invoking Article 441 of the Code of Civil Procedure.

Legislator headnote

AI generated

Art. 441 § 1 k.p.c.; Art. 49 k.p.c.; The transfer of a case to another court of equal jurisdiction is not justified by hypothetical or subjective doubts about judicial impartiality, but requires real and concrete circumstances posing a genuine threat to the proper functioning of the administration of justice.

Keywords

AI generated
transfer of proceedings court of equal jurisdiction judicial impartiality good administration of justice code of civil procedure real circumstances abuse of procedure

Cited Legislation

AI generated
art. 441 § 1 k.p.c.
„Podstawą zastosowania art. 441 k.p.c.
art. 49 k.p.c.
nie należy utożsamiać z przesłaniami uzasadniającymi wyłączenie sędziego, o których mowa w art. 49 k.p.c. (zob.
art. 441 § 1 k.p.c
„Podstawą zastosowania art. 441 k.p.c.
art. 441 k.p.c
„Podstawą zastosowania art. 441 k.p.c.
art. 49 k.p.c
nie należy utożsamiać z przesłaniami uzasadniającymi wyłączenie sędziego, o których mowa w art. 49 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie Sądu Najwyższy z 27 kwietnia 2017 r., IV KO 28/17
postanowienie Sądu Najwyższy z 22 lutego 2024 r., III CO 166/24
postanowienie Sądu Najwyższy z 26 czerwca 2020 r., IV CO 108/20
postanowienie Sądu Najwyższy z 15 września 2020 r., IV CO 19/20
postanowienie Sądu Najwyższy z 7 maja 2020 r., V CO 1/20
postanowienie Sądu Najwyższy z 12 stycznia 2024 r., III CO 1049/23
postanowienie Sądu Najwyższy z 20 sierpnia 2024 r., III PUO 28/24
V Ga 21/25
B.‎o zapłatę,‎na skutek wystąpienia przez Sąd Okręgowy w Częstochowie‎postanowieniem z 11 czerwca 2025 r., V Ga 21/25,‎o przekazanie do sądu równorzędnego, odmawia przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

III CO 737/25 POSTANOWIENIE 25 września 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Marcin Trzebiatowski na posiedzeniu niejawnym 25 września 2025 r. w Warszawie‎w sprawie z powództwa R. K.‎przeciwko T. spółce akcyjnej w W., M. P. i K. B.‎o zapłatę,‎na skutek wystąpienia przez Sąd Okręgowy w Częstochowie‎postanowieniem z 11 czerwca 2025 r., V Ga 21/25,‎o przekazanie do sądu równorzędnego, odmawia przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu. (M.K.)

UZASADNIENIE

Powód R. K. wniósł pozew o zapłatę przeciwko K. B. i M. P., a także T. S.A. Sąd Rejonowy w Częstochowie wydał w tej sprawie wyrok w dniu 27 listopada 2024 r. Po wniesieniu apelacji do Sądu Okręgowego w Częstochowie Sąd ten – postanowieniem z 11 czerwca 2025 r. – wystąpił do Sądu Najwyższego, na podstawie art. 441 § 1 k.p.c., o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Wystąpienie o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu jest w niniejszym przypadku pozbawione uzasadnionych podstaw – i to nawet w sposób oczywisty, albowiem za odmową przekazania przemawia kilka przyczyn.Po pierwsze, należy zauważyć, że okoliczność powołana przez Sąd występujący o przekazanie, jeśli miałaby mieć swoje realne podstawy, była aktualna i mogła być powołana – w celu przekazania niniejszej sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu – już na etapie pierwszoinstancyjnym. […]Po drugie, nie można zgodzić się z Sądem występującym, że ocena bezstronności sądu – w tym w kontekście art. 441 § 1 k.p.c. – jest w tej sprawie oparta o „subiektywne odczucia strony”.

Niezależnie nawet od tego, czy „subiektywność” miałaby mieć decydujące albo nawet tylko istotne znaczenie w owej ocenie, o wadliwości powyższego stanowiska Sądu występującego przekonuje to, że w aktach sprawy wcale nie odnotowano, jakoby „strona” (czyli w tym przypadku powód) zgłaszał tego rodzaju „odczucia”, a więc wskazywał na wątpliwości co do bezstronności sądu – i to któregokolwiek z Sądów właściwych w niniejszym postępowaniu. Dlatego należy uznać, że te „odczucia”, o których można mówić odnośnie do wystąpienia o przekazanie rozpoznania sprawy innemu sądowi równorzędnemu są pochodzą od samego Sądu występującego (a wcale nie od strony).[…]W tym ostatnim kontekście warto przytoczyć fragment jednego z judykatów Sądu Najwyższego, w którym czytamy:

„Podstawą zastosowania art. 441 k.p.c. nie jest m.in. sytuacja spodziewanego zaistnienia przyczyny wyłączenia sędziego, nawet gdyby zaszła w stosunku do wszystkich sędziów wydziału (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 27 kwietnia 2017 r., IV KO 28/17, OSG 2018, Nr 1, poz. 3). Sąd Najwyższy wielokrotnie wyrażał pogląd, że o konieczności przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu, o którym mowa w art. 441 k.p.c., nie może świadczyć ewentualne zaistnienie przesłanek wyłączenia sędziego od rozpoznania sprawy w stosunku do grupy, nawet istotnej, sędziów sądu występującego.

Podstaw stosowania tego przepisu nie należy utożsamiać z podstawami wyłączenia sędziego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 22 lutego 2024 r., III CO 166/24, LEX nr 3698197 czy z 26 czerwca 2020 r., IV CO 108/20, LEX nr 3054083). W postanowieniu z 11 września 2023 r. (III CO 596/23, LEX nr 3602900), Sąd Najwyższy wskazał także, że okoliczności wynikające z przesłanki dobra wymiaru sprawiedliwości muszą być realne i stwarzać rzeczywiste zagrożenie dla prawidłowości funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. Obawa wystąpienia w opinii społecznej przekonania, że sprawa nie zostanie w tym sądzie bezstronnie rozpoznana musi być realna, a nie hipotetyczna (zob. też postanowienie Sądu Najwyższego z 7 maja 2020 r., V CO 1/20, LEX nr 3162693 czy z 12 stycznia 2024 r., III CO 1049/23, LEX nr 3652320).

Nadużywanie instytucji przekazywania sprawy do sądu równorzędnego z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości może bowiem prowadzić do osłabienia zaufania obywateli do wymiaru sprawiedliwości. Ponadto podstaw do stosowania art. 441 k.p.c. nie należy utożsamiać z przesłaniami uzasadniającymi wyłączenie sędziego, o których mowa w art. 49 k.p.c. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 15 września 2020 r., IV CO 19/20, LEX nr 3125078)” (tak postanowienie SN z 20 sierpnia 2024 r., III PUO 28/24).Mając na uwadze przedstawione argumenty, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia.

‎ (M.K.)[r.g.]