Supreme Court dismisses transfer request as grounds were not real and existed earlier in proceedings.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the District Court's request to transfer the case to another court of equal jurisdiction. The District Court claimed subjective doubts about judicial impartiality, but the Supreme Court found no evidence of such concerns raised by the plaintiff. The court ruled that the grounds for transfer were not real, had been available earlier, and did not meet the strict requirements for invoking Article 441 of the Code of Civil Procedure.
Legislator headnote
AI generatedArt. 441 § 1 k.p.c.; Art. 49 k.p.c.; The transfer of a case to another court of equal jurisdiction is not justified by hypothetical or subjective doubts about judicial impartiality, but requires real and concrete circumstances posing a genuine threat to the proper functioning of the administration of justice.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
III CO 737/25 POSTANOWIENIE 25 września 2025 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Marcin Trzebiatowski na posiedzeniu niejawnym 25 września 2025 r. w Warszawiew sprawie z powództwa R. K.przeciwko T. spółce akcyjnej w W., M. P. i K. B.o zapłatę,na skutek wystąpienia przez Sąd Okręgowy w Częstochowiepostanowieniem z 11 czerwca 2025 r., V Ga 21/25,o przekazanie do sądu równorzędnego, odmawia przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu. (M.K.)
UZASADNIENIE
Powód R. K. wniósł pozew o zapłatę przeciwko K. B. i M. P., a także T. S.A. Sąd Rejonowy w Częstochowie wydał w tej sprawie wyrok w dniu 27 listopada 2024 r. Po wniesieniu apelacji do Sądu Okręgowego w Częstochowie Sąd ten – postanowieniem z 11 czerwca 2025 r. – wystąpił do Sądu Najwyższego, na podstawie art. 441 § 1 k.p.c., o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Wystąpienie o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu jest w niniejszym przypadku pozbawione uzasadnionych podstaw – i to nawet w sposób oczywisty, albowiem za odmową przekazania przemawia kilka przyczyn.Po pierwsze, należy zauważyć, że okoliczność powołana przez Sąd występujący o przekazanie, jeśli miałaby mieć swoje realne podstawy, była aktualna i mogła być powołana – w celu przekazania niniejszej sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu – już na etapie pierwszoinstancyjnym. […]Po drugie, nie można zgodzić się z Sądem występującym, że ocena bezstronności sądu – w tym w kontekście art. 441 § 1 k.p.c. – jest w tej sprawie oparta o „subiektywne odczucia strony”.
Niezależnie nawet od tego, czy „subiektywność” miałaby mieć decydujące albo nawet tylko istotne znaczenie w owej ocenie, o wadliwości powyższego stanowiska Sądu występującego przekonuje to, że w aktach sprawy wcale nie odnotowano, jakoby „strona” (czyli w tym przypadku powód) zgłaszał tego rodzaju „odczucia”, a więc wskazywał na wątpliwości co do bezstronności sądu – i to któregokolwiek z Sądów właściwych w niniejszym postępowaniu. Dlatego należy uznać, że te „odczucia”, o których można mówić odnośnie do wystąpienia o przekazanie rozpoznania sprawy innemu sądowi równorzędnemu są pochodzą od samego Sądu występującego (a wcale nie od strony).[…]W tym ostatnim kontekście warto przytoczyć fragment jednego z judykatów Sądu Najwyższego, w którym czytamy:
„Podstawą zastosowania art. 441 k.p.c. nie jest m.in. sytuacja spodziewanego zaistnienia przyczyny wyłączenia sędziego, nawet gdyby zaszła w stosunku do wszystkich sędziów wydziału (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 27 kwietnia 2017 r., IV KO 28/17, OSG 2018, Nr 1, poz. 3). Sąd Najwyższy wielokrotnie wyrażał pogląd, że o konieczności przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu, o którym mowa w art. 441 k.p.c., nie może świadczyć ewentualne zaistnienie przesłanek wyłączenia sędziego od rozpoznania sprawy w stosunku do grupy, nawet istotnej, sędziów sądu występującego.
Podstaw stosowania tego przepisu nie należy utożsamiać z podstawami wyłączenia sędziego (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 22 lutego 2024 r., III CO 166/24, LEX nr 3698197 czy z 26 czerwca 2020 r., IV CO 108/20, LEX nr 3054083). W postanowieniu z 11 września 2023 r. (III CO 596/23, LEX nr 3602900), Sąd Najwyższy wskazał także, że okoliczności wynikające z przesłanki dobra wymiaru sprawiedliwości muszą być realne i stwarzać rzeczywiste zagrożenie dla prawidłowości funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości. Obawa wystąpienia w opinii społecznej przekonania, że sprawa nie zostanie w tym sądzie bezstronnie rozpoznana musi być realna, a nie hipotetyczna (zob. też postanowienie Sądu Najwyższego z 7 maja 2020 r., V CO 1/20, LEX nr 3162693 czy z 12 stycznia 2024 r., III CO 1049/23, LEX nr 3652320).
Nadużywanie instytucji przekazywania sprawy do sądu równorzędnego z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości może bowiem prowadzić do osłabienia zaufania obywateli do wymiaru sprawiedliwości. Ponadto podstaw do stosowania art. 441 k.p.c. nie należy utożsamiać z przesłaniami uzasadniającymi wyłączenie sędziego, o których mowa w art. 49 k.p.c. (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z 15 września 2020 r., IV CO 19/20, LEX nr 3125078)” (tak postanowienie SN z 20 sierpnia 2024 r., III PUO 28/24).Mając na uwadze przedstawione argumenty, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia.
(M.K.)[r.g.]