Legislator Case Law & Legislation
III CO 593/23 AI generated

Supreme Court dismisses designation request in divorce case where plaintiff's domicile clearly establishes jurisdiction.

Case Number III CO 593/23
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the request to designate a court for a divorce case between K.C. and G.C. because the plaintiff's residence in Katowice, Poland, clearly established jurisdiction under Article 41 of the Code of Civil Procedure. The lower court had incorrectly attempted to apply Article 45 for jurisdiction designation, ignoring the specific domicile rules for marital disputes. Consequently, the Supreme Court ruled that no designation was necessary as the plaintiff's location alone determined the competent court.

Legislator headnote

AI generated

Art. 41 k.p.c.; Art. 45 k.p.c.: In divorce proceedings, jurisdiction is exclusively determined by the last common residence or the defendant's residence; designation under Art. 45 is only possible if neither party has a habitual residence in Poland.

Keywords

AI generated
divorce jurisdiction common residence defendant domicile court designation Code of Civil Procedure habitual residence competent court

Cited Legislation

AI generated
Art. 41 k.p.c.
Zgodnie z art. 41 k.p.c., powództwo ze stosunku małżeństwa wytacza się wyłącznie przed sądem, w którego okręgu małżonkowie mieli ostatnie wspólne miejsce zamieszkania, jeżeli choć jedno z nich w tym okręgu ma jeszcze miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu.
Art. 45 k.p.c.
o rozwód wskazując, że zachodzą podstawy do wyznaczenia sądu właściwego na podstawie art. 45 k.p.c.
Art. 25 k.c.
W konsekwencji dopiero w razie stwierdzenia, że żadna ze stron nie przebywa z zamiarem stałego pobytu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (art. 25 k.c.) lub poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej ma miejsce zwykłego pobytu uzasadnione będzie oznaczenie przez Sąd Najwyższy, w trybie określonym przez art.
art. 45 k.p.c
o rozwód wskazując, że zachodzą podstawy do wyznaczenia sądu właściwego na podstawie art. 45 k.p.c.
art. 41 k.p.c
Zgodnie z art. 41 k.p.c., powództwo ze stosunku małżeństwa wytacza się wyłącznie przed sądem, w którego okręgu małżonkowie mieli ostatnie wspólne miejsce zamieszkania, jeżeli choć jedno z nich w tym okręgu ma jeszcze miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu.
art. 25 k.c
W konsekwencji dopiero w razie stwierdzenia, że żadna ze stron nie przebywa z zamiarem stałego pobytu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (art. 25 k.c.) lub poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej ma miejsce zwykłego pobytu uzasadnione będzie oznaczenie przez Sąd Najwyższy, w trybie określonym przez art.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

III CO 593/23 POSTANOWIENIE 1 września 2023 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Monika Koba na posiedzeniu niejawnym 1 września 2023 r. w Warszawie‎w sprawie z powództwa K.C.‎przeciwko G.C.‎o rozwód,‎na skutek wystąpienia przez Sąd Okręgowy w Katowicach‎postanowieniem z 14 lipca 2023 r., XVIII C 745/23,‎o oznaczenie sądu właściwego, odmawia oznaczenia sądu właściwego do rozpoznania sprawy.

UZASADNIENIE

Sąd Okręgowy w Katowicach przedstawił Sądowi Najwyższemu akta sprawy z powództwa K.C. przeciwko G.C. o rozwód wskazując, że zachodzą podstawy do wyznaczenia sądu właściwego na podstawie art. 45 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z art. 45 k.p.c. wynika, że Sąd Najwyższy dokonuje oznaczenia sądu, przed którym należy wytoczyć powództwo, jeżeli nie można na podstawie okoliczności sprawy ustalić właściwości miejscowej. Zgodnie z art. 41 k.p.c., powództwo ze stosunku małżeństwa wytacza się wyłącznie przed sądem, w którego okręgu małżonkowie mieli ostatnie wspólne miejsce zamieszkania, jeżeli choć jedno z nich w tym okręgu ma jeszcze miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu. Przy czym z braku takiej podstawy wyłącznie właściwy jest sąd zamieszkania strony pozwanej, a jeżeli i takiej podstawy nie ma ‎- sąd miejsca zamieszkania powoda.

W konsekwencji dopiero w razie stwierdzenia, że żadna ze stron nie przebywa z zamiarem stałego pobytu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (art. 25 k.c.) lub poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej ma miejsce zwykłego pobytu uzasadnione będzie oznaczenie przez Sąd Najwyższy, w trybie określonym przez art. 45 k.p.c., sądu, przed którym należy wytoczyć powództwo.Z okoliczności sprawy wynika, że powód zamieszkuje na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej w miejscowości Katowice (k. 4 i 5), ponieważ podjął decyzję o powrocie do Polski.

Pozwana zaś mieszka w Niemczech. W tym stanie rzeczy w świetle art. 41 k.p.c. sąd właściwym do rozpoznania sprawy jest sąd miejsca zamieszkania powoda. Nie ma zatem podstaw do oznaczenia sądu właściwego w trybie określonym w art. 45 k.p.c. Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. [AT][ms]