Supreme Court dismisses designation request in divorce case where plaintiff's domicile clearly establishes jurisdiction.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the request to designate a court for a divorce case between K.C. and G.C. because the plaintiff's residence in Katowice, Poland, clearly established jurisdiction under Article 41 of the Code of Civil Procedure. The lower court had incorrectly attempted to apply Article 45 for jurisdiction designation, ignoring the specific domicile rules for marital disputes. Consequently, the Supreme Court ruled that no designation was necessary as the plaintiff's location alone determined the competent court.
Legislator headnote
AI generatedArt. 41 k.p.c.; Art. 45 k.p.c.: In divorce proceedings, jurisdiction is exclusively determined by the last common residence or the defendant's residence; designation under Art. 45 is only possible if neither party has a habitual residence in Poland.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
III CO 593/23 POSTANOWIENIE 1 września 2023 r.Sąd Najwyższy w Izbie Cywilnej w składzie: SSN Monika Koba na posiedzeniu niejawnym 1 września 2023 r. w Warszawiew sprawie z powództwa K.C.przeciwko G.C.o rozwód,na skutek wystąpienia przez Sąd Okręgowy w Katowicachpostanowieniem z 14 lipca 2023 r., XVIII C 745/23,o oznaczenie sądu właściwego, odmawia oznaczenia sądu właściwego do rozpoznania sprawy.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Katowicach przedstawił Sądowi Najwyższemu akta sprawy z powództwa K.C. przeciwko G.C. o rozwód wskazując, że zachodzą podstawy do wyznaczenia sądu właściwego na podstawie art. 45 k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Z art. 45 k.p.c. wynika, że Sąd Najwyższy dokonuje oznaczenia sądu, przed którym należy wytoczyć powództwo, jeżeli nie można na podstawie okoliczności sprawy ustalić właściwości miejscowej. Zgodnie z art. 41 k.p.c., powództwo ze stosunku małżeństwa wytacza się wyłącznie przed sądem, w którego okręgu małżonkowie mieli ostatnie wspólne miejsce zamieszkania, jeżeli choć jedno z nich w tym okręgu ma jeszcze miejsce zamieszkania lub zwykłego pobytu. Przy czym z braku takiej podstawy wyłącznie właściwy jest sąd zamieszkania strony pozwanej, a jeżeli i takiej podstawy nie ma - sąd miejsca zamieszkania powoda.
W konsekwencji dopiero w razie stwierdzenia, że żadna ze stron nie przebywa z zamiarem stałego pobytu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej (art. 25 k.c.) lub poza granicami Rzeczpospolitej Polskiej ma miejsce zwykłego pobytu uzasadnione będzie oznaczenie przez Sąd Najwyższy, w trybie określonym przez art. 45 k.p.c., sądu, przed którym należy wytoczyć powództwo.Z okoliczności sprawy wynika, że powód zamieszkuje na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej w miejscowości Katowice (k. 4 i 5), ponieważ podjął decyzję o powrocie do Polski.
Pozwana zaś mieszka w Niemczech. W tym stanie rzeczy w świetle art. 41 k.p.c. sąd właściwym do rozpoznania sprawy jest sąd miejsca zamieszkania powoda. Nie ma zatem podstaw do oznaczenia sądu właściwego w trybie określonym w art. 45 k.p.c. Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji. [AT][ms]