Supreme Court rejects request to designate court for declaratory action against non-existent appellate judgment.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the applicant's request to designate the competent court for a declaratory action alleging the non-existence of a specific appellate judgment. The applicant argued that the appellate court had rejected a motion to declare a 2008 judgment non-existent, creating a procedural paradox where a formal judgment exists but cannot be invoked. The court held that the applicant failed to precisely identify the defendant and the specific claim required for a designation order, noting that jurisdiction would depend on the nature of the future claim against the state. Consequently, the court determined that jurisdiction could be established once the specific lawsuit is filed, rendering the designation request unnecessary and inadmissible at this stage.
Legislator headnote
AI generatedArt. 45 k.p.c.; Art. 27–42 k.p.c.: A request to designate a court must precisely specify the defendant, the claim, and the circumstances precluding jurisdiction determination; if these elements are missing, the court cannot designate a venue, as jurisdiction can be determined upon filing the lawsuit.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt III CO 47/16 POSTANOWIENIE Dnia 29 sierpnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Gudowski w sprawie z wniosku B. Z.o oznaczenie sądu,po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnejw dniu 29 sierpnia 2016 r., oddala wniosek.
UZASADNIENIE
Wnioskodawczyni B. Z., działając przez zawodowego pełnomocnika – adwokata – zwróciła się do Sądu Najwyższego o „wyznaczenie sądu właściwego do rozpoznania sprawy o ustalenie nieistnienia w znaczeniu procesowym wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 12 czerwca 2008 r., sygn. akt I ACa (…), z powodu braku protokołu publikacji tego wyroku”. Podniosła, że Sąd Apelacyjny w (…) postanowieniem z dnia 20 czerwca 2016 r. odrzucił jej wniosek „o stwierdzenie nieistnienia” wymienionego wyroku jako niedopuszczalny. W wyniku odrzucenia tego wniosku, zdaniem wnioskodawczyni, w obrocie funkcjonuje wyrok, który formalnie nie istnieje.
W tej sytuacji jedyną drogą do doprowadzenia stanu zgodnego z prawem jest – w jej ocenie – wytoczenie powództwa „o ustalenie nieistnienia wskazanego wyroku”. Jednocześnie wnioskodawczyni wyraziła pogląd, że „w sprawie tej nie mogą wystąpić strony ze sprawy, której dotyczył wyrok z dnia 12 czerwca 2008 r.”, a stroną pozwaną może być tylko Sąd Apelacyjny, który jednak „nie może być sędzią we własnej sprawie”. W tej sytuacji wnioskodawczyni „nie jest w stanie ustalić na podstawie przepisów k.p.c., do którego sądu może wnieść swoje powództwo”.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Zgodnie z art. 45 k.p.c., Sąd Najwyższy oznacza sąd, przed który należy wytoczyć powództwo, jeżeli w myśl przepisów kodeksu nie można – na podstawie okoliczności sprawy – ustalić właściwości miejscowej.
Oznaczenie sądu następuje na wniosek powoda, także powoda in spe, a więc osoby zamierzającej wytoczyć powództwo, albo na skutek przedstawienia sądu powszechnego, przed który powództwo wytoczono, jeżeli okaże się, że ten sąd jest niewłaściwy i nie może na podstawie okoliczności sprawy wskazanych w pozwie ustalić właściwości miejscowej (por. zarządzenie SN z dnia 6 marca 2016 r., III CO 16/10, OSNC 2016, nr 7–8, poz. 96).Jeżeli złożenie wniosku o oznaczenie sądu właściwego miejscowo następuje przed wytoczeniem powództwa, a więc przed wniesieniem pozwu, wnioskodawca musi precyzyjnie wskazać strony sporu, a w szczególności osobę (podmiot), którą zamierza pozwać, ze podaniem jej adresu zamieszkania (siedziby), a także określić roszczenie procesowe, tj. dokładnie sprecyzowane żądanie oraz uargumentowane twierdzenie o istnieniu tego roszczenia.
W razie roszczenia o prawa majątkowe, wnioskodawca jest zobowiązany określić także wartość przedmiotu sporu, jeżeli od niej zależy właściwość rzeczowa sądu. Poza tym powinien wykazać, że dla tak określonego powództwa – na podstawie okoliczności sprawy – nie można w myśl przepisów kodeksu postępowania cywilnego (art. 27–42) ustalić właściwości miejscowej sądu. W niektórych rodzajach spraw niezbędne jest także, w miarę potrzeby, wskazanie okoliczności uzasadniających właściwość sądu (por. art. 187 § 1 pkt 2 k.p.c.).
Powinność ta dotyczy przypadków, w których właściwość sądu nie będzie wynikała bezpośrednio z obligatoryjnych elementów pozwu, która ma być złożony.Tylko w takiej sytuacji, dysponując tymi danymi, Sąd Najwyższy może ocenić zasadność wniosku, a gdy wniosek okaże się zasadny, oznaczyć sąd – rejonowy lub okręgowy – miejscowo właściwy. Należy pamiętać, że postanowienie o oznaczeniu sądu właściwego dotyczy konkretnej, indywidualnie określonej sprawy, o ściśle sprecyzowanym roszczeniu i oznaczonych stronach sporu.
Wnosząc pozew, strona nie może już modyfikować sprawy w aspektach, które wpływają na rzeczową i miejscową właściwość sądu.Rozpoznawany wniosek nie obejmuje wszystkich wskazanych elementów, a te, które są w tym wniosku zawarte, pozwalają na stwierdzenie, że ustalenie miejscowej właściwości sądu jest oczywiście możliwe. Jeżeli – co wynika z wniosku – wnioskodawczyni zamierza pozwać Sad Apelacyjny w (…), a ściślej, Skarb Państwa reprezentowany przez właściwą stationem fisci, to sądem właściwym miejscowo jest w zależności od majątkowego lub niemajątkowego charakteru żądania sąd okręgowy lub sąd rejonowy właściwy dla siedziby tej stationis, z zastrzeżeniem art. 17 pkt 44 k.p.c.Z tych względów, pomijając ocenę dopuszczalności drogi sądowej w zapowiadanej sprawie oraz zasadność projektowanego żądania, ustalenie właściwości miejscowej sądu w sprawie, którą zamierza wytoczyć wnioskodawczyni nie nastręcza żadnych trudności.
Podnoszony przez wnioskodawczynię argument, że Sąd Apelacyjny w (…) „nie może być sędzią we własnej sprawie”, nie ma dla tego ustalenia żadnego znaczenia, niezależnie od tego, iż sądy apelacyjne nie pełnią w systemie ustroju sądów powszechnych funkcji sądu pierwszej instancji.W konsekwencji orzeczono, jak na wstępie.aj r.g.