Legislator Case Law & Legislation
DE FR IT EN
Analyze in Legislator
III CO 18/07 AI generated

Polish Supreme Court dismisses jurisdiction designation request as local court rules suffice for venue.

Case Number III CO 18/07
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed
Open official source Machine-readable Markdown (.md)

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland dismissed a request to designate a competent court under Article 45 of the Code of Civil Procedure. The Regional Court sought guidance because it relied solely on Article 1103(3) of the Civil Procedure Code, which requires performance in Poland. The Supreme Court ruled that no designation is needed since Article 34 of the Civil Procedure Code already establishes Polish venue based on the place of contract performance. Consequently, the request was rejected as the existing statutory norms were sufficient to determine jurisdiction.

Legislator headnote

AI generated

Art. 45 k.p.c.; Art. 34 k.p.c.; Art. 1103 pkt 3 k.p.c.; When local court rules under the Civil Procedure Code suffice to establish venue, a request for Supreme Court designation under Article 45 must be dismissed.

Keywords

AI generated
jurisdiction designation place of performance Civil Procedure Code competent court contract enforcement venue determination Supreme Court ruling

Cited Legislation

AI generated
Art. 45 k.p.c.
do Sądu Najwyższego o oznaczenie w trybie art. 45 k.p.c. właściwego miejscowo
Art. 34 k.p.c.
Art. 1103 pkt 3 k.p.c.
w sprawie niniejszej jedynie na art. 1103 pkt 3 k.p.c., a zatem na okoliczności,
Art. 454 § 1 i 2 k.c.
40), z uwzględnieniem przepisu art. 454 § 1 i 2 k.c.,
art. 45 k.p.c
do Sądu Najwyższego o oznaczenie w trybie art. 45 k.p.c.
art. 1103 pkt 3 k.p.c
w sprawie niniejszej jedynie na art. 1103 pkt 3 k.p.c., a zatem na okoliczności,
art. 45 k.c
do Sądu Najwyższego o oznaczenie w trybie art. 45 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
II CO 16/91 (OSNC 1993 nr 3, poz. 40)

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt III CO 18/07

POSTANOWIENIE

Dnia 7 grudnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie z wniosku V. S.A.

przeciwko I. limited w M.

o zawezwanie do próby ugodowej,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 grudnia 2007 r.,

na skutek postanowienia Sądu Rejonowego w K.

z dnia 3 października 2007 r., sygn. akt [...],

odmawia oznaczenia sądu właściwego do rozpoznania sprawy.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 3 października 2007 r. Sąd Rejonowy w K. zwrócił się

do Sądu Najwyższego o oznaczenie w trybie art. 45 k.p.c. właściwego miejscowo

sądu, do którego należy skierować sprawę z wniosku V. Spółki Akcyjnej przeciwko I.

Limited w M. o zawezwanie do próby ugodowej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniosek podlega oddaleniu. Jurysdykcja krajowa sądów polskich opiera się

w sprawie niniejszej jedynie na art. 1103 pkt 3 k.p.c., a zatem na okoliczności,

że wykonanie umowy zawartej pomiędzy stronami ma nastąpić w Polsce.

Potrzeba oznaczenia sądu właściwego nie istnieje, albowiem zgodnie z art. 45

k.c. powstaje ona jedynie wówczas, gdy nie można na podstawie okoliczności

sprawy ustalić właściwości sądu „w myśl przepisów kodeksu”. Wystarczające jest

zatem obowiązywanie jakiejkolwiek normy mogącej (nawet nie w sposób

bezwzględny) statuować właściwość miejscową sądu polskiego. Taką normą jest art.

34 zd. pierwsze k.p.c., zgodnie z którym powództwo o ustalenie istnienia umowy,

o jej wykonanie, rozwiązanie lub unieważnienie, jak też o odszkodowanie z powodu

niewykonania lub nienależytego wykonania umowy wytoczyć można przed sąd

miejsca jej wykonania.

Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 8 listopada 1991 r., II CO

16/91 (OSNC 1993 nr 3, poz. 40), z uwzględnieniem przepisu art. 454 § 1 i 2 k.c.,

pojęcie „miejsca wykonania umowy”, przy dochodzeniu roszczeń o spełnienie

świadczenia pieniężnego, należy zasadniczo rozumieć jako miejsce zamieszkania

lub siedziby wierzyciela. Z tego względu należy przyjąć, że skoro wnioskodawca ma,

jak twierdzi, roszczenie do zawezwanego o zwrot świadczenia pieniężnego,

spełnionego w wykonaniu zobowiązania, które wygasło na skutek wykonania prawa

odstąpienia, to w sprawie istnieje możliwość oznaczenia sądu właściwego bez

potrzeby wydania przez Sąd Najwyższy postanowienia w tym przedmiocie.

Mając na względzie powyższe, wniosek na podstawie art. 45 a contrario k.p.c.

należało oddalić.