Polish Supreme Court dismisses request to designate competent court based on contract performance location.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the Regional Court's request to designate a competent Polish court under Article 45 of the Code of Civil Procedure. The parties sought a designation because the contract's performance location was unclear, but the Court found that Article 34 already established jurisdiction at the creditor's domicile for monetary claims. Consequently, the Court ruled that no formal designation was necessary as the statutory rule for venue was sufficient.
Legislator headnote
AI generatedArt. 45 k.p.c.; Art. 34 k.p.c.; When a statutory provision establishes venue, a request for designation under Art. 45 k.p.c. is rejected if the existing rule sufficiently identifies the competent court.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt III CO 17/07
POSTANOWIENIE
Dnia 13 listopada 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
w sprawie z wniosku E. sp. z o.o. w K.
przeciwko G. w Genewie
o zawezwanie do próby ugodowej,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 listopada 2007 r.,
na skutek postanowienia Sądu Rejonowego w K.
z dnia 2 października 2007 r.,
odmawia oznaczenia w
miejscowo sądu.
trybie art. 45 k.p.c. właściwego
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 2 października 2007 r. Sąd Rejonowy w K. zwrócił
się do Sądu Najwyższego o oznaczenie w trybie art. 45 k.p.c. o oznaczenie
właściwego miejscowo sądu, do którego należy skierować sprawę z wniosku E. Sp.
z o.o. w K. przeciwko G. (Szwajcaria) o zawezwanie do próby ugodowej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Jurysdykcję krajową sądów polskich uzasadnia w sprawie niniejszej
przesłanka określona w art. 1103 pkt 3 k.p.c., to jest okoliczność, że wykonanie
umowy zawartej pomiędzy stronami ma nastąpić w Polsce.
Potrzeba oznaczenia sądu właściwego zgodnie z art. 45 k.p.c. istnieje
jedynie wówczas, gdy nie można na podstawie okoliczności sprawy ustalić
właściwości sądu „w myśl przepisów kodeksu”.
Wystarczające jest zatem obowiązywanie jakiejkolwiek normy mogącej
(nawet nie w sposób bezwzględny) statuować właściwość miejscową sądu
polskiego. Taką normą jest art. 34 zd. pierwsze k.p.c., zgodnie z którym powództwo
o ustalenie istnienia umowy, o jej wykonanie, rozwiązanie lub unieważnienie, jako
też o odszkodowanie z powodu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy
wytoczyć można przed sąd miejsca jej wykonania. Jak wyjaśnił Sąd Najwyższy
w postanowieniu z dnia 8 listopada 1991 r., II CO 16/91 (OSNC 1993 nr 3, poz. 40),
przy uwzględnieniu przepisu art. 454 § 1 i 2 k.p.c. pojęcie „miejsca wykonania
umowy”, przy dochodzeniu roszczeń o spełnienie świadczenia pieniężnego, należy
zasadniczo rozumieć jako miejsce zamieszkania lub siedziby wierzyciela. Z tego
względu należy przyjąć, że w sprawie istnieje możliwość oznaczenia sądu
właściwego bez potrzeby wydania przez Sąd Najwyższy postanowienia w tym
przedmiocie.
Mając na względzie powyższe, wniosek na podstawie art. 45 a contrario
k.p.c. należało oddalić.
jz