Supreme Court dismisses appeal for legal review due to failure to prove no other remedies exist.

Sygn. akt III CNP 85/07

POSTANOWIENIE

Dnia 14 lutego 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie z powództwa J. T.

przeciwko A. P.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 lutego 2008 r.,

na skutek skargi powoda

o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 marca 2007 r., sygn. akt II Ca

(…),

1. odrzuca skargę,

2. oddala wniosek pełnomocnika powoda o przyznanie kosztów nieopłaconej

pomocy prawnej udzielonej z urzędu,

3. oddala

wniosek

pozwanego

o

zasądzenie

kosztów

postępowania

wywołanego wniesieniem skargi.

Uzasadnienie

Wniesiona przez powoda J. T. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 marca 2007 r. podlegała

odrzuceniu z następujących przyczyn:

Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem

w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia warunki

przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c., powinna zawierać między innymi „wykazanie, że

wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie

jest możliwe” (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). Takie ujęcie tego warunku skargi oznacza, że

skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących

środków zaskarżenia, których zastosowanie – w odniesieniu do zaskarżonego

orzeczenia – jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść

skutku. Skarżący powinien zatem wykazać, powołując odpowiednie przepisy, że od

zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje środek prawny, przy pomocy którego mogłoby

nastąpić

wzruszenie

zaskarżonego

orzeczenia

(np.

skarga

o

wznowienie

postępowania).

Skarżący nie wskazał także przepisu, z którym zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne. Skarga nie spełnia zatem także wymagania przewidzianego w art. 424 5 § 1

pkt 3 k.p.c.

Skarga dotknięta wskazanymi brakami podlegała odrzuceniu (art. 424 8 § 1 k.p.c.).

Wobec

tego,

że

skarga

sporządzona

została

sprzecznie

z

zasadami

profesjonalizmu, należało oddalić wniosek do przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy

prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu wywołanym wniesieniem tej skargi. W

judykaturze utrwalony jest pogląd, według którego czynności adwokata (radcy

prawnego) ustanowionego z urzędu, które są sprzeczne z zasadami profesjonalizmu,

nie uzasadniają przyznania mu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (postanowienie

SN z dnia 12 lutego 1999 r., II CKN 341/98, OSNC 1999, nr 6, poz.123).

Należy zauważyć ponadto, że wniosek ten nie zawiera oświadczenia, że żądane

koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części, a zatem podlega oddaleniu, jako

nie uzasadniony (postanowienie SN z dnia 14 października 1998 r., II CKN 687/98,

OSNC 1999, nr 3, poz. 63).

Oddalając wniosek pozwanego o zasądzenie kosztów postępowania ze skargi,

Sąd Najwyższy miał na uwadze, że jego pismo procesowe, mające stanowić odpowiedź

na

skargę

powoda

zostało

wniesione

po

upływie

dwutygodniowego

terminu

przewidzianego dla podjęcia tego rodzaju czynności (art. 42412 w zw. z art. 3987 § 1

k.p.c.) Pismo to nie mogło być zatem za taką odpowiedź uznane (art. 167 k.p.c.), co

wykluczało przyznanie zwrotu kosztów wiążących się z jej sporządzeniem i wniesieniem.