Supreme Court allows appeal against final administrative decision regarding eviction under old housing law.

Postanowienie z dnia 8 lutego 1996 r.

III ARN 62/95

Postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi na decyzję ostateczną w

sprawie lokalowej nie stało się bezprzedmiotowe i nie podlega umorzeniu z

powodu wejścia w życie ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 105, poz. 508).

Przewodniczący SSN: Adam Józefowicz, Sędziowie SN: Andrzej Kijowski, Jerzy

Kwaśniewski (sprawozdawca), Janusz Łętowski, Andrzej Wróbel,

Sąd Najwyższy, z udziałem prokuratora Waldemara Grudzieckiego, po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 1996 r. sprawy ze skargi Katarzyny S. i Jacka D. na decyzję

Kolegium Odwoławczego przy Sejmiku Samorządowym w P. z dnia 24 czerwca 1993 r.,

[...] w przedmiocie przekwaterowania, na skutek rewizji nadzwyczajnej Ministra

Sprawiedliwości od postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodek

Zamiejscowy w Rzeszowie z dnia 10 marca 1995 r. [...]

postanowił

u c h y l i ć zaskarżone postanowienie

Uzasadnienie

Kolegium Odwoławcze przy Wojewódzkim Sejmiku Samorządowym w P. decyzją

z dnia 24 czerwca 1993 r. - w trybie wznowienia postępowania (art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a)

oraz z powołaniem się na art. 200 § 2 w związku z art. 207 § 2 k.p.a. - uchyliło swą

ostateczną decyzję z dnia 8 stycznia 1993 r. i decyzję organu pierwszej instancji oraz

orzekło co do istoty sprawy, wynikającej z zastosowania art. 34 ust. 2 oraz art. 36 ust. 6

ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. Prawo lokalowe (jednolity tekst: Dz. U. z 1987 r., Nr

30 , poz. 165 ze zm.). Orzeczenie to uwzględnia żądania właścicielki budynku

mieszkalnego przy ul. C. w J. przez: 1) nakazanie zmiany w uprawnieniu najemcy Jacka

D. do korzystania przez niego z pomieszczenia strychowego poprzez wyznaczenie mu

innej części strychu wskazanej przez właścicielkę i urządzonej na jej koszt; 2)

nakazanie przekwaterowania najemcy Katarzyny S. do lokalu zamiennego

znajdującego się w tym samym budynkui wskazanego przez jego właścicielkę.

Na powyższą decyzję Kolegium Odwoławczego przy Wojewódzkim Sejmiku

Samorządowym w P. Katarzyna S. i Jacek D. wnieśli skargę do Naczelnego Sądu

Administracyjnego zarzucając rażące naruszenie przepisów stanowiących podstawę tej

decyzji, a także przepisów postępowania administracyjnego. Skarżący żądali uchylenia

zaskarżonej decyzji, ewentualnie stwierdzenia jej nieważności w części rozstrzygającej

o istocie sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny-Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie, postanowieniem z dnia 10 marca 1995 r., bez rozpoznawania zarzutów przedstawionych w skardze, umorzył postępowanie sądowe. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że

Naczelny Sąd Administracyjny ustalił, iż zbędne stało się rozpoznanie skargi wobec

zmiany stanu prawnego. Z dniem 12 listopada 1994 r. weszła w życie ustawa z dnia 2

lipca 1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 105,

poz. 508), zaś jej art. 67 stanowi o utracie mocy obowiązującej ustawy z dnia 10

kwietnia 1974 r. Prawo lokalowe, na której opierała się zaskarżona decyzja. Nowa

ustawa zasadniczo nie przewiduje drogi administracyjnej do rozstrzygania sporów, wynikających z najmu lokali oraz w art. 63 stanowi o umorzeniu postępowania administracyjnego wszczętego pod rządem Prawa lokalowego i nie zakończonego decyzją

ostateczną do dnia jej wejścia w życie. W tej sytuacji - zdaniem NSA - żadne z możliwych w ramach art. 207 k.p.a. rozstrzygnięć Sądu nie mogłoby doprowadzić do wydania

decyzji, jako że postępowanie administracyjne musiałoby ulec umorzeniu z mocy art. 63

powołanej ustawy o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych.

Od wymienionego wyżej postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego

rewizję nadzwyczajną wniósł Minister Sprawiedliwości, zarzucając rażące naruszenie

art. 211 k.p.a. w związku z art. 355 § 1 k.p.c. oraz art. 63 ustawy z dnia 2 lipca 1994 r. o

najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych.

W uzasadnieniu rewizji nadzwyczajnej Minister Sprawiedliwości wywodził, że

skarga na decyzję ostateczną podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny niezależnie od tego, że przedmiotowa decyzja została podjęta pod rządem nieobowiązującego już Prawa lokalowego. Skoro NSA bezzasadnie skargi nie rozpoznał, zaskarżone

postanowienie powinno zostać przez Sąd Najwyższy uchylone a sprawa przekazana

NSA do merytorycznego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Przedmiotem postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym była

skarga na ostateczną decyzję administracyjną, wniesiona przez stronę tej decyzji w

przewidzianym do tego terminie. Spełnione zatem zostały wymagane prawem (artykuły:

196 § 1, 197 pkt 1, 198 i 199 § 1 k.p.a.) warunki zaskarżenia decyzji organu administrującego do sądu administracyjnego, który obowiązany był do rozpatrzenia sprawy co do jej istoty, tj. co do niezgodności zaskarżonej decyzji z prawem (art. 207 § 1 - 5

k.p.a.).

Po wydaniu zaskarżonej decyzji ostatecznej i po wniesieniu skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zaistniały okoliczności, które mogłyby oznaczać zbędność lub niedopuszczalność postępowania sądowego (art. 355 § 1 k.p.c. w związku z

art. 211 k.p.a.). Wszak przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego istnieje

nadal w całej swej strukturze. Skarżący nie cofnęli skargi, a zaskarżona decyzja nie

utraciła swej ostateczności i nadal wiąże strony. Powołany przez Naczelny Sąd

Administracyjny w zaskarżonym postanowieniu przepis art. 63 ustawy z dnia 2 lipca

1994 r. o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych nie może mieć zastosowania w sprawie sądowoadministracyjnej. Ani bowiem ten przepis, ani jakikolwiek

inny przepis powołanej ustawy nie stanowią o weryfikacji decyzji ostatecznych, wydanych przed wejściem tej ustawy w życie. Z nie budzącego wątpliwości tekstu art. 63

wynika jasno, że w przepisie tym uregulowana została inna sytuacja, niż w sprawie

niniejszej. Chodzi bowiem o: "postępowanie administracyjne.... nie zakończone do dnia

wejścia w życie ustawy decyzją ostateczną", a ponadto: "Przepis ten nie dotyczy

postępowania wszczętego na podstawie przepisów rozdziału 12 w dziale II i art.

156-161 kodeksu postępowania administracyjnego".

Skoro Naczelny Sąd Administracyjny z rażącym naruszeniem prawa nie rozpoznał skargi na ostateczną decyzję administracyjną, to rewizja nadzwyczajna Ministra

Sprawiedliwości okazała się w pełni zasadna i podlegała uwzględnieniu stosownie do

art. 422 § 2 k.p.c.