Supreme Court allows appeal by ruling case is about right to certificates, not just payment value.

Postanowienie z dnia 6 lipca 1999 r.

II UZ 75/99

Sprawa o prawo do świadectw rekompensacyjnych (ustawa z dnia 6

marca 1997 r. o zrekompensowaniu okresowego niepodwyższania płac w sferze budżetowej oraz utraty niektórych wzrostów lub dodatków do emerytur i

rent, Dz.U. Nr 30, poz. 164 ze zm.) jest sprawą o prawo, a nie o świadczenie i nie

ma do niej zastosowania art. 393 pkt 1 KPC.

Przewodniczący: SSN Teresa Romer (sprawozdawca), Sędziowie: SN Jerzy

Kuźniar, SA Krystyna Bednarczyk.

Sąd Najwyższy, po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 1999 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku Marii P. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych-Oddziałowi w W. o ustalenie wypadku przy pracy, na skutek zażalenia wnioskodawczyni

na postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 28 kwietnia 1999 r. [...]

p o s t a n o w i ł:

u c h y l i ć zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 1999 r. Sąd Apelacyjny Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu odrzucił kasację Marii P. od wyroku tego Sądu z

dnia 30 grudnia 1998 r., jako niedopuszczalną z uwagi na brak wymaganej do wniesienia kasacji wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 393 pkt 1 KPC). Sąd uznał, że

sprawa Marii P. nie jest sprawą o prawo lecz sprawą o świadczenie, a w konsekwencji ze względu na zbyt niską wartość dochodzonego świadczenia wniesiona

przez nią kasacja podlega odrzuceniu.

Sąd Najwyższy rozpatrując zażalenie wnioskodawczyni rozważył, co następuje:

W uzasadnieniu zażalenia pełnomocnik wnioskodawczyni podejmuje polemikę

z ustaleniami Sądu Apelacyjnego co do wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 393

pkt 1 KPC). Mimo błędnego uzasadnienia, w ocenie Sądu Najwyższego, zażalenie

zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie składu rozpatrującego zażalenie, sprawa wnioskodawczyni nie jest

sprawą o świadczenie, lecz o prawo.

Sprawa z zakresu świadectw rekompensacyjnych jest sprawą o świadczenie,

gdy – prawo do tych świadectw pozostaje poza sporem, natomiast spór dotyczy wyłącznie wartości należnych świadectw.

Spór w niniejszej sprawie jest sporem o prawo. Kwestia wartości świadectw

rekompensacyjnych może być wyłącznie sprawą wtórną. Istota sporu dotyczy prawa

wnioskodawczyni do świadectw rekompensacyjnych po mężu, który do dnia śmierci

pobierał emeryturę w zbiegu z rentą inwalidką z tytułu choroby zawodowej. Mąż

wnioskodawczyni pracował w warunkach szkodliwych dla zdrowia.

Sąd Apelacyjny oddalił apelację wnioskodawczyni wyrokiem z dnia 30 grudnia

1998 r. gdyż, w ocenie tego Sądu, wnioskodawczyni, która od 1994 roku pobiera

rentę rodzinną po mężu nie ma, zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 6 marca 1997 r. o rekompensowaniu okresowego niepodwyższania płac w sferze budżetowej oraz utraty

niektórych wzrostów lub dochodów do emerytur i rent (Dz.U. Nr 30, poz. 164 ze zm.),

prawa do świadczeń rekompensacyjnych po mężu, gdyż to prawo jest niezbywalne.

W tych okolicznościach odrzucenie kasacji od tego wyroku, opartej na zarzucie bezpodstawnego pozbawienia wnioskodawczyni prawa do nabycia nieodpłatnego

świadectw rekompensacyjnych, ze względu na wartość przedmiotu zaskarżenia –

narusza art. 393 pkt 1 KPC.

Dlatego Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.