Supreme Court dismisses appeal for lack of legal issue regarding foreign medical documentation validity in disability pension cases.

Sygn. akt II UK 87/10

POSTANOWIENIE

Dnia 25 czerwca 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Jerzy Kuźniar

w sprawie z wniosku J. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych

o rentę z tytułu niezdolności do pracy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń

Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 25 czerwca 2010 r.,

skargi kasacyjnej wnioskodawczyni od wyroku Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 23 września 2009 r.,

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 23 września 2009 r., Sąd Apelacyjny oddalił apelację J. K.

od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16

kwietnia 2009 r., stwierdzającego że ubezpieczona nie spełniła przesłanek

niezbędnych do przyznania prawa do dochodzonej renty z tytułu niezdolności do

pracy.

Skargę

kasacyjną

zaskarżając go w całości,

od

powyższego

wyroku

wywiodła

ubezpieczona,

wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie

sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu.

Skarga kasacyjna została oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego

– art. 57 w związku z art. 12 ust. 1 i 2 oraz art. 13 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r.

o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (jednolity tekst: Dz.

U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 ze zm. obecnie Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz.1227 ze

zm.) oraz § 2 ust. 3 pkt 1-3 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 14

grudnia 2004 r. w sprawie orzekania o niezdolności do pracy (Dz. U. Nr 273, poz.

2711) przez „błędną wykładnię” i uznanie, że wnioskodawczyni jest zdolna do

pracy.

Skarżąca wskazała także na naruszenie prawa procesowego – art. 233

k.p.c. w związku z art. 328 k.p.c. przez przekroczenie granic swobodnej oceny

dowodów w części

odnoszącej się do

ustaleń faktycznych

dotyczących

niezdolności do pracy ubezpieczonej.

Wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania został uzasadniony

koniecznością dokonania wykładni § 2 ust. 3 pkt 1-3 rozporządzenia Ministra

Polityki Społecznej z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie orzekania o niezdolności do

pracy w części dotyczącej kwestii „czy opinia o stanie zdrowia ubezpieczonej

wydana przez lekarza orzecznika niemieckiego organu rentowego, w stosunku do

osoby, wobec której ma być wydane orzeczenie oraz dokumentacja medyczna i

rentowa oraz inne dokumenty mające znaczenie dla wydania orzeczenia, a w

szczególności dokumenty, o których mowa w § 5, karta badania profilaktycznego

oraz dokumentacja rehabilitacji leczniczej lub zawodowej, muszą być wydane przez

lekarza praktykującego w Polsce, a nie w miejscu zamieszkania wnioskodawcy”. W

ocenie skarżącego, Sąd Najwyższy dotychczas nie zajmował się zasadami

postępowania

w

sprawach

warunków

uznania

dokumentacji

medycznej

sporządzonej za granicą.

Sąd Najwyższy zważył co następuje:

W obecnym stanie prawnym, Sąd Najwyższy – stosownie do art. 3989 § 1

k.p.c. – przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli w sprawie występuje

istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych

budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżność w orzecznictwie

sądów, zachodzi nieważność postępowania lub gdy skarga kasacyjna jest

oczywiście uzasadniona.

Zgodnie z dotychczasowym, utrwalonym orzecznictwem zagadnienie prawne

uzasadniające przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania musi być związane z

przepisami, które zostały powołane w podstawach skargi kasacyjnej, a więc nie

może być ono oderwane od podstaw zaskarżonego wyroku (por. postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia 3 września 2009 r., III SK 21/09, niepublikowane, z dnia

19 maja 2009 r., III SK 12/09, niepublikowane oraz z dnia 20 listopada 2007 r., II

UK 126/07, niepublikowane). W przypadku natomiast gdy wskazuje się na potrzebę

wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości, Sąd Najwyższy stoi

na stanowisku, że przyczynami uzasadniającymi rozpoznanie skargi kasacyjnej nie

może być potrzeba wykładni określonych przepisów, jeżeli z uwagi na zakres

sprawy poddanej do rozpoznania w trybie skargi taka wykładnia musiałaby mieć

charakter abstrakcyjny (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 sierpnia

2007 r., I UK 148/07, niepublikowane). W przypadku gdy za przyjęciem skargi

kasacyjnej do rozpoznania przemawia potrzeba rozstrzygnięcia zagadnień

prawnych, w orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że nie można uznać, że w

sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, jeżeli sformułowany w jego ramach

problem nie dotyczy żadnej kwestii istotnej dla rozstrzygnięcia sprawy, a zatem nie

mógłby on być uwzględniony przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej (por.

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2008 r., III UK 123/07,

niepublikowane oraz z dnia 18 stycznia 2008 r., II PK 276/07, niepublikowane).

Problem prawny, ujęty w skardze kasacyjnej, musi zatem dotyczyć kwestii

decydującej o rozstrzygnięciu sprawy i nie może być dla niej prawnie obojętny.

Innymi słowy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, bądź

zachodzi

konieczność

wykładni

przepisów

prawnych

budzących

poważne

wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów tylko wtedy,

kiedy wynik sprawy uzależniony jest od interpretacji przepisów przedstawionych we

wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (por. postanowienie z dnia 25

września 2007 r.,

I UK 161/07, niepublikowane).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, należy

stwierdzić, że wykładnia § 2 ust. 3 pkt 1-3 rozporządzenia Ministra Polityki

Społecznej z dnia 14 grudnia 2004 r. we wskazanym we wniosku zakresie,

pozostałaby

i

tak

bez

wpływu

na

rozstrzygnięcie

sprawy.

Roszczenie

wnioskodawczyni zostało bowiem oddalone ze względu na brak niezdolności do

pracy, a problem oceny, czy dopuszczalności posługiwania się w postępowaniu

przed sądem dokumentacją medyczną wydaną przez niemieckich lekarzy w ogóle

nie był przez sąd rozważany.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c.

odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.