Supreme Court dismisses cassation as no legal issue exists regarding apparent employment contract avoidance.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by the Social Insurance Institution against the appellate court's decision. The appellant argued that the lower court incorrectly assessed evidence regarding a sham employment contract designed to bypass social insurance laws. The court determined that the legal provisions cited were sufficiently explained in doctrine and established case law, leaving no room for reinterpretation.
Legislator headnote
AI generatedArt. 393 k.p.c.; The Supreme Court may refuse to accept a cassation appeal if no important legal issue exists, interpretation is not needed, or the appeal is obviously groundless.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II UK 313/04
POSTANOWIENIE
Dnia 24 maja 2005 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Barbara Wagner
w sprawie z wniosku A. M.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddziałowi W W.
z udziałem zainteresowany P. L.
o objęcie ubezpieczeniem pracowniczym,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw
Publicznych w dniu 24 maja 2005 r.,
na skutek kasacji organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w W.
z dnia 6 października 2004 r., sygn. akt III AUa …/04,
odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Pełnomocnik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zaskarżył kasacją wyrok
Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 6 października 2004 r., III AUa …/04, oddalający
apelację strony skarżącej od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Ubezpieczeń
Społecznych w W. z dnia 26 listopada 2003 r., XXI U …/03, zmieniającego decyzję
Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddziału w W. z dnia 26 marca 2003 r. i
uznającego, że A. M. podlega ubezpieczeniu społecznemu pracowników. firmie
handlowo – usługowej „O.” od dnia 2 grudnia 2002 r. Wskazując jako podstawy
kasacji naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 83 k.c. i art. 58
k.c. w związku z art. 300 k.p. – poprzez wyrażenie błędnego poglądu, że „zawarcie
przez wnioskodawczynię umowy o pracę w dniu 1.11.2001 r. nie było czynnością
pozorną lub mającą na celu obejście prawa [...] w celu uzyskania świadczenia z
ubezpieczenia społecznego”, art. 22 k.p. – poprzez przyjęcie, że A. M. „spełnia
kryteria pracownika” i z tego tytułu podlega ubezpieczeniu społecznemu, a także
naruszenie przepisów postępowania, a to: art. 231 k.p.c., art. 233 k.p.c. i art. 247
k.p.c. i art. 328 § 2 k.p.c., - poprzez „dowolną ocenę materiału dowodowego”,
niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i nieustosunkowanie się do „całości
dowodów”, wniósł o „zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty
poprzez oddalenie odwołania w całości”, ewentualnie o „uchylenie zaskarżonego
wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu
przy uwzględnieniu kosztów postępowania”. Jego zdaniem, okolicznościami
uzasadniającymi rozpoznanie kasacji są potrzeba wykładni przepisów prawa
materialnego „w zakresie prawa pracy i ubezpieczeń społecznych w szczególności
pod kątem pozorności zawieranych umów i obejścia prawa” oraz występowanie
zagadnień prawnych, a mianowicie „czy organ rentowy ma prawo kontroli pod
kątem pozorności lub obejścia prawa zawieranych umów o pracę przez kobiety w
ciąży i w jakim zakresie, oraz jakie przesłanki muszą być spełnione dla
zakwestionowania takiej umowy”, a także „czy formalne podpisanie umowy o pracę
jest podstawą zgłoszenia pracownika do ubezpieczenia społecznego, jeżeli
rzeczywista jest inna i brak realnych możliwości i dowodów świadczenia takiej
pracy oraz czy takie zachowanie stron nie prowadzi do obejścia prawa.?”
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 393 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do
rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a także gdy kasacja jest
oczywiście bezzasadna, chyba że zaskarżone orzeczenie narusza oczywiście
prawo albo zachodzi nieważność postępowania.
Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była ocena czy zawarcie przez A. M. i
P. L. – właściciela firmy handlowo – usługowej „O.” w dniu 2 grudnia 2002 r. umowy
o pracę na czas nieokreślony zmierzało do obejścia prawa. Innymi słowy, czy
umowa ta była pozorna i miała na celu uzyskanie świadczeń z ubezpieczenia
społecznego. Powołane przez stronę skarżącą w petitum skargi kasacyjnej
przepisy: Kodeksu cywilnego – art. 58 i art. 83, Kodeksu postępowania cywilnego art. 231, art. 233, art. 247 i art. 328 § 2, oraz art. 22 Kodeksu pracy - zostały
dostatecznie wyjaśnione zarówno w doktrynie, jak i - przede wszystkim – w
bogatym, utrwalonym i jednolitym orzecznictwie Sądu Najwyższego. Nie budzą one
wątpliwości interpretacyjnych i nie wywołują rozbieżności w orzecznictwie sądów.
Wbrew odmiennemu stanowisku pełnomocnika organu rentowego, przedstawione
w kasacji okoliczności nie stanowią istotnych zagadnień prawnych, których
rozstrzygnięcie wymagałoby interwencji Sądu Najwyższego. Należy podkreślić, co
wielokrotnie znalazło już wyraz w orzecznictwie Sądu Najwyższego, że ze względu
na pełną autonomię sądów orzekających w zakresie oceny dowodów, można ją
podważyć wyjątkowo, tylko wówczas, gdy pozostaje w rażącej sprzeczności z
wynikami postępowania dowodowego lub zasadami logiki albo życiowego
doświadczenia.
Ponieważ w sprawie zachodzą pozytywne przesłanki odmowy przyjęcia
kasacji do rozpoznania (art. 393 § 1 k.p.c.), a zarazem nie zachodzą negatywne
przesłanki dokonania tej czynności (art. 393 § 2 k.p.c.), Sąd Najwyższy, stosownie
do art. 3937 § 1 k.p.c., orzekł jak w sentencji.