Legislator Case Law & Legislation
II UK 313/04 AI generated

Supreme Court dismisses cassation as no legal issue exists regarding apparent employment contract avoidance.

Case Number II UK 313/04
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by the Social Insurance Institution against the appellate court's decision. The appellant argued that the lower court incorrectly assessed evidence regarding a sham employment contract designed to bypass social insurance laws. The court determined that the legal provisions cited were sufficiently explained in doctrine and established case law, leaving no room for reinterpretation.

Legislator headnote

AI generated

Art. 393 k.p.c.; The Supreme Court may refuse to accept a cassation appeal if no important legal issue exists, interpretation is not needed, or the appeal is obviously groundless.

Keywords

AI generated
cassation appeal apparent contract social insurance evidence assessment legal issue existence

Cited Legislation

AI generated
art. 393 k.p.c.
Zgodnie z art. 393 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do
art. 83 k.c.
kasacji naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 83 k.c. i art.
art. 58 k.c.
kasacji naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 83 k.c. i art. 58
art. 22 k.p.
ubezpieczenia społecznego”, art. 22 k.p. – poprzez przyjęcie, że A.
art. 231 k.p.c.
naruszenie przepisów postępowania, a to: art. 231 k.p.c., art.
art. 233 k.p.c.
231 k.p.c., art. 233 k.p.c. i art.
art. 247 k.p.c.
naruszenie przepisów postępowania, a to: art. 231 k.p.c., art. 233 k.p.c. i art. 247
art. 328 § 2 k.p.c.
i art. 328 § 2 k.p.c., - poprzez „dowolną ocenę materiału dowodowego”,
art. 83 k.c
kasacji naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 83 k.c.
art. 58 k.c
kasacji naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 83 k.c. i art. 58

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II UK 313/04

POSTANOWIENIE

Dnia 24 maja 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Wagner

w sprawie z wniosku A. M.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddziałowi W W.

z udziałem zainteresowany P. L.

o objęcie ubezpieczeniem pracowniczym,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw

Publicznych w dniu 24 maja 2005 r.,

na skutek kasacji organu rentowego od wyroku Sądu Apelacyjnego w W.

z dnia 6 października 2004 r., sygn. akt III AUa …/04,

odmawia przyjęcia kasacji do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Pełnomocnik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zaskarżył kasacją wyrok

Sądu Apelacyjnego w W. z dnia 6 października 2004 r., III AUa …/04, oddalający

apelację strony skarżącej od wyroku Sądu Okręgowego – Sądu Ubezpieczeń

Społecznych w W. z dnia 26 listopada 2003 r., XXI U …/03, zmieniającego decyzję

Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddziału w W. z dnia 26 marca 2003 r. i

uznającego, że A. M. podlega ubezpieczeniu społecznemu pracowników. firmie

handlowo – usługowej „O.” od dnia 2 grudnia 2002 r. Wskazując jako podstawy

kasacji naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 83 k.c. i art. 58

k.c. w związku z art. 300 k.p. – poprzez wyrażenie błędnego poglądu, że „zawarcie

przez wnioskodawczynię umowy o pracę w dniu 1.11.2001 r. nie było czynnością

pozorną lub mającą na celu obejście prawa [...] w celu uzyskania świadczenia z

ubezpieczenia społecznego”, art. 22 k.p. – poprzez przyjęcie, że A. M. „spełnia

kryteria pracownika” i z tego tytułu podlega ubezpieczeniu społecznemu, a także

naruszenie przepisów postępowania, a to: art. 231 k.p.c., art. 233 k.p.c. i art. 247

k.p.c. i art. 328 § 2 k.p.c., - poprzez „dowolną ocenę materiału dowodowego”,

niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i nieustosunkowanie się do „całości

dowodów”, wniósł o „zmianę zaskarżonego wyroku i orzeczenie co do istoty

poprzez oddalenie odwołania w całości”, ewentualnie o „uchylenie zaskarżonego

wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu

przy uwzględnieniu kosztów postępowania”. Jego zdaniem, okolicznościami

uzasadniającymi rozpoznanie kasacji są potrzeba wykładni przepisów prawa

materialnego „w zakresie prawa pracy i ubezpieczeń społecznych w szczególności

pod kątem pozorności zawieranych umów i obejścia prawa” oraz występowanie

zagadnień prawnych, a mianowicie „czy organ rentowy ma prawo kontroli pod

kątem pozorności lub obejścia prawa zawieranych umów o pracę przez kobiety w

ciąży i w jakim zakresie, oraz jakie przesłanki muszą być spełnione dla

zakwestionowania takiej umowy”, a także „czy formalne podpisanie umowy o pracę

jest podstawą zgłoszenia pracownika do ubezpieczenia społecznego, jeżeli

rzeczywista jest inna i brak realnych możliwości i dowodów świadczenia takiej

pracy oraz czy takie zachowanie stron nie prowadzi do obejścia prawa.?”

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 393 k.p.c., Sąd Najwyższy może odmówić przyjęcia kasacji do

rozpoznania, jeżeli w sprawie nie występuje istotne zagadnienie prawne, nie istnieje

potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, a także gdy kasacja jest

oczywiście bezzasadna, chyba że zaskarżone orzeczenie narusza oczywiście

prawo albo zachodzi nieważność postępowania.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy była ocena czy zawarcie przez A. M. i

P. L. – właściciela firmy handlowo – usługowej „O.” w dniu 2 grudnia 2002 r. umowy

o pracę na czas nieokreślony zmierzało do obejścia prawa. Innymi słowy, czy

umowa ta była pozorna i miała na celu uzyskanie świadczeń z ubezpieczenia

społecznego. Powołane przez stronę skarżącą w petitum skargi kasacyjnej

przepisy: Kodeksu cywilnego – art. 58 i art. 83, Kodeksu postępowania cywilnego art. 231, art. 233, art. 247 i art. 328 § 2, oraz art. 22 Kodeksu pracy - zostały

dostatecznie wyjaśnione zarówno w doktrynie, jak i - przede wszystkim – w

bogatym, utrwalonym i jednolitym orzecznictwie Sądu Najwyższego. Nie budzą one

wątpliwości interpretacyjnych i nie wywołują rozbieżności w orzecznictwie sądów.

Wbrew odmiennemu stanowisku pełnomocnika organu rentowego, przedstawione

w kasacji okoliczności nie stanowią istotnych zagadnień prawnych, których

rozstrzygnięcie wymagałoby interwencji Sądu Najwyższego. Należy podkreślić, co

wielokrotnie znalazło już wyraz w orzecznictwie Sądu Najwyższego, że ze względu

na pełną autonomię sądów orzekających w zakresie oceny dowodów, można ją

podważyć wyjątkowo, tylko wówczas, gdy pozostaje w rażącej sprzeczności z

wynikami postępowania dowodowego lub zasadami logiki albo życiowego

doświadczenia.

Ponieważ w sprawie zachodzą pozytywne przesłanki odmowy przyjęcia

kasacji do rozpoznania (art. 393 § 1 k.p.c.), a zarazem nie zachodzą negatywne

przesłanki dokonania tej czynności (art. 393 § 2 k.p.c.), Sąd Najwyższy, stosownie

do art. 3937 § 1 k.p.c., orzekł jak w sentencji.