Supreme Court dismissed cassation appeal as it challenged facts rather than law under Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal against a labor court decision regarding social insurance benefits. The applicant argued for a violation of material law but failed to demonstrate a significant public interest or legal error. The court ruled that the appeal was limited to factual disputes, which fall outside the scope of cassation review under the Civil Procedure Code.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 2 k.p.c.; Art. 39813 § 2 k.p.c.: Cassation appeals are limited to reviewing the application of law; questions regarding the correctness of factual findings or the assessment of circumstances do not constitute grounds for cassation.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II UK 137/05
POSTANOWIENIE
Dnia 19 stycznia 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Maria Tyszel
w sprawie z wniosku A. J.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w T.
z udziałem zainteresowanej T. G., B. S.
o ubezpieczenie społeczne,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 19 stycznia 2006 r.,
skargi kasacyjnej wnioskodawczyni
od wyroku Sądu Apelacyjnego w G.
z dnia 7 lutego 2005 r., sygn. akt III AUa …/03,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej.
Uzasadnienie
Stosownie do art. 3989 § 2 k.p.c., postanowienie Sądu Najwyższego o
przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej nie wymaga pisemnego
uzasadnienia, jednakże w pierwszym okresie stosowania przepisów o skardze
kasacyjnej, w ich brzmieniu nadanym ustawą z dnia 22 grudnia 2004 r. o zmianie
ustawy – Kodeks postępowania cywilnego... (Dz. U. z 2005 r. Nr 13, poz. 98), Sąd
Najwyższy rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną uznaje za potrzebne
wskazanie zasadniczych motywów rozstrzygnięcia.
Sąd Najwyższy,
jako kasacyjny nie jest sądem powszechnym zwykłej,
trzeciej instancji, a skarga kasacyjna (podobnie, jak uprzednio – kasacja) nie jest
środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia sądu drugiej
instancji kończącego postępowanie w sprawie. Z uwagi na przeważający w
charakterze skargi kasacyjnej element interesu publicznego, jako środka kontroli
prawidłowości stosowania prawa,
przewidziano w art. 398 4 § 1 pkt 3 k.p.c.,
wymaganie przedstawienia wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej i jego
uzasadnienie.
Uzasadnienie to ma na celu wykazanie znaczenia tego
rozstrzygnięcia dla realizacji publicznoprawnej funkcji skargi kasacyjnej, względnie
ujednolicenia orzecznictwa sądów powszechnych i rozwoju jurysprudencji. Takiego
znaczenia
w
skardze
zakwestionowania ustaleń
nie
przedstawiono;
jest
ona
ograniczona
do
faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego
wyroku. Skoro jednak została wniesiona jedynie na podstawie wskazanej w art.
3983
§ 1 pkt 1 k.p.c., a więc z zarzutem naruszenia prawa materialnego, to
ustalenia te – stosownie do art. 39813 § 2 k.p.c. – są wyłączone spod kasacyjnej
kontroli Sądu Najwyższego. W ich świetle, nie tylko nie doszło do podniesionego w
skardze „oczywistego naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 58 § 1 k.c.”, lecz
przeciwnie, Sąd Apelacyjny poprawnie dokonał subsumcji tego przepisu.
Przedstawione Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia „zagadnienia” nie
są zagadnieniami prawnymi, lecz pytaniem o poprawność dokonanej przez Sąd
Apelacyjny oceny okoliczności faktycznych. Nie jest bowiem zagadnieniem
prawnym, lecz wynikiem oceny poszczególnych faktów ustalonych w postępowaniu
dowodowym to, czy „po stronie pracodawcy była rzeczywista potrzeba zatrudnienia
pracownika” i miał on „możliwości finansowe na jego utrzymanie”.
Tak więc, ponieważ w skardze kasacyjnej nie wykazano żadnej z przesłanek
wymienionych w art. 3989 § 1 pkt 1 – 4 k.p.c. uzasadniających przyjęcie skargi do
rozpoznania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji postanowienia na podstawie §
2 tegoż przepisu w związku z art. 39810 k.p.c.