Supreme Court dismissed cassation appeal on labor law damages for invalid termination of employment contract.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court refused to accept the cassation appeal filed by an employee against a lower court's judgment. The employee claimed damages for unemployment following an invalid termination of his employment contract, arguing the lower court incorrectly applied labor code provisions. The court determined that the lower court properly applied established case law regarding the application of these provisions to the undisputed facts, finding no need for a new legal interpretation. Consequently, the appeal was rejected, and the plaintiff was not charged with the costs of the cassation proceedings.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.; The Supreme Court rejects a cassation appeal if the lower court correctly applied established case law to undisputed facts, as no new legal issue requiring interpretation exists.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II PK 2/12
POSTANOWIENIE
Dnia 23 marca 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Jerzy Kuźniar
w sprawie z powództwa J. T.
przeciwko Agencji Nieruchomości Rolnych
o odszkodowanie,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 23 marca 2012 r.,
skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Okręgowego
z dnia 1 września 2011 r.,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i nie
obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 1 września 2011 r., Sąd Okręgowy zmienił, na skutek
apelacji pozwanej Agencji Nieruchomości Rolnych, wyrok Sądu Rejonowego z dnia
28 marca 2011 r. w sprawie z powództwa J. T., w ten sposób, że w pkt 1) oddalił
powództwo, w pkt 2) nie obciążył powoda kosztami postępowania za instancję
odwoławczą. W sprawie powód dochodził zasądzenia od pozwanej Agencji
odszkodowania za czas pozostawania bez pracy i nie otrzymywania wynagrodzenia
za pracę w okresie od dnia 1 listopada 2007 r. do dnia 22 stycznia 2009 r., po
przesadzeniu, że jego oświadczenie woli z dnia 12 lipca 2007 r. w przedmiocie
rozwiązania umowy o pracę łącząca go z pozwaną było nieważne. W ocenie Sądu
drugiej instancji powodowi przysługiwały roszczenia wynikające z przepisów prawa
pracy (wynagrodzenie zgodnie z art. 80 i 81 k.p.) w miejsce błędnie
uwzględnionego przez Sąd pierwszej instancji roszczenia o naprawienie szkody
spowodowanej utraceniem korzyści w oparciu o przepis art. 415 k.c.
Powyższy wyrok zaskarżył skargą kasacyjną w całości pełnomocnik
wnioskodawcy, zarzucając naruszenie prawa materialnego – „przez niewłaściwe
zastosowanie art. 80 i 81 § 1 k.p. i błędną wykładnię art. 80 i 81 § 1 k.p. oraz art.
415 k.c., przez co powód, który poprzez zawinione działanie pozwanego został
wprowadzony w błąd składając nieważne oświadczenie woli o rozwiązaniu umowę
o pracę na zasadzie porozumienia stron, nie może dochodzić odszkodowania za
czas pozostawania bez prawa do wykonywania pracy w okresie od dnia 1 sierpnia
2007 r. do dnia 21 stycznia 2009 r.”, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i
oddalenie apelacji pozwanej, wraz z orzeczeniem o kosztach postępowania.
We wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania wskazano, że w
sprawie występuje potrzeba wykładni przepisów prawnych – art. 415 k.c. „w
kontekście dochodzenia odszkodowania przez pracownika, który pod wpływem
błędu złożył nieważne oświadczenie woli o rozwiązaniu umowy o pracę na zasadzie
porozumienia stron oraz wykładnię przepisów art. 80 i 81 § 1 k.p. w wyżej
wymienionym kontekście”. Ponadto wskazano na istotne zagadnienie prawne - „czy
pracownik, którego prawa pracownicze zostały naruszone przez pracodawcę
poprzez wprowadzenie w błąd pracownika, co doprowadziło do złożenia przez
niego nieważnego oświadczenia woli o rozwiązaniu umowy o pracę na zasadzie
porozumienia stron, winien dochodzić za czas de facto pozostawania bez pracy
odszkodowania w oparciu o przepisy kodeksu cywilnego dotyczące naprawienia
szkody, czy też powinien dochodzić swoich praw w oparciu o przepisy prawa pracy
dotyczące wynagrodzenia za pracę”.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik pozwanej wniósł o odmowę
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania, ewentualnie o jej oddalenie, wraz z
zasądzeniem kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wstępnie trzeba przypomnieć, że ograniczenia dopuszczalności wnoszenia
skargi kasacyjnej wynikają z konstytucyjnej roli Sądu Najwyższego w systemie
organów wymiaru sprawiedliwości. Zgodnie bowiem z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z
dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz.U. Nr 240, poz. 2052 ze zm.)
rolą tego Sądu w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości pozostaje zapewnienie w
ramach nadzoru zgodności z prawem oraz jednolitości orzecznictwa sądów
powszechnych i wojskowych przez rozpoznawanie kasacji oraz innych środków
odwoławczych, podejmowanie uchwał rozstrzygających zagadnienia prawne i
rozstrzyganie innych spraw określonych w ustawach. Skarga kasacyjna nie jest
więc (kolejnym) środkiem zaskarżenia przysługującym od każdego rozstrzygnięcia
sądu drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, z uwagi na
przeważający w jej charakterze element interesu publicznego. Służy ona kontroli
prawidłowości stosowania prawa, nie będąc instrumentem weryfikacji trafności
ustaleń faktycznych stanowiących podstawę zaskarżonego orzeczenia, gdy się
weźmie nadto pod uwagę, że Konstytucja w art. 177 ust. 1 gwarantuje jedynie
dwuinstancyjne postępowanie. Ewentualna możliwość dalszego postępowania, w
tym postępowania przed Sądem Najwyższym, stanowi uprawnienie dodatkowe,
które może zostać obwarowane szczególnymi przesłankami, w tym określonymi w
art. 3989 § 1 k.p.c.
Zgodnie z tym przepisem Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, jeżeli:
1) w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne,
2) istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne
wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów,
3) zachodzi nieważność postępowania lub
4) skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.
Za istotne zagadnienie prawne w rozumieniu cytowanego przepisu uznaje
się zagadnienie dotychczas niewyjaśnione i nierozwiązane w orzecznictwie, a więc
cechujące się nowością i którego rozstrzygnięcie może sprzyjać rozwojowi prawa.
W utrwalonym orzecznictwie przyjmuje się, że powołanie się na tę okoliczność
wymaga, obok sformułowania tego zagadnienia, także przytoczenia związanych z
nim konkretnych przepisów prawnych, wskazania, dlaczego jest ono istotne oraz
przedstawienia argumentacji wskazującej na rozbieżne oceny prawne (por.
postanowienia: z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11, z
dnia 14 lutego 2003 r., I PK 306/02, Wokanda 2004, nr 7-8, poz. 51, z dnia 7
czerwca 2005 r., V CSK 3/05, Lex nr 180 841). W sytuacji gdy podstawą wniosku o
przyjęcie skargi do rozpoznania jest potrzeba wykładni przepisów prawa, konieczne
jest określenie, które przepisy wymagają wykładni Sądu Najwyższego, ze
wskazaniem, na czym polegają związane z tym poważne wątpliwości, lub z
przedstawieniem rozbieżności w orzecznictwie sądów (por. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, Biuletyn SN, 2002, nr 7, s.
10). Wypada również dodać, że podobnie jak w przypadku gdy podstawą wniosku o
przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania jest występujące w sprawie zagadnienie
prawne (art. 3989 § 1 pkt 1 k.p.c.), nie zachodzi ona, jeżeli Sąd Najwyższy zajął już
stanowisko w kwestii tego zagadnienia prawnego lub wykładni przepisów i wyraził
swój
pogląd
we
wcześniejszych
orzeczeniach,
brak
nadto
okoliczności
uzasadniających zmianę tego poglądu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z
dnia 16 stycznia 2003 r., I PK 230/02, OSNAPiUS – wkładka z 2003 r., nr 13, poz.
5). W sprawie – wbrew twierdzeniom skargi - nie zachodzi potrzeba dokonania
wykładni art. 415 k.c. oraz wykładni art. 80 i 81 § 1 k.p., ale w istocie kwestii
zastosowania art. 80 i 81 § 1 k.p. do ustalonego i niekwestionowanego stanu
faktycznego, a to prawidłowo uczynił Sąd drugiej instancji, szeroko powołując się
na utrwalone orzecznictwo Sądu Najwyższego.
Z tych względów na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy odmówił
przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 102 k.p.c., przyjmując, że w sprawie
zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek, pozwalający na odstąpienie od
obciążania powoda kosztami postępowania kasacyjnego, mając na względzie z
jednej strony pracowniczy charakter sprawy, z drugiej zaś jej okoliczności, w tym
sposób działania pracodawcy, po wyroku uznającym nieważność złożonego przez
powoda oświadczenia woli w przedmiocie rozwiązania umowy o pracę.