Supreme Court dismisses prisoner's request to retry case due to judge appointment, finding no procedural error occurred.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the prisoner's request to initiate a retrial ex officio regarding the execution of a prison sentence. The prisoner argued that the lower courts were improperly staffed by judges appointed by the Judicial Council, claiming this violated procedural rules. The court determined that while such appointments can constitute grounds for retrial, the specific judges in this case had been serving on the bench for years and were not acting in an improper capacity.
Legislator headnote
AI generatedart. 542 § 2, § 3 k.p.k.; art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.; Although the appointment of judges by the Judicial Council may constitute a ground for retrial, it does not apply if the judges have been serving legitimately for a significant period without procedural defects.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
II KO 87/25 ZARZĄDZENIE Dnia 12 czerwca 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek po zapoznaniu się z pismem skazanego M. M. oznaczonym jako „kasacja” a sygnalizującym konieczność wznowienia z urzędu postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 27 grudnia 2023 r., II AKz 1310/23, utrzymującym w mocy postanowienie Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 3 października 2023 r. r., V Kop 31/23, 1. stwierdzam brak podstaw do wszczęcia przez Sąd Najwyższy postępowania o wznowienie z urzędu wskazanego wyżej postępowania (art. 542 § 2 k.p.k.);
2. zarządzam poinformowanie skazanego o treści zarządzenia oraz pouczenie, że na zarządzenie z punktu 1 nie przysługuje żaden środek zaskarżenia;
3. zarządzam zakreślenie sprawy w repertorium KO jako załatwioną w inny sposób.
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 5 marca 2025 r., zatytułowanym „kasacja”, M. M. zwrócił się do Sądu Najwyższego za pośrednictwem Sądu Apelacyjnego w Warszawie „o przyjęcie kasacji w przedmiocie przejęcia do wykonania kary pozbawienia wolności”. W punkcie pierwszym tego pisma wskazał, że postanowienie w jego sprawie wydał „neosędzia”, tj. sędzia powołany na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.
U. z 2018 r. poz. 3; dalej: ustawa nowelizująca KRS).Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Karnego Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2025 r., II AKz 1310/23, przekazano do Sądu Najwyższego pismo skazanego, które – kierując się treścią art. 118 § 1 k.p.k. – zostało potraktowane jako sygnalizacja możliwości wznowienia z urzędu postępowania w przedmiocie przejęcia do wykonania kary pozbawienia wolności, zakończonego prawomocnym postanowieniem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 27 grudnia 2023 r., II AKz 1310/23, utrzymującym w mocy postanowienie Sądu Okręgowego Warszawa-Praga w Warszawie z dnia 3 października 2023 r., V Kop 31/23.
Należało zważyć, co następuje.Po zapoznaniu się z argumentacją skazanego i aktami sprawy należało stwierdzić brak podstaw do wszczęcia przez Sąd Najwyższy postępowania o wznowienie z urzędu postępowania wskazanego w piśmie skazanego (art. 542 § 3 k.p.k.).O ile samo postępowanie w przedmiocie przejęcia kary do wykonania może być przedmiotem postępowania wznowieniowego (por. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 6 lipca 2011 r., IV KO 51/11; z dnia 10 lutego 2017 r., IV KO 62/16), o tyle wskazane w piśmie skazanego okoliczności nie stanowią sygnalizacji zaistnienia w sprawie bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
Skazany w swoim piśmie wskazał na nienależytą obsadę sądu z uwagi na orzekanie przez sąd, w składzie którego zasiadał sędzia powołany do pełnienia urzędu na wniosek KRS ukształtowanej przepisami ustawy nowelizującej z 2017 r. Tego typu okoliczność może prowadzić do zaistnienia uchybienia z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. (zob. np. uchwała połączonych Izb Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r., BSA I-4110-1/2020, OSNK 2020, z. 2, poz. 7; uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22, OSNK 2022, z. 6, poz. 22).
Rzecz jednak w tym, że w tej sprawie nie orzekał sąd z udziałem tak powołanego sędziego. W pierwszej instancji Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie orzekał jednoosobowo w osobie SSO X. Y.. Pan X. Y. został powołany na urząd sędziego Sądu Okręgowego w 2005 r. (postanowienie Prezydenta RP z dnia […] stycznia 2005 r. o powołaniu do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego, nr […]). W drugiej instancji Sąd Apelacyjny w Warszawie również orzekał w składzie jednego sędziego, w osobie SSA X.1 Y.1. Sędzia ten został powołany do pełnienia urzędu sędziego Sądu Apelacyjnego w 2002 r. (postanowienie Prezydenta RP z dnia […] lutego 2002 r. o powołaniu do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego, nr […]).
Z uwagi na powyższe okoliczności, należało zarządzić jak na wstępie. [J.J.][r.g.]