Supreme Court transfers criminal case to another district court due to transport difficulties for a psychiatrically detained defendant.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court approved a request to transfer a criminal case to a different district court based on the principle of judicial efficiency. The lower court argued that transporting the defendant, who was detained in a psychiatric facility, to the original court would be practically impossible or extremely difficult. The Supreme Court ruled that while administrative hurdles regarding witness locations were minor, the inability to move the defendant within a reasonable timeframe necessitated the transfer to ensure a fair and timely trial.
Legislator headnote
AI generatedArt. 37 k.p.k.; Art. 232 § 1 k.k.; Art. 13 § 1 k.k.: A criminal case may be transferred to another court of equal jurisdiction when the presence of the accused in the original court's location is significantly hindered by distance or logistical constraints, such as the need to transport a detainee from a psychiatric facility, thereby compromising the reasonable duration of proceedings.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II KO 87/13 POSTANOWIENIE Dnia 30 stycznia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon (przewodniczący)SSN Rafał Malarski (sprawozdawca)SSN Andrzej Ryński w sprawie Ł. Z.oskarżonego o przestępstwo określone w art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 232 § 1 k.k.po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniuw dniu 30 stycznia 2014 r.,inicjatywy Sądu Rejonowego w L.z dnia 5 grudnia 2013 r. o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości (sygn. akt II K […]), na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ś.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w L., postanowieniem z dnia 5 grudnia 2013r., wystąpił z inicjatywą przekazania sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ś. z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. W uzasadnieniu wskazano, że doprowadzenie oskarżonego przebywającego w zakładzie psychiatrycznym na leczeniu, którego nie może przerwać, na rozprawę główną do L. wiązałoby się z koniecznością między innymi przetransportowania go do zakładu psychiatrycznego blisko siedziby Sądu występującego, co byłoby utrudnione lub wręcz niemożliwe. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Inicjatywę Sądu Rejonowego w L. należy uznać za zasadną.
O ile okoliczności podnoszone przez Sąd występujący, dotyczące między innymi konieczności uzyskania zgody sądów, w sprawach których wprowadzono do wykonania środki zabezpieczające w postaci umieszczenia oskarżonego w zakładzie psychiatrycznym, czy miejsce zamieszkania świadków, stanowią identyczne utrudnienie dla obydwu Sądów i niewątpliwie nie mogłyby stanowić podstawy przekazania niniejszej sprawy, o tyle praktyczny brak realnej możliwości przewiezienia oskarżonego do zakładu psychiatrycznego w pobliżu Sądu występującego w rozsądnym terminie przesądził o konieczności przekazania sprawy do Sądu właściwego z uwagi na miejsce pobytu oskarżonego.
Analiza akt wskazuje bowiem, że w sprawie podjęto działania mające na celu zapewnienie stawiennictwa oskarżonego na rozprawie głównej i w zasadzie nie byłoby niemożliwym jej rozpoznanie przez Sąd występujący. Czynności, które jednak w związku z tym należałoby przedsięwziąć, de facto spowodowałyby co najmniej niemożność rozpoznania sprawy na długi okres. Problemów tych można uniknąć w przypadku przekazania sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ś., do którego oskarżony mógłby zostać doprowadzony bezpośrednio z zakładu psychiatrycznego, w którym obecnie przebywa.
Kwestie dotyczące uzyskania zgody organów dysponujących czy miejsca zamieszkania świadków jawią się, zdaniem Sądu Najwyższego, jako problemy dużo mniejszej rangi, które nie mogły konkurować z tymi dotyczącymi możliwości doprowadzenia oskarżonego do Sądu występującego i w praktyce możliwości przeprowadzenia postępowania w sprawie. W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, że możliwe jest przekazanie sprawy w trybie art. 37 k.p.k., ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości, w sytuacji gdy zapewnienie stawiennictwa oskarżonego w siedzibie sądu znajdującego się w znacznej odległości od jego miejsca przebywania jest co najmniej znacznie utrudnione, w przypadku braku tego typu uwarunkowań co do jego stawiennictwa w sądzie znajdującym się dla niego bliżej (por. post.
SN z 24 maja 2013r., II KO 33/13, Lex nr 1317931, post. SN z 19 kwietnia 2005r. II KO 13/05, Lex nr 149631). Podkreślić przy tym należy, że przekazanie sprawy przez Sąd Najwyższy określone w art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątkowy. W niniejszej sprawie, ze względu na zasady ekonomiki procesowej, wskazane było z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Ś., w którym przeprowadzenie postępowania karnego w rozsądnym terminie jest dużo bardziej realne niż w Sądzie Rejonowym w L., gdzie doprowadzenie oskarżonego na rozprawę w praktyce byłoby mocno utrudnione, a być może nawet niemożliwe.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.aw