Supreme Court rejects transfer of appeal due to lack of objective impartiality concerns under Art. 37 KPC.
Legislator summary
AI generatedThe Regional Court requested the Supreme Court to transfer a criminal appeal to another court of equal jurisdiction under Article 37 of the Code of Criminal Procedure. The applicant argued that the judge handling the case had known the presiding judge for years, potentially compromising impartiality. The Supreme Court rejected this request, ruling that mere familiarity between judges does not constitute a valid ground for transfer and that the current court is capable of objectively reviewing the prosecutor's decision.
Legislator headnote
AI generatedArt. 37 k.p.k.; Transfer of jurisdiction is an extraordinary measure requiring real circumstances of lack of objective conditions for impartial adjudication; mere familiarity between judges does not justify transfer.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt II KO 61/20 POSTANOWIENIE Dnia 23 września 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Przemysław Kalinowski w sprawie dotyczącej zażalenia L. P. na postanowienie asesora Prokuratury Rejonowej w B. w przedmiocie umorzenia śledztwa sygn. akt PR Ds. (…) po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 23 września 2020 r. wniosku Sądu Rejonowego w P. z dnia 3 września 2020 r., sygn. akt VII Kp (…) w przedmiocie przekazania sprawy do rozpoznania zażalenia innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIESąd Rejonowy w P. postanowieniem z dnia 3 września 2020 r., sygn. akt VII Kp (…), zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu zażalenia L. P. na postanowienie asesora Prokuratury Rejonowej w B. z dnia 18 maja 2020 r. o odmowie wszczęcia śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków przez sędziego Sądu Rejonowego w P. , do czego miało dojść w czasie prowadzenia innej sprawy skarżącego.Uzasadniając przedmiotowe wystąpienie wskazano, że sędzia, którego dotyczyły czynności sprawdzające Prokuratury orzeka od wielu lat w Sądzie Rejonowym w P. oraz jest znany innym sędziom tego Sądu.
Zatem, „aby uniknąć jakichkolwiek wątpliwości przez wzgląd na dobro wymiaru sprawiedliwości, w którego orbicie leży skuteczne i sprawne przeprowadzenie postępowania karnego Sąd zdecydował się na uruchomienie procedury przewidzianej w art. 37 k.p.k.”. Okoliczność powyższa miałaby – w myśl uzasadnienia wniosku – przemawiać za przekazaniem sprawy rozpoznania zażalenia L. P. innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości, a zwłaszcza uzasadniać potrzebę zapewnienia warunków do rozpoznania sprawy w sposób obiektywny.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek o przekazanie zażalenia L. P. do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w oparciu o przepis art. 37 k.p.k. nie zasługiwał na uwzględnienie. Argumenty przytoczone w jego części motywacyjnej nie przekonują, że w niniejszej sprawie występują wątpliwości co do możliwości prawidłowego rozpoznania środka odwoławczego przez sąd właściwy do rozpoznania zażalenia L. P. . Niewątpliwie trafnie Sąd wnioskujący zauważa, że „przekazanie sprawy innemu sadowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k. winno następować jedynie wówczas, gdy występują realne okoliczności, które mogą zasadnie stwarzać przekonanie o braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy w danym sądzie oraz o tym, że tylko przekazanie stworzy lepsze możliwości do trafnego rozstrzygnięcia w przedmiocie tego procesu”.
Na obecnym etapie postępowania trudno jednak mówić o braku warunków do wydania obiektywnego rozstrzygnięcia. Przedmiotem tego ostatniego nie jest przecież orzekanie o odpowiedzialności określonej osoby. W istniejącej sytuacji procesowej zadaniem sądu karnego jest jedynie przeprowadzenie kontroli prawidłowości działania i trafności przesłanek orzeczenia, które zostało wydane przez zupełnie inny – niesądowy – organ procesowy właściwy dla prowadzenia postępowania przygotowawczego. Sąd występujący z wnioskiem o zmianę właściwości nie wykazał, że nie jest w stanie – bez szkody dla wymiaru sprawiedliwości – wykonać prawidłowo tego zadania.
Tymczasem, zmiana właściwości miejscowej przewidziana w art. 37 k.p.k. jest instytucją o charakterze nadzwyczajnym i nie podlega wykładni rozszerzającej. Dotyczy to zwłaszcza podstawowej przesłanki jej stosowania, jaką jest pojęcie dobra wymiaru sprawiedliwości, które determinuje przeniesienie sprawy, gdy cały sąd jest niewłaściwy do orzekania, a także wtedy, gdy zachodzą obawy o bezstronność sądu właściwego. Dla skutecznego powołania się na tę podstawę nie wystarczy wskazanie, że sędziowie Sądu Rejonowego w P. znają się między sobą, bo okoliczność taka – sama w sobie – nie przesądza jeszcze o braku bezstronności sądu jako organu.
Jak podkreślono w postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2018 r., IV KO 22/18, skutecznego zakwestionowania „tej ostatniej nie można upatrywać każdorazowo w podniesieniu wobec sędziego prowadzącego inne postępowania przez stronę niezadowoloną z ich przebiegu lub treści kończącego orzeczenia – zarzutu niedopełnienia obowiązków lub przekroczenia uprawnień i skierowania go do organów ścigania. Prowadziłoby to bowiem w konsekwencji do stworzenia swego rodzaju pozaustawowego sposobu sterowania przez strony właściwością miejscową sądów”.
W tych warunkach należało dojść do przekonania, że wniosek przedstawiony przez Sąd Rejonowy w P. nie zawiera przekonujących argumentów wskazujących na to, iż ten Sąd nie jest w stanie przeprowadzić kontroli decyzji oskarżyciela publicznego w sposób obiektywny i bezstronny.Natomiast podnoszone we wniosku relacje personalne mogą zostać uwzględnione w drodze wykorzystania innych instytucji procesowych niż mająca wyjątkowy charakter możliwość zmiana właściwości miejscowej przewidziana w art. 37 k.p.k.Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie.