Supreme Court dismisses transfer request due to lack of exceptional circumstances regarding judicial impartiality.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the Regional Court's request to transfer a criminal case to another court based on the principle of judicial impartiality. The lower court argued that a witness-expert with long-term professional ties to local prosecutors and judges created a risk of bias. The Supreme Court held that mere professional acquaintance does not justify transferring a case, as such concerns can be adequately addressed through the statutory recusal procedure.
Legislator headnote
AI generatedArt. 37 k.p.k.; Art. 45 ust. 1 Konstytucji RP: Transfer of a case to another court of equal jurisdiction is an extraordinary measure permitted only when exceptional circumstances exist that threaten the objective and impartial handling of the case, and mere professional acquaintance between a witness and judicial officers does not constitute such a circumstance.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
II KO 59/25 POSTANOWIENIE Dnia 13 maja 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Kołodziejski w sprawie z zażalenia G. P. na postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Grójcu z dnia 21 października 2024 r. o odmowie wszczęcia śledztwa o sygn. akt […]po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 13 maja 2025 r., wniosku Sądu Rejonowego w Grójcu zawartego w postanowieniu z dnia 19 marca 2025 r., sygn. akt II Kp 617/24 o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości na podstawie art. 37 k.p.k. a contrario p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Grójcu postanowieniem wydanym na posiedzeniu w dniu 19 marca 2025 r. zwrócił się do Sądu Najwyższego o rozważenie możliwości przekazania sprawy o sygn. akt II Kp 617/24 innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. Motywując swoje wystąpienie wskazał, że bezpośrednim świadkiem w przedmiotowej sprawie zainicjowanej zawiadomieniem skarżącego G. P. , a jednocześnie osobą pokrzywdzoną w innym postępowaniu, w którym skarżącemu przedstawiono zarzuty popełnienia przestępstw na jej szkodę, jest biegła sądowa X.Y., która od wielu lat wydaje opinie na zlecenie zarówno Prokuratury Rejonowej w Grójcu jak i Sądu Rejonowego w Grójcu, w tym z dużą częstotliwością uczestniczy jako psycholog w przesłuchaniach osób pokrzywdzonych i świadków w trybie art. 185a § 1 k.p.k. i następne.
Zdaniem sądu właściwego relacje służbowe łączące wyżej wymienioną, będącą w przedmiotowej sprawie świadkiem, z większością prokuratorów oraz sędziów przemawiają za koniecznością przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości, celem wyeliminowania jakichkolwiek wątpliwości co do bezstronności sądu w aspekcie zewnętrznym. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.Sąd Najwyższy wielokrotnie wypowiadał się w swoich orzeczeniach, że skoro przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. stanowi odstępstwo od konstytucyjnej zasady rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy (art. 45 ust. 1 Konstytucji RP), to możliwość skorzystania z tego trybu powinna mieć miejsce wyjątkowo, gdy przemawiają za tym szczególne względy związane z dobrem wymiaru sprawiedliwości.
Zbyt pochopne wykorzystywanie instytucji forum extraordinatum, w praktyce mogłoby bowiem prowadzić do skutku odwrotnego od zamierzonego, tj. osłabienia poczucia zaufania społeczeństwa do bezstronności sądów i ich niezależności od innych władz. W judykaturze kryterium „dobra wymiaru sprawiedliwości”, o którym mowa w art. 37 k.p.k. jest odnoszone do takich konkretnych sytuacji, które mogą wywierać wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać przekonanie (choćby mylne) o braku warunków do rozpoznania w danym sądzie sprawy w sposób obiektywny (zob. m.in. postanowienie SN z dnia 23 lutego 2010 r., V KO 5/10; postanowienie SN z dnia 7 czerwca 2018 r., V KO 39/18; postanowienie SN z dnia 27 marca 2023 r., IV KO 20/23).
Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że nie stanowi wystarczającego powodu przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości okoliczność, że jeden ze świadków, który jest skonfliktowany ze skarżącym, utrzymuje jako biegły kontakty zawodowe z sędziami sądu właściwego miejscowo, tj. Sądu Rejonowego w Grójcu, czy też prokuratorami z jednostki organizacyjnej prokuratury mającej siedzibę w tym mieście. Podzielić należy pogląd, iż fakt urzędowej znajomości sędziów, prokuratorów lub innych osób występujących przed sądem nie może stanowić o istnieniu uzasadnionej obawy co do braku bezstronności orzekających w sprawie sędziów (zob. m.in. postanowienie SN z dnia 24 maja 2013 r., II KO 29/13; postanowienie SN z dnia 4 marca 2025 r., V KO 30/25).
Tym bardziej, że w razie bliższych relacji towarzyskich, czy wręcz przyjacielskich łączących sędziego ze świadkiem zainteresowanym określonym rozstrzygnięciem, które mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności sędziego referenta, istnieje możliwość skorzystania z instytucji wyłączenia sędziego, określonej w art. 41 § 1 k.p.k. Z tych też względów orzeczono jak w sentencji. [J.J.][a.ł]