Legislator Case Law & Legislation
II KO 54/13 AI generated

Supreme Court rejects transfer of case against judge to another court due to lack of impartiality grounds.

Case Number II KO 54/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the Regional Court's request to transfer a case regarding a judge's refusal to investigate a judge's misconduct to another court. The applicant argued that local jurisdiction would compromise impartiality, but the Court held that such concerns must be based on rational, factual premises rather than mere assumptions. The decision emphasized that transferring cases solely because they involve a judge from the same court could undermine public trust in judicial independence.

Legislator headnote

AI generated

Art. 37 k.p.k.; Art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.; The transfer of a case to another court under Art. 37 k.p.k. is an exceptional measure requiring clear evidence that local jurisdiction violates the good administration of justice; mere suspicion of bias without factual basis does not justify such a transfer.

Keywords

AI generated
transfer of jurisdiction judicial impartiality good administration of justice refusal to investigate judge misconduct

Cited Legislation

AI generated
Art. 37 k.p.k.
Okoliczność ta również przemawia przeciwko uwzględnieniu obecnie w trybie art. 37 k.p.k. przedmiotowego wniosku.
Art. 305 § 1 k.p.k.
Postanowieniem z dnia 28 marca 2013 roku Prokurator Prokuratury Rejonowej odmówił na podstawie art. 305 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.
z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., wobec stwierdzenia, że nastąpiło przedawnienie ścigania, wszczęcia śledztwa w sprawie niedopełnienia obowiązku przez sędziego, polegającego na podpisaniu w dniu 9 października 2007 r.
Art. 231 § 1 k.k.
w sprawie II Ca …/06, a więc o czyn z art. 231 § 1 k.k. Postępowanie sprawdzające prowadzono w związku z zawiadomieniem w/w Prokuratury przez M.
art. 305 § 1 k.p.k
Postanowieniem z dnia 28 marca 2013 roku Prokurator Prokuratury Rejonowej odmówił na podstawie art. 305 § 1 k.p.k.
art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k
z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., wobec stwierdzenia, że nastąpiło przedawnienie ścigania, wszczęcia śledztwa w sprawie niedopełnienia obowiązku przez sędziego, polegającego na podpisaniu w dniu 9 października 2007 r.
art. 231 § 1 k.k
w sprawie II Ca …/06, a więc o czyn z art. 231 § 1 k.k.
art. 37 k.p.k
nie zasługuje na uwzględnienie.W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż przekazanie sprawy innemu równorzędnemu sądowi w trybie art. 37 k.p.k.

Cited Case Law

AI generated
III KO 48/11
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 lipca 2011 roku, III KO 48/11, Lex Nr 860625).Przekonanie o braku możliwości do obiektywnego rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy musi być oparte na racjonalnych i rzeczywistych przesłankach.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II KO 54/13 POSTANOWIENIE Dnia 27 września 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Stępka (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Rafał Malarski‎SSN Andrzej Ryński w sprawie zażalenia M. Z. M.‎na postanowienie z dnia 28 marca 2013r. Prokuratora Prokuratury Rejonowej w P., w przedmiocie odmowy wszczęcia śledztwa w sprawie 2 Ds …/13‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 27 września 2013 roku,‎wniosku Sądu Rejonowego w P. z dnia 29 lipca 2013 roku ‎o przekazanie w trybie art. 37 kpk sprawy do rozpoznania innemu równorzędnemu sądowi, na podstawie art. 37 kpk a contrario p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosku.

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 28 marca 2013 roku Prokurator Prokuratury Rejonowej odmówił na podstawie art. 305 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k., wobec stwierdzenia, że nastąpiło przedawnienie ścigania, wszczęcia śledztwa w sprawie niedopełnienia obowiązku przez sędziego, polegającego na podpisaniu w dniu 9 października 2007 r. klauzuli wykonalności parafą, bez imiennej pieczątki, na postanowieniu Wydziału II Cywilnego Odwoławczego Sądu Okręgowego w P. w sprawie II Ca …/06, a więc o czyn z art. 231 § 1 k.k. Postępowanie sprawdzające prowadzono w związku z zawiadomieniem w/w Prokuratury przez M.

Z. M. o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez sędziów w toku prowadzonego postępowania I Ns …/04 o podział majątku dorobkowego. To postanowienie zostało zaskarżone zażaleniem przez M. Z. M., w związku z czym sprawę przekazano do Sądu Rejonowego w P. celem rozpoznania zażalenia. Postanowieniem z dnia 29 lipca 2013 roku tenże Sąd wystąpił do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie, w trybie art. 37 k.p.k., niniejszej sprawy do rozpoznania innemu równorzędnemu sądowi z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości.Na uzasadnienie podniesiono, że przedmiotowa sprawa dotyczy czynności zawodowych podejmowanych przez wymienionego z imienia i nazwiska sędziego Wydziału Cywilnego Sądu Rejonowego w P., E. K.

W przekonaniu wnioskującego Sądu, rozpoznanie sprawy przez sąd miejscowo właściwy w sytuacji, gdy sprawa dotyczy sędziego orzekającego również w tym sądzie, mogłoby wywołać przekonanie o braku możliwości rozpoznania sprawy w sposób bezstronny przez ten Sąd.Rozpoznając przedmiotowy wniosek Sąd Najwyższy zważył, co następuje;Wniosek Sądu Rejonowego w P. nie zasługuje na uwzględnienie.W pierwszej kolejności należy podkreślić, iż przekazanie sprawy innemu równorzędnemu sądowi w trybie art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątkowy, zaś odstąpienie od zasady rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy może nastąpić tylko w razie zaistnienia sytuacji jednoznacznie świadczącej o tym, że pozostawienie sprawy w gestii tego sądu sprzeciwiałoby się dobru wymiaru sprawiedliwości.A zatem, przekazanie sprawy w omawianym trybie może nastąpić tylko wtedy, gdy w sposób realny, a nie pozorny, występują okoliczności, które mogą stwarzać uzasadnione przekonanie o braku warunków do obiektywnego i bezstronnego rozpoznania sprawy w danym sądzie.Za takie okoliczności można uznać sytuacje, które mogłyby wywierać wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać nawet mylne przekonanie, podjęte jednak w oparciu o racjonalne przesłanki, że w sądzie właściwym miejscowo nie ma wystarczających warunków do rozpoznania sprawy w sposób w pełni obiektywny (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 13 lipca 1995 r., III KO 34/95, OSN KW 1995/Nr 9-10, poz. 68, z dnia 10 grudnia 1999 r., III KO 98/99, Prok. i Pr. 2000/Nr 3, poz. 7, z dnia 21 października 2008 r., IV KO 116/08, R -OSN KW 2008, poz. 2072, z dnia 13 listopada 2008 r., IV KO 130/08, R – OSN KW 2008, poz. 2280).Tego rodzaju sytuacja nie zaistniała jednak w przedmiotowej sprawie.Nie można bezkrytycznie i automatycznie akceptować podważania zdolności sądów do obiektywnego i bezstronnego rozpoznania spraw, często występującego w praktyce sądowej, gdy strona postępowania niezadowolona z rozstrzygnięcia składa skargi na sędziego lub wręcz próbuje spowodować wszczęcie przeciwko niemu postępowania karnego, składając pisma procesowe w sposób czysto instrumentalny.

O właściwości do rozpoznania sprawy decydują kryteria ustawowe i nie powinna ich dyktować wola strony postępowania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 lipca 2011 roku, III KO 48/11, Lex Nr 860625).Przekonanie o braku możliwości do obiektywnego rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy musi być oparte na racjonalnych i rzeczywistych przesłankach. Samo zaś przekonanie oparte tylko na przypuszczeniach i założeniach o charakterze hipotetycznym, w tym również ewentualnie wyrażane przez stronę postępowania, nie jest wystarczającym dla odstąpienia od zasady właściwości miejscowej.

Fakt, że sprawa, w której prokurator odmówił wszczęcia śledztwa, dotyczy sędziego pracującego w danej jednostce organizacyjnej sądownictwa powszechnego, nie jest wystarczający dla stwierdzenia braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy. Tym bardziej, gdy stawiany zarzut jest związany z wykonywaniem przez sędziego rutynowych obowiązków służbowych. Tej okoliczności nie zmienia fakt, iż skarga strony wymienia sędziego z imienia i nazwiska, zaś Prokuratura prowadziła czynności wyjaśniające w sprawie. Bezkrytyczne przekazanie sprawy do rozpoznania w innym równorzędnym sądzie na podstawie takich przesłanek mogłoby wręcz sugerować, że w każdym wypadku, gdy sprawa w jakiś sposób dotyczy w ogóle sędziego, bądź sędziów pracujących w danym sądzie, pozostali sędziowie pracujący w tej jednostce organizacyjnej sądownictwa powszechnego nie są w stanie w sposób obiektywny i rozsądny rozpoznać sprawę.

Tym bardziej, gdy sprawa dotyczy oceny, czy w sprawie wystąpiła negatywna przesłanka procesowa z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. przyjęta przez prokuratora.A zatem brak jest uzasadnionych podstaw do twierdzenia, że sędziowie Sądu Rejonowego w P. nie mogą rozpoznać wniesionego przez M. Z. M. zażalenia na postanowienie prokuratora w przedmiocie odmowy wszczęcia śledztwa, bezstronnie i w sposób w pełni obiektywny. Podzielenie takiego przekonania prowadziłoby do przeciwnego od zamierzonego skutku, a mianowicie podważałoby zaufanie do niezależności sądów i niezawisłości sędziów, co byłoby z oczywistą szkodą dla dobra wymiaru sprawiedliwości.Dodatkowo należy zauważyć, że Sąd Rejonowy w P. rozpoznawał już zażalenie M.

Z. M. na inne postanowienie Prokuratora w przedmiocie odmowy wszczęcia śledztwa. Mianowicie postanowieniem z dnia 9 listopada 2012 r., sygn. akt VII Kp …/12, utrzymał w mocy postanowienie odmawiające wszczęcia śledztwa przeciwko sędziom Sądu Okręgowego w P., wobec stwierdzenia, iż nie popełniono czynu zabronionego. Okoliczność ta również przemawia przeciwko uwzględnieniu obecnie w trybie art. 37 k.p.k. przedmiotowego wniosku. Mając na uwadze powyższe okoliczności i kierując się zakazem rozszerzającej wykładni art. 37 k.p.k., Sąd Najwyższy odmówił uwzględnienia wniosku o przekazanie sprawy innemu równorzędnemu sądowi.