Supreme Court dismisses appeal court's request to transfer case due to alleged organizational threats to justice.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the Warsaw Court of Appeal's request to transfer the case to another court under Article 37 of the Code of Criminal Procedure. The lower court argued that arbitrary case assignment by the president of the court threatened judicial impartiality and violated specific organizational statutes. The Supreme Court ruled that such administrative and organizational issues fall within the competence of the court president and the Ministry of Justice, not the judicial system's core integrity.
Legislator headnote
AI generatedArt. 37 § 1 k.p.k.; Art. 47a § 1, 2; Art. 55 § 4 ust. 1 k.u.s.p.; The transfer of a case to another court of equal jurisdiction under Article 37 of the Code of Criminal Procedure may occur only exceptionally when the integrity of justice is genuinely threatened, and organizational or administrative issues within the competent court do not constitute such a threat.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
II KO 50/25 POSTANOWIENIE Dnia 24 kwietnia 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Stępka w sprawie M. W. po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu bez udziału stron wniosku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2025 r. o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k. a contrario p o s t a n o w i ł nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
W dniu 18 marca 2025 r. do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek Sądu Apelacyjnego w Warszawie o przekazanie sprawy M. W. dotyczącej warunkowego przedterminowego zwolnienia do rozpoznania innemu równorzędnemu sądowi. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd Apelacyjny wskazał, że zagrożenia dla dobra wymiaru sprawiedliwości upatruje w przydzieleniu przedmiotowej sprawy sędziemu referentowi w sposób arbitralny, stwarzający jedynie pozór losowości. Zarzucił, że w Sądzie tym przydział spraw dokonywany jest z naruszeniem art. 47a § 1 i 2 oraz art. 55 § 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r.
Prawo o ustroju sądów powszechnych. Przedmiotowy wniosek Sądu Apelacyjnego zawiera obszerne rozważania dotyczące – skrótowo rzecz ujmując – podziału czynności sędziów pionu karnego, jakich dokonała obecna prezes tego Sądu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał w swoim orzecznictwie, że przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 § 1 k.p.k. może nastąpić tylko wyjątkowo, gdy w sposób realny wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości.
Do okoliczności przemawiających za przekazaniem sprawy należą sytuacje, które mogą wywierać wpływ na swobodę orzekania lub stwarzać przekonanie - chociażby mylne - o braku warunków do rozpoznania sprawy w sposób w pełni obiektywny przez sąd miejscowo właściwy, a obowiązek wykazania, że w konkretnej sprawie zachodzą takie przesłanki spoczywa na sądzie występującym z inicjatywą w trybie art. 37 § 1 k.p.k., przy czym przepis ten nie może być interpretowany rozszerzająco. Odnosząc się do argumentacji przedstawionej w postanowieniu stwierdzić należy, że podniesione w nim okoliczności łączące zagrożenie dobra wymiaru sprawiedliwości z organizacją pracy w Sądzie Apelacyjnym w Warszawie, zarządzanym przez osoby nieuznawane przez sędziego referenta za legalnie wykonujące powierzone im funkcje, nie mieszczą się w pojęciu „dobra wymiaru sprawiedliwości”.
Szeroko na ten temat wypowiedział się Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 14 kwietnia 2025 r., sygn. akt II KO 36/25, wykazując, z jakich względów rozumienie tej klauzuli proponowane przez Sąd Apelacyjny w Warszawie jest błędne (podobnie postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 kwietnia 2025 r., sygn. akt II KO 52/25).Sąd Najwyższy w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, konsekwentnie stoi na stanowisku, że zagrożenia dla dobra wymiaru sprawiedliwości nie mogą stanowić problemy techniczne i organizacyjne istniejące po stronie sądu właściwego do rozpoznania sprawy.
Są to bowiem kwestie, które powinny zostać rozwiązane na poziomie właściwej organizacji pracy w danym sądzie oraz należące do kompetencji Prezesa tego Sądu i Ministra Sprawiedliwości. Mając na uwadze powyższe okoliczności i kierując się zakazem rozszerzającej wykładni art. 37 k.p.k., Sąd Najwyższy odmówił uwzględnienia wniosku. [J.J.][a.ł]