Supreme Court orders transfer of case to another court due to conflict of interest involving the defendant and judge.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court ordered the transfer of the criminal case to a different district court under Article 37 of the Code of Criminal Procedure. The lower court requested the transfer because the defendant, a court bailiff, questioned the civil division of the court where the judge was a witness. The Supreme Court agreed that despite no direct supervisory control, the situation created a reasonable perception of the court judging its own case, necessitating the transfer to preserve public trust.
Legislator headnote
AI generatedArt. 37 k.p.k.; Art. 231 § 1 k.k.; Art. 271 § 1 k.k.; Art. 11 § 2 k.k.; When a defendant's status or actions create a reasonable perception that the court is judging its own case, the case must be transferred to another court to preserve public trust in judicial impartiality.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II KO 44/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 czerwca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Jerzy GrubbaSSN Jacek Sobczak w sprawie J. J.oskarżonego z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniuw dniu 25 czerwca 2014 r.,wniosku Sądu Rejonowego w S., o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w ł przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ł.
UZASADNIENIEPostanowieniem z dnia 16 maja 2014 r., sygn. II K […], Sąd Rejonowy w S. wystąpił o przekazanie sprawy J. J., oskarżonego o popełnienie przestępstwa z art. 231 § 1 k.k. w zw. z art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu podnosząc, że oskarżony jest komornikiem przy Sądzie Rejonowym w S. i wprawdzie sędziowie wydziału karnego nie sprawują nad nim żadnej merytorycznej kontroli, to jednak kontrolę taką wykonuje Prezes tego sądu (zgodnie z ustawą o komornikach sądowych i egzekucji – Dz.
U. z 2011 r., Nr 231, poz. 1376). Jak podkreślił w postanowieniu Sąd, fakt ten pośrednio (lub nawet bezpośrednio) wiąże się z okolicznościami sprawy, z wyjaśnień bowiem oskarżonego złożonych w postępowaniu wynika, że kwestionuje on działanie Sądu Rejonowego w S. – Wydział Cywilny. Weryfikacja wiarygodności tych wyjaśnień stawiałaby Sąd „de facto w pozycji sędziego we własnej sprawie” (str. 2 postanowienia), bowiem Sąd musiałby skontrolować czynności przeprowadzone w sprawie, a także przesłuchać zawnioskowanego w akcie oskarżenia świadka sędziego SR G.
K., która w okresie objętym aktem oskarżenia orzekała w Sądzie Rejonowym w S. (pozostając wiceprezesem Sądu). Wiarygodność zeznań tego świadka będzie podlegała ocenie orzekającego w tej sprawie sędziego wobec wyjaśnień oskarżonego i czynności Sądu Rejonowego w S.. Zdaniem Sądu okoliczności te uzasadniają wystąpienie z wnioskiem w trybie art. 37 k.p.k.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek Sądu Rejonowego w S. zasługuje na uwzględnienie.Sąd Najwyższy wielokrotnie podkreślał, iż przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37 k.p.k. może nastąpić tylko wtedy, gdy realnie występują okoliczności, które mogą stwarzać uzasadnione przekonanie o braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy w danym sądzie.
Wyjątkowy charakter tego przepisu nakazuje jego stosowanie w rygorystyczny sposób. Zbyt szerokie jego stosowanie mogłoby bowiem osłabić poczucia zaufania do niezależności sądu i jego zdolności obiektywnego orzekania. W rozważanej sprawie oskarżony J. J. jest komornikiem przy Sądzie Rejonowym w S. i, jak trafnie podniósł w postanowieniu Sąd, wprawdzie sędziowie wydziału karnego nie sprawują nad nim żadnej merytorycznej kontroli, to jednak kontrolę taką wykonuje Prezes tego sądu (zgodnie z ustawą o komornikach sądowych i egzekucji – Dz.
U. z 2011 r., Nr 231, poz. 1376). Jednocześnie wiceprezes tego sądu został zawnioskowany w akcie oskarżenia w charakterze świadka, co stawia sędziego sprawozdawcę w niekomfortowej sytuacji i może osłabić, w odczuciu społecznym, zaufanie do zdolności obiektywnego orzekania. Na uwagę zasługują także, nie odnosząc się jednak do ich oceny, wyjaśnienia oskarżonego i podnoszony w ich treści zarzut dotyczący prawidłowości działania Wydziału Cywilnego Sądu Rejonowego.Mimo, że w opisanej sytuacji brak jest konkretnych przesłanek uzasadniających wątpliwości co do bezstronności w odniesieniu do poszczególnych sędziów orzekających w Sądzie Rejonowym w S., jednak z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości,, w celu wyeliminowania wrażenia rozstrzygania przez Sąd „we własnej sprawie”, należało tę sprawę przekazać do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, tj.
Sądowi Rejonowemu w Ł..Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.[aw]