Legislator Case Law & Legislation
II KO 31/20 AI generated

Supreme Court dismisses prisoner's retrial request for lack of new facts and formal defects under Polish Criminal Procedure Code.

Case Number II KO 31/20
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court of Poland dismissed the defendant's personal request for a retrial, ruling it clearly unfounded. The defendant argued that new facts regarding the qualification of his actions as crimes should be considered, but the court found these arguments merely repeated previous unsuccessful attempts. The court held that the request lacked the required 'newness' under Article 540 and failed to cite a final conviction for a crime committed during the proceedings, violating formal requirements of Article 541.

Legislator headnote

AI generated

Art. 540 § 1 k.p.k.; Art. 541 § 1, 2 k.p.k.; A retrial request is inadmissible if it relies solely on the applicant's subjective interpretation of facts without citing a final conviction for a crime committed during the proceedings or demonstrating a new fact capable of influencing the judgment.

Keywords

AI generated
retrial request new facts requirement formal defects final conviction criminal procedure code subjective interpretation dismissal of appeal

Cited Legislation

AI generated
Art. 540 § 1 k.p.k.
Powołane przez skazanego fakty nie noszą zatem cechy wymaganej przepisem art. 540 § 1 k.p.k.
Art. 541 § 1 k.p.k.
W myśl art. 541 § 1 k.p.k. czyn taki musi być ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że orzeczenie takie nie może zapaść z powodu przyczyn wymienionych w art.
Art. 541 § 2 k.p.k.
W myśl art. 541 § 1 k.p.k.
Art. 545 § 3 k.p.k.
akt XVIII K (…), na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności.
art. 148 § 1 k.k
skazanego z art. 148 § 1 k.k.
art. 545 § 3 k.p.k
akt XVIII K (…), na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.
art. 207 § 1 k.k
art. 11 § 2 k.k
art. 11 § 3 k.k
art. 247 k.p.k
246 i art. 247 k.p.k., których w czasie śledztwa mieli dopuścić się funkcjonariusze Policji.

Cited Case Law

AI generated
II KZ 43/19
Po rozpoznaniu zażalenia skazanego postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia 2019 r., II KZ 43/19.Obecnie J.
I KZP 12/19
Supreme Court clarifies Criminal Procedure Act requirements for filing a retrial motion based on procedural defects.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II KO 31/20 POSTANOWIENIE Dnia 15 września 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Pietruszyński w sprawie J. B. skazanego z art. 148 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 15 września 2020 r. osobistego wniosku skazanego o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 8 marca 2016 r., sygn. akt XVIII K (…), na podstawie art. 545 § 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Okręgowego w Ł. z dnia 8 marca 2016 roku w sprawie sygn. akt XVIII K (…) J. A. B. został uznany za winnego tego, że w okresie od maja 2011 r. do 1 października 2013 r. w Ł. , znęcał się fizycznie i psychicznie nad konkubiną K. B. w ten sposób, że zadawał jej uderzenia po ciele, groził jej pozbawieniem życia, przy czym groźby te wzbudzały u pokrzywdzonej uzasadnioną obawę ich spełnienia, znieważał słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, uniemożliwiał opuszczenie mieszkania zamykając ją w nim na klucz, zaś w dniu 1 października 2013 r., działając z zamiarem ewentualnym pozbawienia życia K.

B. , używając przemocy w postaci nacisku z dużą siłą na klatkę piersiową i zadawanie uderzeń spowodował obrażenia w postaci złamania wszystkich żeber, w tym wieloodłamowe złamanie lewych żeber II - X i prawych III - XI, rozerwanie opłucnej płucnej ściennej, rozerwanie opłucnej płucnej i miąższu płata górnego lewego płuca, stłuczenie w obrębie płata dolnego płuca lewego i płata górnego płuca prawego, które to obrażenia ciała w obrębie klatki piersiowej doprowadziły do tzw. wiotkiej klatki piersiowej i niewydolności krążeniowo- oddechowej, skutkującej zgonem K.

B., a nadto spowodował zwichnięcie lewego obojczyka, sińce w obrębie głowy, tułowia, kończyn górnych i dolnych, otarcia naskórka głowy, tułowia i prawej kończyny górnej, podbiegnięcia krwawe w obrębie głowy i tułowia, czym wyczerpał dyspozycję art. 148 § 1 k.k. i art. 207 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzono oskarżonemu karę 25 lat pozbawienia wolności.Po rozpoznaniu apelacji wywiedzionych przez obrońców oskarżonego Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z dnia 7 grudnia 2016 r., sygn. akt II AKa (…) zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że orzeczoną wobec oskarżonego karę pozbawienia wolności złagodził do 15 lat.

Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 18 października 2017 r. oddalił kasację obrońcy skazanego jako oczywiście bezzasadną.Postanowieniem z dnia 26 września 2019 r., II KO 36/19 odmówiono przyjęcia osobistego wniosku skazanego o wznowienie postępowania sądowego wobec jego oczywistej bezzasadności. Po rozpoznaniu zażalenia skazanego postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 3 grudnia 2019 r., II KZ 43/19.Obecnie J. B. wystąpił z kolejnym osobistym wnioskiem o wznowieniem postępowania sądowego, w którym – oprócz przedstawienia swojej aktualnej sytuacji życiowej, stanu zdrowia oraz odczuć związanych z odbywaniem kary pozbawienia wolności – podniósł m.in.

że przypisanego mu zabójstwa nie popełnił, zaś zapadły wyrok jest „oszczerczy, niedorzeczny i krzywdzący”. Postępowanie prowadzone w jego sprawie i zebrany w jego toku materiał dowodowy został spreparowany, nie ma nic wspólnego z prawdą i faktami, a oparty został „na imaginacjach i poszlakach”Wezwany do wskazania okoliczności mogących, zgodnie z art. 540, 540a i 540b k.p.k. stanowić podstawę do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania sądowego skazany, pismem z dnia 31 lipca 2020 r. podniósł dodatkowo, że w toku postępowania przygotowawczego i sądowego złamano obowiązujące przepisy prawa, tj. art. 2 § 1 i 2, art. 4, art. 5 § 2, art. 6, art. 74 § 1, art. 171 § 1 i 5 k.p.k. naruszając prawo oskarżonego do rzetelnego procesu karnego.

Sąd nie usunął powstałych uchybień, wpływał na zeznania osób przesłuchiwanych sugerując im treść odpowiedzi, pozbawił oskarżonego skutecznej obrony i możliwości wykazania niewinności. Ponadto, w ocenie wnioskodawcy, Sąd tolerował przekraczanie uprawnień oraz tworzenie fałszywych dowodów, które naruszały jego dobra osobiste i kierowały nieuzasadnione podejrzenia. Sąd nie reagował na przestępstwa z art. 246 i art. 247 k.p.k., których w czasie śledztwa mieli dopuścić się funkcjonariusze Policji. Skazany podał, że wydając wyrok Sąd oparł się na zeznaniach niewiarygodnych świadków – sąsiadki p. Adamkiewicz, której zeznania wyczerpywały znamiona art. 233, art. 234 i art. 238 k.k., byłego męża zmarłej, który dopuścił się czynów z art. 233 i art. 234 k.k., jej syna M.

B. , który dopuścił się przestępstwa z art. 234 i art. 235 k.k. działających w zmowie i błędnych opiniach biegłego sądowego J. L. P., który dopuścił się czynu z art. 233 § 4 k.k., oraz wymienił powody, dla których upatruje niewiarygodności przesłuchanych w sprawie osób. Dodatkowo J. B. wskazał, że w postępowaniu nie zweryfikowano, poprzez billingi, autora pogróżek, która zmarła otrzymywała telefonicznie i SMS-owo, co – jego zdaniem – realizuje znamiona przestępstwa z art. 231 § 1 k.k. Kurator sądowa A. S. , która przeprowadzała wywiad środowiskowy nigdy nie miała zastrzeżeń do zachowania wnioskodawcy i nie stwierdziła występowania w jego związku z K.

B. przemocy, którą zarzucano mu od 2011 roku. W obszernym podsumowaniu skazany po raz kolejny wskazał na zły stan zdrowia i występowanie schorzeń pogłębiających się, w jego ocenie, w warunkach izolacji penitencjarnej. Podniósł, że to co go spotkało jest niehumanitarne i nieludzkie i wnosi, by ktoś ponownie przeanalizował fakty, zaniechania i błędy Sądów. Wznowienie postępowania da mu natomiast szansę na spędzenie ostatnich dni życia w obecności 80-letniej mamy.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Osobisty wniosek skazanego o wznowienie postępowania sądowego okazał się oczywiście bezzasadny, co zadecydowało o odmowie jego przyjęcia w oparciu o art. 545 § 3 k.p.k.Zgodnie z obowiązującym od dnia 1 lipca 2015 r. przepisem art. 545 § 3 k.p.k. - dodanym ustawą z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.

U. z 2013 r. poz. 1247) - sąd odmawia przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania, bez wzywania strony do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku wynika jego oczywista bezzasadność. Co istotne i co należy wyraźnie podkreślić to fakt, że w trybie art. 545 § 3 k.p.k. sąd nie rozpoznaje merytorycznie wniosku i nie bada także jego zasadności pod kątem ewentualnych podstaw wznowienia. Natomiast wniosek taki podlega kontroli o charakterze quasi formalnym, pod kątem hipotetycznej możliwości wznowienia (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2015 r., II KO 49/15, OSNKW 2016, z. 1, poz. 5).

W trybie tym sąd wznowieniowy bada w szczególności, czy okoliczności faktyczne podawane przez wnioskodawcę w ogóle mogą stanowić podstawę do skorzystania z tego ściśle sformalizowanego nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Jeśli w sprawie nie zachodzi żadna ze wskazanych przepisami art. 540 – 541 k.p.k. okoliczności, nie ma podstaw do wznowienia postępowania.Pisma skazanego, z którymi zapoznał się Sąd Najwyższy rozpoznając niniejszą sprawę, nie zawierają żadnej z przesłanek, o których mowa w wyżej wymienionych przepisach statuujących podstawy wznowienia postępowania.

Z ich treści wynika, że skazany dopatruje się popełnienia szeregu przestępstw przeciwko wymiarowi sprawiedliwości przez osoby przesłuchane w postępowaniu sądowym, z których depozycji (opinii) wynikają niekorzystne dla niego ustalenia. Rzecz jednak w tym, że ustawowej przesłanki wznowienia postępowania sądowego nie stanowi wyłącznie subiektywne przeświadczenie skazanego o niewiarygodności przesłuchanych osobowych źródeł dowodowych, przekonanie o własnej niewinności, czy też ocena o dopuszczeniu się w toku postępowania naruszeń określonych przepisów proceduralnych – tu dotyczących sfery kompletowania i oceny materiału dowodowego.

Sąd Najwyższy działający jako sąd wznowieniowy nie jest więc sądem kolejnej instancji, po raz wtóry weryfikującym poprawność procedowania Sądu Okręgowego. Wszystkie okoliczności, na które wskazuje skazany, w szczególności dotyczących wiarygodności osób zeznających o szczegółach jego związku z pokrzywdzoną K. B., jak i opinii powołanych w sprawie biegłych stanowiły przedmiot rozważań Sądów obu instancji, zaś prawidłowość postępowania Sądu odwoławczego została potwierdzona w toku postępowania kasacyjnego. Powołane przez skazanego fakty nie noszą zatem cechy wymaganej przepisem art. 540 § 1 k.p.k.

„nowości”. Dodatkowo, argumentacja skazanego stanowi w istotnej części, powielenie hipotez stanowiących kanwę poprzednio rozpoznanego wniosku o wznowienie postępowania. Od strony formalnej aktualnie wywiedziony wniosek o wznowienie postępowania różni się od wcześniej wywiedzionego tym, że oprócz wskazania na – zdaniem wnioskodawcy – niezasadne wzięcie pod uwagę przy rekonstrukcji podstawy faktycznej wyroku Sądu meriti zeznań i opinii wymienionych osób, J. B. „zakwalifikował” je jako czyny realizujące znamiona poszczególnych przepisów ustawy karnej.

Wnioskodawca ograniczył się jednak w tym zakresie wyłącznie do przedstawienia własnej interpretacji niekorzystnych dla niego wyników postępowania dowodowego, skutkujących poczynieniem ustaleń w przedmiocie jego sprawstwa i zawinienia, oraz przekonaniem o tym, że w rachubę wchodzi realizacja znamion przestępstw.Nie wdając się w polemikę z nakreśloną w ten sposób przyczyną wznowienia, stwierdzić należało, że w takim kształcie wniosek o wznowienie postępowania nie spełnia podstawowych kryteriów określonych w art. 541 § 1 i 2 k.p.k.

Zgodnie z art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k. postępowanie sądowe zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się, jeżeli w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstwa, a istnieje uzasadniona postawa do przyjęcia, że mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia. W myśl art. 541 § 1 k.p.k. czyn taki musi być ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że orzeczenie takie nie może zapaść z powodu przyczyn wymienionych w art. 17 § 1 pkt 3-11 k.p.k. lub w art. 22 k.p.k. Wniosek o wznowienie postępowania oparty na podstawie z art. 540 § 1 pkt 1 k.p.k. spełnia wymogi formalne wskazane w art. 541 § 2 k.p.k., jeżeli wskazuje na prawomocny wyrok skazujący za popełnienie przestępstwa w związku z postępowaniem objętym wznowieniem postępowania albo jeżeli w swojej treści wskazuje na orzeczenie zapadłe w postępowaniu karnym, stwierdzające niemożność wydania wyroku skazującego z powodu przyczyn wymienionych w art. 17 § 1 pkt 3-11 k.p.k. lub w art. 22 k.p.k.

Tylko w tym ostatnim wypadku we wniosku należy przywołać okoliczności świadczące o dopuszczeniu się przestępstwa w związku z postępowaniem, jeżeli takich okoliczności nie zawiera w swojej treści wskazane orzeczenie (zob. uchwałę SN z dnia 26 maja 2020 r., I KZP 12/19, OSNKW 2020, nr 6, poz. 17).Dlatego nie spełnia wymogów formalnych samodzielny wniosek o wznowienie postępowania sądowego, w którym wnioskodawca ograniczył się wyłącznie do wyrażenia jedynie własnych przypuszczeń odnośnie do popełnienia, w związku z postępowaniem w jego sprawie, przestępstwa mającego wpływ na treść prawomocnego orzeczenia.

Sąd wznowieniowy, z mocy przytoczonych wyżej przepisów, nie jest natomiast uprawniony do samodzielnego badania tej okoliczności.Wreszcie, okoliczności związane ze aktualnym stanem zdrowia skazanego mogą być poddane analizie, ale w postępowaniu wykonawczym, np. w przedmiocie udzielenia przerwy w odbywaniu kary. Z tych wszystkich względów, w oparciu o art. 545 § 3 k.p.k. orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.