Supreme Court dismisses request to transfer case due to lack of substantive grounds for breaking territorial jurisdiction.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court rejected the District Court's request to transfer the criminal case to another court of equal jurisdiction. The District Court cited a prior notification by its own judge regarding a different case involving the defendant's lawyer as the sole reason for the transfer request. The Supreme Court ruled that this fact does not constitute a valid ground for breaking territorial jurisdiction, as no presumption of a specific ruling outcome exists in the current proceedings.
Legislator headnote
AI generatedart. 37 k.p.k.; art. 45 ust. 1 Konstytucji RP; A request to transfer a criminal case to another court of equal jurisdiction under Article 37 of the Code of Criminal Procedure must be substantiated by compelling arguments demonstrating a necessity to break territorial jurisdiction, which arises only exceptionally and must respect the constitutional requirement that every case be heard by the competent court.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II KO 24/19 POSTANOWIENIE Dnia 18 kwietnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz w sprawie P. S.oskarżonego z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. i innychpo rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniuw dniu 18 kwietnia 2019 r.,wniosku zawartego w postanowieniu Sądu Okręgowego w P.z dnia 25 lutego 2019 r. o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 a contrario k.p.k. p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIEWystąpienie Sądu właściwego zostało uzasadnione tym, że sędzia tego Sądu, który rozpoznawał sprawę III K […] W.
K., skazał go w dniu 26 kwietnia 2017 r. m. in. za to, że działając wspólnie i w porozumieniu z ustalonym adwokatem, dopuścił się czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k., a następnie ów sędzia w dniu 30 maja 2017 r. – zawiadomił prokuratora o możliwości popełnienia tego czynu przez rzeczonego adwokata, to jest oskarżonego w niniejszej sprawie – P. S.. Sąd występujący nie wskazał innych argumentów, wspominając tylko, że ma na względzie – podniesione we wniosku obrońcy oskarżonego, który pismem z dnia 15 lutego 2019 r. zwrócił się o wystąpienie Sądu właściwego do Sądu Najwyższego w trybie art. 37 k.p.k.Sąd Najwyższy zaważył, co następuje.Wniosek Sądu Okręgowego nie może być uwzględniony.
Brak w nim rzeczowego uzasadnienia konieczności przełamania właściwości miejscowej sądu, do której może przecież dojść tylko wyjątkowo, zważywszy na również konstytucyjny wymóg, aby każda sprawa była rozpoznana przez sąd właściwy (zob. art. 45 ust. 1 Konstytucyji RP). Do takich argumentów nie należy fakt, że w innej sprawie sędzia Sądu właściwego złożył wspomniane zawiadomienie, bo przecież nie doszło do powstania nawet domniemania kierunku rozstrzygnięcia w tej sprawie, w efekcie realizacji dyspozycji art. 304 § 1 k.p.k.
Nadto, nie wiadomo, o jakie argumenty zawarte w piśmie obrońcy oskarżonego chodzi. Zapewne okazały się tak iluzoryczne, że Sąd występujący uznał za celowe ich przemilczenie. Nie ma więc powodu, aby je przytaczać i odnosić się do nich, zwłaszcza do osobliwej i niespotykanej dotychczas sugestii, że sędzia, który złożył zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa, może być przesłuchany. W związku z tą sugestią wypada jedynie przypomnieć, że sędzia ten nie był świadkiem zarzucanego oskarżonemu czynu. W polu widzenia Sądu występującego powinien być również fakt, że najpierw obrońca oskarżonego wniósł o wystąpienie Sądu właściwego do Sądu nadrzędnego w trybie art. 36 k.p.k., a zatem, czy kolejny wniosek rzeczywiście motywowany był troską o dobro wymiaru sprawiedliwości.Podsumowując, wystąpienie do Sądu Najwyższego na podstawie art. 37 k.p.k. musi być umotywowane przekonującymi argumentami.
Wniosek Sądu właściwego nie spełnił tych warunków.Dlatego postanowiono jak na wstępie.