Supreme Court rejects transfer of case due to lack of victim status and procedural delays.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the Regional Court's request to transfer the case to another court under Article 37 of the Code of Criminal Procedure. The requesting court claimed it was a victim and needed to avoid bias, but the Supreme Court found no evidence that the court's legal interests were directly harmed by the alleged crimes. Additionally, the Supreme Court noted the Regional Court had delayed proceedings for over two years, rendering the transfer request inappropriate.
Legislator headnote
AI generatedArt. 37 k.p.k.; Art. 49 § 1 k.p.k.: A court cannot be considered a victim merely because a crime occurred within its premises; transfer is only warranted if there is concrete evidence of bias threatening the administration of justice, which must be substantiated beyond mere assumption.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt II KO 18/19 POSTANOWIENIE Dnia 27 marca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 27 marca 2019r., w sprawie H. P. i P. P.-S., oskarżonych o popełnienie czynu z art. 270 § 1 k.k. i in., inicjatywy przekazania sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, wyrażonej w postanowieniu Sądu Rejonowego w W. z dnia 7 lutego 2019r., sygn. akt III K […], na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a n o w i ł: odmówić przekazania sprawy. UZASADNIENIEDo Sądu Najwyższego wpłynął postulat Sądu Rejonowego w W. o przekazanie sprawy H.
P. i P. P.-S., oskarżonych o popełnienie szeregu przestępstw przeciwko wiarygodności dokumentów, to jest czynów z art. 270 § 1 k.k., art. 272 k.k. i art. 273 k.k., oraz przestępstw przeciwko obrotowi gospodarczemu z art. 300 § 2 i § 3 k.k., innemu sądowi równorzędnemu. Sąd występujący wskazał na konieczność zastosowania delegacji z art. 37 k.p.k. ze względu na to, że jako jednostka pokrzywdzona dokonanymi czynami zabronionymi nie byłby bezstronnym arbitrem. Występując z przedmiotową inicjatywą, podniesiono, że dobro wymiaru sprawiedliwości, przemawiające za odstąpieniem w przedmiotowej sprawie od właściwości terytorialnej do jej rozpoznania, wyrażało się w gwarancji rzetelnego, obiektywnego procesu.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Opisana inicjatywa nie zasługiwała na uwzględnienie.Występujący Sąd upatrywał konieczność przekazania sprawy III K […] innemu sądowi równorzędnemu w przyjętym z góry założeniu, że skoro na terenie Sądu Rejonowego w W. popełniono czyny zabronione, o które oskarżone są H.
P. i P. P.-S., to automatycznie ukształtowało to rolę tego Sądu jako pokrzywdzonego. Ze stanowiskiem Sądu właściwego miejscowo nie sposób było się zgodzić. Rozważania należało poprzedzić wyjaśnieniem, że pokrzywdzonym w rozumieniu karno- procesowym może być jedynie ten, kogo przestępstwo dotyka bezpośrednio, naruszając jego dobro prawne, chronione przez obrażony przez sprawcę przepis, lub zagrażając w ten sposób temu dobru. Analiza akt sprawy nie pozwoliła na ustalenie, że Sąd występujący należał do kręgu pokrzywdzonych w rozumieniu art. 49 § 1 k.p.k., gdyż do takiego wniosku nie uprawniał sam fakt popełnienia czynu zabronionego w budynku danego Sądu, a jednocześnie nie potwierdzono tezy, aby w wyniku dokonanych czynów zabronionych ucierpiało bądź było zagrożone dobro prawne organu występującego.
Również w znaczeniu formalnym Sąd postulujący nigdy nie uzyskał statusu strony w postępowaniu przygotowawczym. Tym samym deklaracje Sądu Rejonowego w W. o przynależności do grona pokrzywdzonych czynami zarzucanymi oskarżonym były całkowicie gołosłowne i należało uznać ten punkt widzenia za nieporozumienie. Mając powyższe na względzie, dobitnie trzeba stwierdzić brak jakichkolwiek przejawów wątpliwości co do bezstronności Sądu właściwego terytorialnie i tym samym brak podstaw do wywiedzenia przeświadczenia o urzeczywistnieniu zagrożenia dla dobra wymiaru sprawiedliwości.Jednocześnie niepokój Sądu Najwyższego wzbudziła przewlekłość procedowania Sądu Rejonowego w W., przed którym zawisła sprawa III K […].
Co prawda przepis art. 37 k.p.k. nie zawiera żadnych ograniczeń czasowych co do występowania z określoną nim inicjatywą, jednak zauważyć wypadało, że od czasu wpłynięcia aktu oskarżenia w przedmiotowej sprawie do czasu podjęcia przez Sąd właściwy pierwszych czynności upłynęło ponad 2 lata, a dotychczasowe wysiłki, zamiast zmierzać do zakończenia sprawy, skierowane były na przerzucenie prowadzenia sprawy przez inny sąd niż właściwy z mocy ustawy.Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części postanowienia.