Legislator Case Law & Legislation
II KO 14/20 AI generated

Supreme Court dismisses appeal transfer request under Art. 37 K.P.K. due to lack of serious impartiality threat.

Case Number II KO 14/20
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court rejected the applicant's request to transfer the appeal to another court under Article 37 of the Code of Criminal Procedure. The applicant argued that the presiding judge could not act objectively because the court's section chief, who handled a related case, was presiding over the current proceedings. The court found these circumstances insufficient to justify a transfer, as the lower court had already ruled against excluding the judge and the applicant's claims lacked credible basis.

Legislator headnote

AI generated

Art. 37 k.p.k.; Art. 41 § 1 k.p.k.; The transfer of proceedings to another court under Art. 37 k.p.k. is reserved for exceptional cases where the integrity of justice is seriously compromised, and cannot be used merely to avoid the rejection of exclusion requests under Art. 41 § 1 k.p.k.

Keywords

AI generated
transfer of proceedings impartiality of judge integrity of justice exclusion of judge exceptional circumstances

Cited Legislation

AI generated
art. 37 k.p.k.
akt III Kp (…), na podstawie art. 37 k.p.k. a contrario postanowił: nie uwzględnić wniosku.
art. 41 § 1 k.p.k.
w niniejszej sprawie zostały poddane stosownej analizie, w następstwie której, wydając postanowienie z dnia 10 lutego 2020 r., Sąd właściwy skonstatował, że nie stanowią one określonych w art. 41 § 1 k.p.k. przesłanek do wyłączenia sędziego referenta J.
art. 2 pkt 4, 7 i 410 k.p.k.
art. 31 § 1 – 3 k.p.k.
art. 37 k.p.k
akt III Kp (…), na podstawie art. 37 k.p.k.
art. 41 § 1 k.p.k
w niniejszej sprawie zostały poddane stosownej analizie, w następstwie której, wydając postanowienie z dnia 10 lutego 2020 r., Sąd właściwy skonstatował, że nie stanowią one określonych w art. 41 § 1 k.p.k.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie z dnia 10 maja 2018 r., III KO 38/18
postanowienie z dnia 14 czerwca 2018 r., III KO 54/18
postanowienie z dnia 14 czerwca 2018 r., III KO 62/18
postanowienie z dnia 5 lutego 2019 r., V KO 5/19
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II KO 14/20 POSTANOWIENIE Dnia 7 maja 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz w sprawie zażalenia L. S. na postanowienie Prokuratora Rejonowego w W. z dnia 21 października 2019 r. o odmowie wszczęcia śledztwa, po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu‎w dniu 7 maja 2020 r.,‎wniosku o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, zawartego w postanowieniu Sądu Rejonowego w W. z dnia 18 lutego 2020 r., sygn. akt III Kp (…), na podstawie art. 37 k.p.k. a contrario postanowił: nie uwzględnić wniosku.

UZASADNIENIESąd Rejonowy w W. wystąpił z wnioskiem o przekazanie na podstawie art. 37 k.p.k. zażalenia L. S. wniesionego na wskazane powyżej postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa innemu sądowi równorzędnemu. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący wyraził „obiekcje” co do tego, czy sędzia sprawozdawca J. W. M. jest w stanie obiektywnie orzekać, w sytuacji gdy kierownikiem Sekcji Postępowania Przygotowawczego jest sędzia A. C. , który orzekał w jego innej sprawie, co do którego „prowadzi akcję skargową i zawiadomienia o czynach stronniczych”, wnosząc o wyłączenie wszystkich sędziów Sądu właściwego.

Postanowieniem z dnia 6 lutego 2020 r. odmówiono wyłączenia sędziego A. C. od rozpoznania wniosku pokrzywdzonego o wyłączenie sędziego sprawozdawcy, zaś postanowieniem z dnia 10 lutego 2020 r. Sąd Rejonowy w W. w osobie sędziego A. C. odmówił uwzględnienia przedmiotowego wniosku. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Skierowany do Sądu Najwyższego wniosek o przekazanie sprawy w trybie art. 37 k.p.k. był w oczywistym stopniu bezzasadny.O potrzebie zastosowania wyjątkowej instytucji uregulowanej w powyższym przepisie decyduje doniosła przesłanka - dobro wymiaru sprawiedliwości.

Słusznie dostrzegł Sąd występujący, że okoliczności uzasadniające przekazanie sprawy na tej podstawie innemu sądowi równorzędnemu muszą być interpretowane w sposób restryktywny po to, by zmiana właściwości miejscowej sądu, ustalona na podstawie kryteriów wymienionych w art. 31 § 1 – 3 k.p.k., nie mogła się odbywać często i z błahego powodu, lecz jedynie w skrajnie wyjątkowych przypadkach, w których pozostawienie sprawy w gestii sądu właściwego sprzeciwiałoby się dobru wymiaru sprawiedliwości. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyrażany jest pogląd, że przesłanka powyższa przejawia się w możliwości niewłaściwego społecznego odbioru działalności orzeczniczej sądu (zob. np. postanowienia: z dnia 10 maja 2018 r., III KO 38/18, LEX nr 2490302, z dnia 14 czerwca 2018 r., III KO 54/18, LEX nr 2508529, z dnia 14 czerwca 2018 r., III KO 62/18, LEX nr 2508531, z dnia 5 lutego 2019 r., V KO 5/19, LEX nr 2616190).

Istotnym jest jednak to, aby to zagrożenie miało realne podstawy, a takie w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Wnioskujący ma prawo wskazywać różnego rodzaju okoliczności, które w jego ocenie skutkować mogą zagrożeniem dla obiektywizmu orzekania, podlegać one muszą jednak weryfikacji, by nie doszło do wysoce niepożądanej sytuacji, w której to strona dyktuje skład lub właściwość sądu. Taka praktyka stanowiłaby poważne zagrożenie dla dobra wymiaru sprawiedliwości. Okoliczności przytoczone przez L. S. w niniejszej sprawie zostały poddane stosownej analizie, w następstwie której, wydając postanowienie z dnia 10 lutego 2020 r., Sąd właściwy skonstatował, że nie stanowią one określonych w art. 41 § 1 k.p.k. przesłanek do wyłączenia sędziego referenta J.

W. M. (k. 41). Niepodobna w tej sytuacji uznać, wbrew powyższemu orzeczeniu, że bliżej niesprecyzowane zagrożenie dla obiektywizmu orzekania nie tylko przez ww. sędziego, lecz przez cały Sąd Rejonowy w W. w tej sprawie jednak istnieje. Nie może ono wynikać ani z materii sprawy, ani faktu, że w sprawie pokrzywdzonego orzekał inny sędzia, z którym łączą sędziego sprawozdawcę niesięgające w sferę orzeczniczą relacje służbowe, ani zgłaszanych przez stronę nieuwiarygodnionych w najmniejszym stopniu wątpliwości. Skierowany, przez Sąd właściwy, wniosek w powyżej przedstawionych realiach potraktować należało jedynie jako próbę uniknięcia rozpoznania środka odwoławczego.

Jako że tryb określony w art. 37 k.p.k. zastrzeżony jest do wyjątkowych sytuacji, mogących rzutować w sposób jednoznacznie negatywny na dobro wymiaru sprawiedliwości, nie może stanowić alternatywy dla nieuwzględnienia wniosków złożonych na podstawie art. 41 § 1 k.p.k. Pamiętać należy, że dla respektowania tej wartości i dbałości o autorytet sądu istotne jest przede wszystkim obiektywne i sprawne (zażalenie zostało przekazane do Sądu 12 listopada 2019 r.) przeprowadzenie postępowania w tym wypadku odwoławczego (art. 2 pkt 4, 7 i 410 k.p.k.), nie buduje natomiast społecznego zaufania do sądu podejmowanie prób „pozbycia” się sprawy pod pozorem wystąpienia wskazanej powyżej przesłanki.