Legislator Case Law & Legislation
II KO 121/23 AI generated

Supreme Court dismisses request to transfer case due to expert familiarity, citing lack of impartiality grounds under Art. 37 K.P.K.

Case Number II KO 121/23
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court rejected the Regional Court's request to transfer the case to another court based on the good administration of justice. The lower court argued that a frequent expert witness might lack impartiality, but the Supreme Court found no objective grounds for such doubt. The court ruled that professional familiarity alone does not compromise judicial neutrality and that procedural safeguards should be used instead.

Legislator headnote

AI generated

Art. 37 k.p.k.; The institution of transferring a case to another court of equal jurisdiction is exceptional and requires circumstances clearly indicating that leaving the case with the local court would violate the good administration of justice, specifically where there is a real risk of non-impartiality.

Keywords

AI generated
transfer of case good administration of justice judicial impartiality expert witness familiarity Art. 37 K.P.K.

Cited Legislation

AI generated
Art. 37 k.p.k.
akt II Kp 229/23, o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu, z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości, na podstawie art. 37 k.p.k. a contrario p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosku UZASADNIENIESąd Rejonowy w Chełmie postanowieniem z dnia 14 września 2023 r., sygn.
Art. 45 Konstytucji
Muszą one być na tyle doniosłe, aby należycie uzasadnić odstąpienie od podporządkowania się normie stanowiącej konkretyzację zasady wynikającej z art. 45 Konstytucji i art.
Art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka
45 Konstytucji i art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka w postaci obowiązku rozpoznania sprawy przez właściwy, określony ustawą, sąd.
art. 37 k.p.k
akt II Kp 229/23, o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu, z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości, na podstawie art. 37 k.p.k.
art. 45 Konstytucji
Muszą one być na tyle doniosłe, aby należycie uzasadnić odstąpienie od podporządkowania się normie stanowiącej konkretyzację zasady wynikającej z art. 45 Konstytucji i art.

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

II KO 121/23 POSTANOWIENIE Dnia 19 października 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Anna Dziergawka w sprawie A. K., podejrzanego o czyn z art. 178a § 1 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w dniu 19 października 2023 r., wniosku Sądu Rejonowego w Chełmie z dnia 14 września 2023 r., sygn. akt II Kp 229/23, o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu, z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości, na podstawie art. 37 k.p.k. a contrario p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosku UZASADNIENIESąd Rejonowy w Chełmie postanowieniem z dnia 14 września 2023 r., sygn. akt II Kp 229/23, zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy A.

K., podejrzanego o czyn z art. 178a § 1 k.k., innemu sądowi równorzędnemu, z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. Uzasadniając swój wniosek wskazał, że stroną postępowania jest stały biegły sądowy z zakresu techniki i ruchu drogowego, który wielokrotnie wykonywał opinie na zlecenie Sądu Rejonowego w Chełmie, co zdaniem tego Sądu mogłoby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności w zakresie orzekania w tej sprawie. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Wniosek Sądu Rejonowego w Chełmie o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu nie zasługuje na uwzględnienie.

Wskazać należy, że instytucja określona w art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątkowy, zaś odstąpienie od zasady rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy może nastąpić tylko w razie zaistnienia sytuacji jednoznacznie świadczącej o tym, iż pozostawienie sprawy w gestii tego sądu sprzeciwiałoby się dobru wymiaru sprawiedliwości. Przekazanie sprawy w omawianym trybie może nastąpić tylko wtedy, gdy w sposób realny występują okoliczności, które mogą stwarzać uzasadnione przekonanie o braku warunków do obiektywnego i bezstronnego rozpoznania sprawy w danym sądzie.

Muszą one być na tyle doniosłe, aby należycie uzasadnić odstąpienie od podporządkowania się normie stanowiącej konkretyzację zasady wynikającej z art. 45 Konstytucji i art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka w postaci obowiązku rozpoznania sprawy przez właściwy, określony ustawą, sąd. Jednocześnie zbyt szerokie stosowanie wskazanej instytucji może spowodować skutki wręcz sprzeczne z ratio legis powołanego przepisu, osłabiając poczucie zaufania nie tylko do konkretnego sądu, lecz również do całego wymiaru sprawiedliwości (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 sierpnia 2000 r., II KO 156/00, Prok. i Pr. 2001, Nr 1, poz. 9).Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, iż argumenty zawarte w uzasadnieniu wniosku Sądu meriti nie stanowią, w ocenie Sądu Najwyższego, takich okoliczności, które nasuwałyby wątpliwości odnośnie braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy w sądzie właściwym.

Fakt urzędowej znajomości osoby podejrzanej, będącej biegłym sądowym, z sędzią czy prokuratorem, nie może stanowić o istnieniu uzasadnionej obawy co do braku bezstronności orzekających w sprawie sędziów, zwłaszcza, że sprawa dotyczy rozpoznania zażalenia podejrzanego na postanowienie prokuratora o zatrzymaniu prawa jazdy. Służbowy niejako charakter kontaktów A. K. z Sądem Rejonowym w Chełmie, nie może podważać obiektywizmu sądu i nie stanowi zagrożenia dla dobra wymiaru sprawiedliwości. Biegły bowiem z racji posiadanych wiadomości specjalnych, będący niezależnym uczestnikiem postępowania, nie opowiada się za żadną ze stron, a jedynie dostarcza sądowi żądanych wiadomości.

W tym zakresie podzielić należy stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w postanowieniach z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. IV KO 46/13, z dnia 17 maja 2023 r., sygn. V KO 43/23. Podnoszone przez Sąd I instancji argumenty związane z długim okresem i regularnością wyżej opisanych kontaktów zawodowych, bez wskazania szczególnych, dodatkowych okoliczności lub powiązań, które przekroczyłyby ramy znajomości typowo zawodowej i stały się kontaktami innego rodzaju (np. relacjami osobistymi, przyjacielskimi czy koleżeńskimi), nie stanowią wystarczającej podstawy do zastosowania instytucji określonej w art. 37 k.p.k. i przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu.

Nawet zaś w sytuacji bliskiego zacieśnienia opisanych kontaktów zawodowych, istnieją stosowne regulacje procesowe, mogące usunąć wątpliwości co do bezstronnego rozpoznania sprawy - i to te mechanizmy powinny być wykorzystane w pierwszej kolejności (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. IV KO 46/13). Mając powyższe okoliczności na uwadze, orzeczono jak w sentencji postanowienia.[SOP] [ał]