Supreme Court dismisses appeal for retrial due to failure to file request via lawyer within deadline.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court upheld the lower court's order rejecting the defendant's request for a retrial. The defendant failed to have the request formally drafted and signed by a lawyer or legal advisor within the prescribed time limit. Consequently, the court ruled that the procedural requirements for filing a retrial request were not met.
Legislator headnote
AI generatedArt. 545 § 2 k.p.k.; Art. 15 ust. 1 pkt 10 ustawy o opłatach w sprawach karnych: A request for retrial must be drafted and signed by a lawyer or legal advisor; failure to comply renders the request inadmissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II KO 1/16 POSTANOWIENIE Dnia 17 maja 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Roman Sądej w sprawie E. Ś., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 17 maja 2016 r., zażalenia skazanego na zarządzenie Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Najwyższego z dnia 30 marca 2016 r., odmawiające przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie postępowania w sprawie Sądu Okręgowego w Ł., sygn. IV K […], zakończonej wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 5 grudnia 2013 r., sygn. II AKa […], postanowił utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono przyjęcia wniosku skazanego o wznowienie postępowania karnego, wskazując, że E. Ś. nie uzupełnił, w terminie zakreślonym zarządzeniem z dnia 17 lutego 2016r., braku formalnego w postaci sporządzenia i podpisania wniosku przez adwokata lub radcę prawnego. To z kolei determinowało uznanie wniosku o zwolnienie od opłaty za bezprzedmiotowy.Na zarządzenie zażalenie wniósł skazany. Podniósł w nim, że złożył wniosek o wyznaczenie mu obrońcy z urzędu, a w dalszej jego części odwoływał się do argumentacji przytoczonej we wcześniejszych pismach, mającej uzasadniać wznowienie postępowania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Zażalenie na uwzględnienie nie zasługiwało.Wniosek o wznowienie postępowania, jeżeli nie pochodzi od prokuratora, musi zostać sporządzony i podpisany przez adwokata lub radcę prawnego (art. 545 § 2 k.p.k.), a nadto jego skuteczność uzależniona została od uiszczenia stosownej opłaty (art. 15 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz.U. z 1983 r.
Nr 49 poz. 223 j.t.). E. Ś. w październiku 2015r. złożył pismo procesowe do Sądu Okręgowego w Ł., tytułując je „wnioskiem”, kwestionujące zasadność wyroku tego Sądu z dnia 30 lipca 2013r., wydanego w sprawie IV K […]. Pismo to przekazane zostało Sądowi Najwyższemu w styczniu 2016r. E. Ś. został wezwany do sprecyzowania swojego stanowiska zarządzeniem z dnia 28 stycznia 2016r. W odpowiedzi, pismem z dnia 8 lutego 2016r. stwierdził, że jego intencją było złożenie wniosku o wznowienie postępowania w powyższej sprawie.
Zarządzeniem z dnia 17 lutego 2016r. został wezwany do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych wniosku, przez sporządzenie go i podpisanie przez adwokata albo radcę prawnego oraz uiszczenie opłaty (art. 120 § 1 i 2 k.p.k.). Skazany odebrał odpis powyższego zarządzenia w dniu 23 lutego 2016r. (k.14). Nie zrealizował jednak obowiązku wynikającego z przymusu adwokacko – radcowskiego, ale wniósł o zwolnienie go od opłaty (k.17), deklarując złożenie wniosku przez obrońcę „w niedługim czasie” (k.16v). W takim stanie procesowym w dniu 30 marca 2016r. wydane zostało zaskarżone zarządzenie, odmawiające przyjęcia osobistego wniosku o wznowienie postępowania, w uzasadnieniu którego szczegółowo podano przyczyny tego rozstrzygnięcia.
Instancyjnie oceniając zaskarżone zarządzenie trzeba stwierdzić, że znajduje ono pełne podstawy faktyczne i prawne. Bezspornym jest, że E. Ś. w zakreślonym terminie braków formalnych wniosku nie usunął. Skutkować to zatem musiało, zgodnie z treścią art. 545 § 1 k.p.k. w zw. art. 530 § 2 k.p.k., wydaniem rozstrzygnięcia odmawiającego przyjęcia wniosku, skoro nie spełniał on podstawowego formalnego wymagania, dotyczącego tzw. przymusu adwokacko-radcowskiego. Podkreślić trzeba, że przepis art. 530 § 2 k.p.k. ma kategoryczną wymowę, obligując – w sytuacji ziszczenia się określonych w nim warunków – prezesa sądu bądź podmioty wskazane w art. 93 § 2 k.p.k., do wydania takiej treści zarządzenia.
Stanu tego nie może zmienić powołanie się w zażaleniu na to, że skazany złożył wniosek o wyznaczenie mu w postępowaniu wznowieniowym obrońcy z urzędu. Wniosek taki skazany sporządził bowiem dopiero w dniu 16 marca 2016r. (k. 22-23), ale skierował go do Sądu Apelacyjnego w […], skąd do Sądu Najwyższego wpłynął w dniu 1 kwietnia 2016 r., a więc już po wydaniu zaskarżonego zarządzenia. Gdyby E. Ś. zachował termin wskazany w zarządzeniu z dnia 17 lutego 2016r., mogłoby to skutkować uznaniem, że zgodnie z wezwaniem do usunięcia braków, podjął czynności zmierzające do realizacji wymogu z art. 545 § 2 k.p.k.
Tak się jednak nie stało.Wprawdzie z zachowaniem tego terminu skazany domagał się zwolnienia od opłaty należnej od wniosku, jednakże w sytuacji gdy wniosek nie został sporządzony przez podmiot profesjonalny, rozpoznanie tego żądania stało się bezprzedmiotowe. Zaprezentowane w zażaleniu okoliczności, mające być podstawą wznowienia postępowania, bez spełnienia formalnych warunków określonych procedurą karną, nie mogły być przedmiotem merytorycznych rozważań.Niezależnie od powyższego wskazać należy, że sama możliwość złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie została ograniczona procesowym terminem.
Nawet zatem dotychczasowe nieuzupełnienie braków formalnych, nie pozbawia skazanego uprawnienia do ponownego ubiegania się o wznowienie postępowania, ale jednak z respektowaniem wymagań proceduralnych. Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak w dyspozytywnej części postanowienia.