Supreme Court dismisses appeal claiming judge bias due to prior detention order in criminal case.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ruling that a judge's prior issuance of a detention order does not constitute bias. The defense argued the judge violated impartiality rules, but the court noted the detention order was merely a procedural measure based on probable cause, not a pre-judgment of guilt. Consequently, the court held that no legal basis existed to claim the judge lacked impartiality.
Legislator headnote
AI generatedArt. 40 § 1 pkt 7 k.p.k.; Art. 41 § 1 k.p.k.: A judge who previously issued a procedural order regarding temporary detention is not automatically disqualified from hearing the case, as such orders do not imply a pre-formed opinion on the defendant's guilt.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II KK 2/06
POSTANOWIENIE
Dnia 2 sierpnia 2006 r.
Sąd Najwyższy w Warszawie Izba Karna
w składzie następującym:
Przewodniczący: SSN Rafał Malarski
na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 2 k.p.k.)
po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2006 r.
sprawy S. M.
skazanego z art. 286 § 1 k.k. i in.
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w S.
z dnia 28 września 2005 r., sygn. akt II Ka …/05,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S.
z dnia 15 marca 2005 r., sygn. akt II K ../03,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć
kasacyjne.
skazanego
kosztami
sądowymi
za
postępowanie
UZASADNIENIE
Kasacja okazała się bezzasadna – i to w stopniu oczywistym.
W pierwszym rzędzie należało stwierdzić, że postawiony w kasacji jako
jedyny zarzut naruszenia art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k., sprowadzający się do tezy, iż w
konkretnej sprawie pierwszoinstancyjny wyrok zapadł z udziałem sędziego,
który na etapie postępowania przygotowawczego wydał postanowienie o
przedłużeniu tymczasowego aresztowania wobec S. M., był najpewniej
skutkiem nieuważnej lektury rzekomo obrażonego przepisu. Stanowi on wszak
wyraźnie, że sędzia jest z mocy prawa wyłączony od udziału w sprawie, jeżeli
brał udział w wydaniu orzeczenia, które zostało uchylone. Niewątpliwe jest
zatem, że orzekanie w sprawie przez sędziego, który uprzednio brał udział w
wydaniu postanowienia w przedmiocie tymczasowego aresztowania, nie sposób
postrzegać jako naruszenie prawa. Takie zapatrywanie prawne na gruncie
obowiązującej ustawy karnoprocesowej z 1997 r. wyrażane jest w judykaturze
(zob. postanowienie SN z 14 stycznia 2003 r., III KKN 400/01, LEX nr 75380),
co przypomnieli w złożonych odpowiedziach na kasację zarówno prokurator
Prokuratury Okręgowej w S., jak i pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego
Przedsiębiorstwa Państwowego „C ”.
Gdyby nawet, korzystając z rozwiązania przewidzianego w art. 118
k.p.k., założyć, że intencją skarżącego było również zakwestionowanie
zaistniałej sytuacji procesowej w płaszczyźnie art. 41 § 1 k.p.k., to i taki punkt
widzenia wypadałoby ocenić zdecydowanie krytycznie. Sformułowania,
którymi posłużono się w postanowieniu z dnia 7 lutego 2002 r. (k. 1672 – 1674,
t. IX) i dalszych postanowieniach w kwestii tymczasowego aresztowania, nie
dawały bowiem żadnych podstaw do powątpiewania w bezstronność sędziego.
W orzeczeniach tych trudno odnaleźć zwroty, które świadczyłyby o
stronniczości sędziego czy o jego przekonaniu przed wyrokowaniem o winie S.
M. Mowa jest w nich tylko o istnieniu dużego prawdopodobieństwa, że
podejrzany popełnił zarzucane mu przestępstwa (art. 249 § 1 k.p.k.).
W tych warunkach, pozostając w granicach rozpoznania wskazanych w
art. 536 k.p.k., Sąd Najwyższy oddalił kasację w trybie art. 535 § 2 k.p.k.
O kosztach sądowych za postępowanie kasacyjne orzeczono po myśli art.
636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.
es