Supreme Court dismisses judge disqualification request due to lack of specific facts and abstract institution arguments.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the defendant's request to disqualify specific judges and a lay judge from the disciplinary chamber. The defendant argued institutional bias without providing concrete facts or citing specific legal violations. The court ruled that disqualification requires precise circumstances proving a clear breach of law affecting impartiality, which were absent here.
Legislator headnote
AI generatedArt. 41 § 1 k.p.k.; Art. 42 § 4 k.p.k.: A request for a judge's disqualification must specify concrete circumstances indicating a clear violation of law that objectively undermines impartiality; abstract objections to an institution or vague political arguments are insufficient.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt II DSS 5/19 POSTANOWIENIE Dnia 26 listopada 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Ryszard Witkowski w sprawie J. B. – sędziego Sądu Rejonowego w K. , po rozpoznaniu w Izbie Dyscyplinarnej na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 listopada 2019 r. wniosku obwinionego – J. B. z 26 listopada 2019 r. w przedmiocie wyłączenia członków składu orzekającego SSN Pawła Zuberta, SSN Konrada Wytrykowskiego i ławnika M.G. oraz o wyłączenie pozostałych sędziów Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego od orzekania w przedmiocie tego wniosku - na podstawie art. 42 § 4 k.p.k. w zw. z art. 41 § 1 k.p.k. w zw. z art. 128 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 52 ze zmianami) - postanowił:
1) nie uwzględnić wniosku o wyłączenie SSN Pawła Zuberta, SSN Konrada Wytrykowskiego i ławnika M. G. od orzekania w sprawie o sygn. akt II DSS 5/19;
2) w pozostałym zakresie wniosek pozostawić bez rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wnioskiem z 26 listopada 2019 r., złożonym na rozprawie obwiniony J. B. - sędzia Sądu Rejonowego w K., wniósł o wyłączenie od orzekania w sprawie o sygn. II DSS 5/19 członków składu orzekającego w osobach SSN Pawła Zuberta, SSN Konrada Wytrykowskiego oraz ławnika M. G. Obwiniony podniósł we wniosku, że nie ma zastrzeżeń osobiście do ławnika, ale chodzi mu o instytucję. Dodatkowo podkreślił, że ma wątpliwości co do prawidłowości powołania sędziów Izby Dyscyplinarnej, a w konsekwencji co do ich bezstronności, jednocześnie wnosi o wyłączenie pozostałych sędziów Izby Dyscyplinarnej SN od rozpoznania tego wniosku, z tych samych przyczyn albowiem orzekaliby we własnej sprawie.Obrońca obwinionego oraz Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego pozostawili wniosek do uznania sądu. Przedstawiciel Ministra Sprawiedliwości wniósł o nieuwzględnienie wniosku.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek jest oczywiście bezzasadny. Wnioskodawca nie wykazał bowiem o jakie przypadki naruszenia prawa chodzi oraz nie wskazał, które z nich z uwagi na swoją treść mogą budzić wątpliwości z perspektywy bezstronności sędziów. Dla zasadności podjęcia decyzji o wyłączeniu z tego powodu sędziego, koniecznym jest bowiem wykazanie, iż sędzia został powołany w warunkach ewidentnego złamania prawa, a tego rodzaju sytuacja w przypadku Izby Dyscyplinarnej w sposób oczywisty nie nastąpiła ergo nie mogła zostać wykazana, zaś sam wnioskodawca zapewne powołuje się na jakieś enigmatyczne, niedookreślone okoliczności, najpewniej powtarzane w mediach jako argumenty w sporze politycznym przez osoby nieakceptujące zaistniałego stanu prawnego egzekwującego odpowiedzialność dyscyplinarną przez specjalnie utworzoną na te potrzeby izbę Sądu Najwyższego.Podkreślić należy w tym miejscu, iż wniosek o wyłączenie sędziego musi zawierać sprecyzowane okoliczności odpowiadające podstawie normatywnej stosowania tej instytucji.
Tymczasem, wnioskodawca nie sprecyzował swoich wątpliwości i nie powołał się na żadną z okoliczności, która wskazywałaby na spełnienie przesłanek, o których mowa w treści art. 41 § 1 k.p.k. Brak konkretyzacji przesłanek, skutkuje brakiem możliwości dokonania ich obiektywnej oceny pod kątem ich wpływu na bezstronność sędziego w niniejszej sprawie, która winna być dokonywana z perspektywy postronnego obserwatora. Wyłączenie sędziego w trybie art. 41 § 1 k.p.k. może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy ujawnią się okoliczności o takim charakterze, że brak jest możliwości przekonania każdego, rozsądnie myślącego, kto wątpliwości co do bezstronności powziął, że okoliczności te z całą pewnością nie wpłyną na obiektywizm rozpoznania sprawy i treść rozstrzygnięcia kończącego postępowanie (postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu, sygn. akt II AKo 312/01, publ.
OSA 2001/12/91).Z powyższych względów - rozpoznając ponowny wniosek obwinionego w części dotyczącej wyłączenia od rozpoznania sprawy SSN Konrada Wytrykowskiego oraz pierwszy w części wyłączenia od rozpoznania sprawy SSN Pawła Zuberta oraz Ławnika M. G., Sąd uznał, że w tym zakresie przedmiotowy wniosek jest bezzasadny i nie zasługuje na uwzględnienie. Na uwagę zasługuje również fakt, iż sam wnioskodawca zaprzeczył w treści wniosku, że istnieją argumenty na rzecz wyłączenia ławnika ze składu orzekającego. Nie można bowiem potraktować na serio wniosku o wyłączenie instytucji, czy też funkcji – zawsze tylko jej piastuna.W tym stanie rzeczy, wobec tego, iż w sprawie nie stwierdzono okoliczności opisanych w art. 41 § 1 k.p.k. postanowiono jak w punkcie pierwszym postanowienia.Przechodząc do rozstrzygnięcia zawartego w punkcie drugim postanowienia, wskazać należy, że wniosek obwinionego w zakresie dotyczącym wyłączenia wszystkich sędziów Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego, Sąd pozostawił bez rozpoznania.Przypomnieć należy, że kodeks postępowania karnego nie przewiduje wyłączenia sędziego in abstracto, gdyż rozważanie wyłączenia sędziego w oparciu o art. 40 § 1 lub 41 § 1 k.p.k. dopuszczalne jest jedynie w stosunku do konkretnego sędziego, który został wyznaczony do udziału w sprawie, a nie sędziego, który teoretycznie może zostać wyznaczony do składu orzekającego (postanowienie Sądu Najwyższego z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt III KO 34/12, LEX 1212385; postanowienie Sądu Najwyższego z 14 grudnia 2016 r., sygn. akt III KO 99/16, LEX 2166385).Biorąc powyższe pod uwagę – postanowiono jak w punkcie drugim postanowienia.