Supreme Court dismisses lawyer's request to retry proceedings based on a final dismissal of appeal.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed a lawyer's request to reopen proceedings following a final order dismissing an appeal. The lawyer argued that the case should be retried under specific criminal procedure articles, claiming the dismissal order was flawed. The court ruled that only final judgments, not procedural orders dismissing appeals, can trigger a retrial, thereby upholding the two-instance principle.
Legislator headnote
AI generatedArt. 540 § 3 k.p.k.; Art. 542 § 3 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt. 1 i 2 k.p.k.; Art. 544 § 2 k.p.k.; Art. 545 § 2 k.p.k.; Art. 547 § 2 k.p.k.: A request for retrial is inadmissible when based on a court order dismissing an appeal, as such an order does not constitute a final judgment ending the proceedings.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt II DO 9/21 POSTANOWIENIE Dnia 25 lutego 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Sławomir Niedzielak (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Jarosław SobutkaSSN Paweł Zubert w sprawie radcy prawnego S. W. po rozpoznaniu w Izbie Dyscyplinarnej na posiedzeniu w dniu 25 lutego 2021 r. wniosku radcy prawnego S. W. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2020 r., sygn. akt II DSI 58/20 na podstawie 547 § 3 k.p.k. postanowił: pozostawić wniosek bez rozpoznania.
UZASADNIENIE
Radca prawny S. W. pismem z dnia 5 stycznia 2021 r. (data wpływu: 18 stycznia 2021 r.) wniósł do Sądu Najwyższego o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2020 r., sygn. akt II DSI 58/20. Orzeczeniem tym Sąd Najwyższy oddalił kasację pełnomocnika obwinionego od orzeczenia Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Izby Radców Prawnych, sygn. akt WO-(...), uznając ją za oczywiście bezzasadną. Podstawy do wznowienia postępowania wnioskodawca upatruje w art. 540 § 3 k.p.k., art. 542 § 3 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt. 1 i 2 k.p.k., art. 544 § 2 k.p.k., art. 545 § 2 k.p.k. oraz art. 547 § 2 k.p.k., stwierdzając jednocześnie, że powinno być ono wznowione z urzędu, a zaskarżone orzeczenie uchylone w całości, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania przez Izbę Karną Sądu Najwyższego.
Sąd Najwyższy zważył co następuje:Wniosek należało pozostawić bez rozpoznania. Wznowieniu, czy to na wniosek, czy też z urzędu (patrz niedookreślony charakter pisma radcy prawnego S. W.), podlega jedynie postępowanie sądowe zakończone prawomocnym orzeczeniem. Takiego orzeczenia nie stanowi zaś z pewnością postanowienie Sądu Najwyższego o oddaleniu kasacji, jako oczywiście bezzasadnej. „Prawomocnym orzeczeniem (wyrok i postanowienie), o którym mowa w komentowanym przepisie, jest orzeczenie sądu pierwszej instancji, które uprawomocniło się bez zaskarżenia, oraz orzeczenie sądu odwoławczego wydane w wyniku rozpoznania środka odwoławczego. (…) Nie jest natomiast dopuszczalne wznowienie postępowania (…) co do postanowienia o oddaleniu kasacji, gdyż nie jest to orzeczenie kończące postępowanie; w takim bowiem układzie procesowym nie dochodzi do naruszenia prawomocności orzeczenia, które zostało kasacją zaskarżone (patrzŚwiecki D. (red.), Augustyniak B., Eichstaedt K., Kurowski M.:
Kodeks postępowania karnego. Tom II. Komentarz aktualizowany, LEX/el., 2020 i orzecznictwo tam przywołane; porównaj również: T. Grzegorczyk: Kodeks Postępowania Karnego. Komentarze Zakamycza. Wyd. III, s. 1357; P. Hofmański, E. Sadzik, K. Zgryzek: Kodeks postępowania karnego. Komentarz, t. III, s. 253, St. Zabłocki (w:) J. Bratoszewski, L. Gardocki, Zb. Gostyński, St. Przyjemski, R.A. Stefański, St. Zabłocki: Kodeks postępowania karnego. Komentarz, t. III, s. 702, a także postanowienie SN z 12 kwietnia 2001 r., III KO 53/99, LEX 47624).
Postanowienie takie nie wpływa bowiem na prawomocność orzeczenia, zaskarżonego nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, jakim jest kasacja, które to orzeczenie w sposób prawomocny kończy postępowanie.Powyższe stanowisko jest też zgodne z konstytucyjną zasadą dwuinstancyjności orzekania, która obowiązujące w polskim procesie karnym (postanowienie SN z 27 września 2004 r., sygn. III KO 29/04, LEX 126699). Na marginesie, należy jedynie dodać, że postanowienie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 8 kwietnia 2020 r., sygn. akt C-791/19 R, dotyczy wyłącznie zawieszenia stosowania przepisów odnoszących się do postępowań dyscyplinarnych sędziów, które to przepisy – co oczywiste – nie znajdowały zastosowania w niniejszej sprawie.Wypada także zauważyć, że Trybunał Konstytucyjny Rzeczypospolitej Polskiej postanowieniem z dnia 28 stycznia 2020 r., w sprawie o sygn. akt Kpt 1/20 (M.P.2020.103), uznał za niedopuszczalne stosowanie art. 439 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz.
U. z 2020 r. poz.
30) w rozumieniu przyjętym w uchwale składu połączonych Izb Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r. (BSA I-4110-1/2020). Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z dnia 21 kwietnia 2020 roku (sygn. akt Kpt 1/20, M.P. poz. 379) przesądził również, że Sąd Najwyższy nie ma kompetencji do kwestionowania, wydanych przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej aktów powołania do pełnienia urzędu na każdym stanowisku sędziego, w tym sędziego Sądu Najwyższego.W tym stanie rzeczy nie ma też podstaw do wznowienia postępowania z urzędu.Z tych wszystkich względów, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.