Supreme Court dismisses prosecutor's appeal, upholding suspension due to ongoing disciplinary and criminal proceedings.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the prosecutor's appeal against the disciplinary court's decision to extend her administrative suspension until June 2021. The prosecutor argued that evidence suggested only criminal charges, not disciplinary misconduct, and requested a suspension lift. The court rejected these claims, ruling that the accumulated evidence sufficiently justified the suspension to protect the integrity of the prosecution service while the disciplinary and criminal proceedings continued.
Legislator headnote
AI generatedArt. 150 § 3 ustawy Prawo o prokuraturze; Art. 231 § 1 k.k.; Art. 276 k.k.: The suspension of a prosecutor may be extended if the circumstances warrant it, provided that the evidence sufficiently substantiates the alleged acts and the proceedings have not concluded.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt II DO 3/21 POSTANOWIENIE Dnia 12 lutego 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Ryszard Witkowski (przewodniczący)SSN Jarosław Sobutka (sprawozdawca)Ławnik SN Grzegorz Swaczyna w sprawie prokuratora Prokuratury Okręgowej w P. J. B. po rozpoznaniu w Izbie Dyscyplinarnej na posiedzeniu w dniu 12 lutego 2021 r. odwołania obwinionej od postanowienia Sądu Dyscyplinarnego przy Prokuratorze Generalnym w W. z dnia 7 grudnia 2020r., sygn. akt PK I SD (...), w przedmiocie o przedłużenia na dalszy niezbędny okres zawieszenia w czynnościach służbowych, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 171 pkt 1 ustawy z dnia 28 stycznia 2016r. Prawo o prokuraturze (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz.
66) utrzymuje w mocy zaskarżone postanowienie
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2020 r. w sprawie o sygn. akt PK I SD (...) Sąd Dyscyplinarny przy Prokuratorze Generalnym w W., na podstawie art. 150 § 3 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze, przedłużył zawieszenie w czynnościach służbowych J. B. – prokuratora Prokuratury Okręgowej w P., na dalszy niezbędny okres – do dnia 20 czerwca 2021r. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że prokurator J. B. w dniu 20 grudnia 2019 r. została zawieszona w czynnościach służbowych na okres 6 miesięcy, tj. do dnia 20 czerwca 2020 r., w związku z uzasadnionym podejrzeniem popełnienia deliktu dyscyplinarnego, noszącego jednocześnie znamiona przestępstwa z art. 231 § 1 k.k. i art. 276 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. – co uzasadniało konieczność jej natychmiastowego odsunięcia od wykonywania obowiązków służbowych.
Następnie postanowieniem z dnia 17 czerwca 2020 r. w sprawie o sygn. akt PK I SD (...) Sąd Dyscyplinarny przy Prokuratorze Generalnym w W. przedłużył okres zawieszenia w czynnościach służbowych prokuratora do dnia 20 grudnia 2020r. Zdaniem Sądu Dyscyplinarnego nie ustały przyczyny uzasadniające konieczność dalszego zawieszenia prokuratora w czynnościach służbowych – prowadzone przeciwko prokuratorowi postępowanie dyscyplinarne i postępowanie karne nie zostały jeszcze zakończone. W sprawie zachodzi więc uzasadniony przypadek wskazany w art. 150 § 3 ustawy Prawo o prokuraturze.Pismem z dnia 18 grudnia 2020r. prokurator J.
B. złożyła odwołanie od postanowienia Sądu Dyscyplinarnego przy Prokuratorze Generalnym w W. z dnia 7 grudnia 2020. Skarżąca w swoim piśmie zarzuciła:- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na niezasadnym przyjęciu przez sąd I instancji, iż materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu dyscyplinarnym o sygnaturze RP IV RD (...) oraz w postępowaniu przygotowawczym Prokuratury Okręgowej w S. o sygnaturze PO I Ds. (...) wskazuje, iż zachodzi dostatecznie uzasadnione podejrzenie, że swoim zachowaniem mogła wyczerpać zarówno znamiona czynu zabronionego kwalifikowanego z art. 276 k.k. i art. 231§ 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. jak i przewinienia dyscyplinarnego w postaci naruszenia godności prokuratora, pomimo tego, że uzyskane dotychczas dowody nie pozwalają na przyjęcie, że takowe podejrzenie zostało dostatecznie uzasadnione oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na niezasadnym przyjęciu, iż postępowanie dyscyplinarne nie jest prowadzone nadmiernie opieszale, pomimo tego, iż sprawa dyscyplinarna prowadzona jest bardzo długotrwale, z uchybieniem zasadom ekonomiki procesowej oraz koncentracji materiału dowodowego, gdyż wskazane błędy miały wpływ na treść wydanego orzeczenia;- rażącą niewspółmierność orzeczonego środka w postaci przedłużenia zawieszenia w czynnościach służbowych na okres dalszych 6 miesięcy, w wyniku czego przez łączny okres 18 miesięcy będzie pozostawać bez zatrudnienia, co pozbawia ją możliwości rozwoju zawodowego i negatywnie wpływa na jej stan zdrowia.
Podnosząc powyższe zarzuty prokurator J. B. wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez nieuwzględnienie wniosku Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego dla wrocławskiego okręgu regionalnego z dnia 19 listopada 2020r. i nieprzedłużanie na dalszy okres 6 miesięcy zawieszenia jej w czynnościach służbowych. Ponadto wniosła także o wstrzymanie wykonalności zaskarżonego postanowienia do dnia rozpoznania złożonego odwołania.
Sąd Najwyższy zważył co następuje
Odwołanie prokurator J. B. z dnia 18 grudnia 2020 r. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 150 § 3 ustawy Prawo o prokuraturze zawieszenie prokuratora w czynnościach, w uzasadnionych przypadkach, może być przedłużone na wniosek rzecznika dyscyplinarnego przez sąd dyscyplinarny na dalszy, niezbędny okres. Instytucja zawieszenia w czynnościach stanowi tymczasowy środek reagowania wobec obwinionego, właściwy postępowaniu dyscyplinarnemu. Stosuje się ją wówczas, gdy z uwagi na charakter zarzucanego obwinionemu przewinienia konieczne jest natychmiastowe odsunięcie go od wykonywania obowiązków służbowych (tak m. in.
SN w postanowieniu z dnia 05.06.2019r., sygn. II DO 4/19. Legalis nr 1950328). Nie może być w niniejszej sprawie mowy o zarzucanych orzez obwinioną w odwołaniu błędach popełnionych przez Sąd Dyscyplinarny w ustaleniach faktycznych, mających wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia. Zdaniem Sądu Najwyższego materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania dyscyplinarnego uprawdopodabnia w wystarczającym stopniu, że obwiniona popełniła zarzucane jej czyny. Okoliczność ta została już podkreślona we wcześniejszych orzeczeniach Sądu Najwyższego, ostatnio w postanowieniu z dnia 26 stycznia 2021 r. (sygn. akt II DO 86/20).
W niniejszej sprawie nie pojawiły się żadne nowe okoliczności, które wpłynęłyby na zmianę wcześniejszego stanowiska w tym zakresie. Stawiane prokurator J. B. poważne zarzuty, w przypadku ich potwierdzenia się, stanowiłyby niewątpliwie uchybienie godności urzędu prokuratora i rażące pogwałcenie zasad etycznych, które wiążą się z popełnieniem zarzucanych czynów. W związku z tym zajmowanie przez obwinioną w trakcie trwania postępowania dyscyplinarnego urzędu prokuratorskiego może, w ocenie Sądu Najwyższego, doprowadzić do istotnego podważenia autorytetu prokuratury.
Sąd Najwyższy w niniejszym składzie zgadza się także z prezentowanym już wcześniej w tej sprawie poglądem, że stosowanie zawieszenia w czynnościach służbowych nie jest, wbrew twierdzeniom obwinionej, rażąco niewspółmierną dolegliwością, a wiąże się z koniecznością natychmiastowego odsunięcia prokuratora od obowiązków służbowych. Stosowanie tego środka należało więc ponownie uznać za w pełni uzasadnione. Wobec faktu, że w niniejszej sprawie nie ustały przyczyny uzasadniające konieczność przedłużenia zawieszenia prokuratora w czynnościach i mając na względzie wagę zarzucanych obwinionej przewinień dyscyplinarnych oraz biorąc pod uwagę okoliczność, że postępowanie dyscyplinarne nie zostało jeszcze zakończone - zasadnym jest utrzymanie w mocy postanowienia Sądu Dyscyplinarnego przy Prokuratorze Generalnym z dnia 7 grudnia 2020 roku.
Zawarty w odwołaniu z dnia 18 grudnia 2020r. wniosek o wstrzymanie wykonalności zaskarżonego postanowienia do dnia rozpoznania złożonego odwołania został już rozstrzygnięty odmownie postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 3 lutego 2021r. Z tych też względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji postanowienia.