Legislator Case Law & Legislation
II CSK 91/19 AI generated

Supreme Court dismisses cassation appeal for failure to cite statutory grounds under Civil Procedure Code Art. 3989. Appeal lacks legal argumentation required for Supreme Court review.

Case Number II CSK 91/19
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by G.B. and I.B. against the District Court's decision reducing the compensation for an easement. The applicants argued the lower court misinterpreted a Supreme Court precedent regarding compensation for controlled zones, but failed to link this to specific statutory grounds for cassation review. The Court ruled that the appeal did not meet the strict requirements of Article 3989 of the Civil Procedure Code, as it offered no legal argumentation to justify Supreme Court intervention.

Legislator headnote

AI generated

Art. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is admissible only if it cites specific statutory grounds for review and provides detailed legal argumentation; mere questioning of factual accuracy or general legal interpretation without statutory basis is insufficient.

Keywords

AI generated
cassation appeal admissibility statutory grounds for review legal argumentation requirements Supreme Court jurisdiction easement compensation

Cited Legislation

AI generated
Art. 3989 § 1 k.p.c.
Wnioskodawcy nie powołali żadnej z przyczyn przyjęcia skargi do rozpoznania, o których mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.
Art. 3989 § 2 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygając stosownie do art.
Art. 520 § 1 k.p.c.
3989 § 2 k.p.c., o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygając stosownie do art. 520 § 1 w zw.
Art. 391 § 1 k.p.c.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygając stosownie do art. 520 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. as]jw
Art. 39821 k.p.c.
391 § 1 i art. 39821 k.p.c. as]jw
art. 3052 § 2 k.c
Wnioskodawcy w skardze kasacyjnej, opartej na podstawie naruszenia art. 3052 § 2 k.c.
art. 3989 § 1 k.p.c
Wnioskodawcy nie powołali żadnej z przyczyn przyjęcia skargi do rozpoznania, o których mowa w art. 3989 § 1 k.p.c.
art. 3984 § 2 k.p.c
Cel obowiązku wynikającego z art. 3984 § 2 k.p.c.
art. 3989 § 2 k.p.c
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygając stosownie do art.
art. 39821 k.p.c
391 § 1 i art. 39821 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II CSK 91/19 POSTANOWIENIE Dnia 16 października 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosława Wysocka w sprawie z wniosku G.B. i I.B. ‎przy uczestnictwie G. Spółki Akcyjnej z siedzibą w W. ‎o ustanowienie służebności przesyłu,‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 16 października 2019 r.,‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawców od postanowienia Sądu Okręgowego w P. ‎z dnia 25 września 2018 r., sygn. akt II Ca (…), I. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania; II. orzeka, że wnioskodawcy i uczestnik ponoszą koszty związane ze swym udziałem w postępowaniu kasacyjnym.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 września 2018 r. Sąd Okręgowy w P., uwzględniwszy częściowo apelację uczestnika G. S.A. w W. zmienił postanowienie Sądu Rejonowego w N. w ten sposób, że obniżył jednorazowe wynagrodzenie za ustanowienie służebności przesyłu do kwoty 27.238 zł, oddalając wniosek G.B. i I.B. w części dotyczącej wynagrodzenia w pozostałym zakresie. Wnioskodawcy w skardze kasacyjnej, opartej na podstawie naruszenia art. 3052 § 2 k.c. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, uzasadnili wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania tym, że „w sprawie konieczne jest rozważenie (...) kwestii: - Czy Sąd Okręgowy w sposób prawidłowy zinterpretował intencje Sądu Najwyższego zawarte w uchwale III CZP 88/15”.

Skarżący uzasadnili wniosek następująco: „w niniejszej sprawie konieczne jest rozważenie przez Wysoki Sąd kwestii: Czy Sąd Okręgowy w sposób prawidłowy zinterpretował intencje Sądu Najwyższego zawarte w uchwale III CZP 88/15. W uzasadnieniu Postanowienia Sąd Okręgowy skupia się na tej części uchwały III CZP 88/15, w której Sąd Najwyższy wskazuje, iż służebność nie dotyczy strefy kontrolowanej. Ten element jest ostatnio bezsporny. Całkowicie natomiast pominął tą część uchwały gdzie Sąd Najwyższy mówi o odszkodowaniu i o tym, że w konkretnych sytuacjach powinno obejmować także tą strefę.

Zdaniem skarżących Orzeczenie Sądu Okręgowego jest sprzeczne z treścią uchwały III CZP 88/15. Sąd Najwyższy powinien rozstrzygnąć czy rozumowanie i rozstrzygnięcie Sądu Okręgowego w niniejszej sprawie jest prawidłowe i czy powinno być takie jak w uchwale Sądu Najwyższego Sygn. akt III CZP 88/15, a przynajmniej takie jak ją interpretuje w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy w N. w swoim postanowieniu z dnia 27 grudnia 2018 r. sygn. akt I Ns 36/15”.Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).

Cel obowiązku wynikającego z art. 3984 § 2 k.p.c. może zostać zrealizowany wyłącznie przez powołanie i właściwe uzasadnienie istnienia co najmniej jednej z tych przyczyn, a rozstrzygnięcie Sądu Najwyższego o przyjęciu lub odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania jest poprzedzone badaniem, czy okoliczności, które skarżący wskazał w skardze, odpowiadają przyczynom kasacyjnym przewidzianym przez art. 3989 § 1 k.p.c.Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania powinno nawiązywać przynajmniej do jednej z przyczyn wymienionych w tym przepisie, nie zaś do dowolnych okoliczności (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 października 2005 r., II CZ 89/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 135 i z dnia 20 grudnia 2013 r., V CSK 169/13, niepubl.).

Uzasadnienie wniosku nie może też ograniczać się do samego wskazania konkretnej przyczyny przyjęcia skargi do rozpoznania bądź przytoczenia dowolnych argumentów. Skarżący powinien w formie wyodrębnionego, samodzielnego wywodu prawnego przedstawić szczegółową argumentację prawną w celu przekonania Sądu Najwyższego, że - na gruncie danej sprawy - powołana przez niego przyczyna rzeczywiście zachodzi (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 28 lutego 2008 r., I CSK 499/07, niepubl).Warunki, jakim powinno odpowiadać prawidłowe uzasadnienie wniosku zostały wszechstronnie wyjaśnione w ustabilizowanym orzecznictwie Sądu Najwyższego.

Konfrontacja przytoczonego w całości wniosku z uzasadnieniem z tymi wymaganiami prowadzi do oczywistej konkluzji, że skarga kasacyjna wnioskodawców ich nie spełnia. Wnioskodawcy nie powołali żadnej z przyczyn przyjęcia skargi do rozpoznania, o których mowa w art. 3989 § 1 k.p.c. Wskazana w skardze kwestia nie odpowiada żadnej z tych przyczyn, a „uzasadnienie” wniosku nie zawiera argumentacji, którą można by kwalifikować jako zgodną z wymaganiami uzasadnienia którejkolwiek z nich. Skarżący w istocie zmierza wyłącznie do poddania kontroli trafności zarzutu, na którym skarga została oparta.Należy uzupełniająco przypomnieć, ze skarga kasacyjna jako szczególny środek zaskarżenia nie służy weryfikacji prawidłowości podstawy faktycznej i prawnej prawomocnych orzeczeń, a rolą Sądu Najwyższego nie jest usuwanie wszystkich ewentualnych wad i uchybień kwestionowanych rozstrzygnięć.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji, na podstawie art. 3989 § 2 k.p.c., o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygając stosownie do art. 520 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 39821 k.p.c. as]jw