Supreme Court dismisses appeal as no legal issue requires resolution regarding servitude acquisition by prescription.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the appellant's cassation appeal against the lower court's refusal to establish a delivery servitude. The appellant argued that the legal issue required interpretation under specific procedural articles, but the Court found no such need. The Court determined that acquiring a servitude equivalent to a delivery servitude through prescription was already well-established case law, rendering the appeal inadmissible.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 pkt 1, 2 k.p.c.; The Supreme Court holds that a cassation appeal is inadmissible when the case does not present a significant legal issue requiring interpretation, as the acquisition of a servitude corresponding to a delivery servitude via prescription is already settled precedent.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt II CSK 89/18 POSTANOWIENIE Dnia 15 czerwca 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Mirosław Bączyk w sprawie z wniosku R. Zakładu [..] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S.przy uczestnictwie P. Spółki Akcyjnej z siedzibą w L.o ustanowienie służebności przesyłu,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 15 czerwca 2018 r.,na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia Sądu Okręgowego w P.z dnia 28 czerwca 2017 r., sygn. akt IV Ca …/17, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wnioskodawca – R. Spółka z o.o. złożył skargę kasacyjną od postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 28 czerwca 2017 r., w którym oddalono apelację tego wnioskodawcy, wniesioną od postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 19 stycznia 2017 r. (k. 332 i n. akt sprawy; t. II). W postanowieniu tym oddalono wniosek o ustanowienie na rzecz uczestnika postępowania P. S.A. służebności przesyłu. Sąd Rejonowy stwierdził bowiem, że uczestnik postępowania nabył już to ograniczone prawo rzeczowe w wyniku zasiedzenia. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia prawa procesowego i prawa materialnego.
Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.Motywując wniosek o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, skarżący wyjaśnił, że w rozpoznawanej sprawie o ustanowienie służebności przesyłu wystąpiło istotne zagadnienie prawne oraz istnieje potrzeba wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości (art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.).Sąd najwyższy zważył co następuje:Analizując treść uzasadnień obu Sądów meriti, treść skargi kasacyjnej oraz zawartą w nim, rozwiniętą motywację prawną wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, Sąd Najwyższy stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie o ustanowienie służebności przesyłu nie występuje – wbrew stanowisku skarżącego wnioskodawcy - potrzeba rozstrzygnięcia istotnego zagadnienia prawnego oraz potrzeba dokonania wykładni przepisów prawa budzących poważne wątpliwości.
Nie wystąpiły bowiem przesłanki przyjęcia skargi przewidziane w art. 3989 § 1 pkt 1 i 2 k.p.c.Wskazane w skardze kasacyjnej kwestie nie są oryginalne. W orzecznictwie Sądu Najwyższego ukształtował się już od dawna pogląd, że nabycie w drodze zasiedzenia służebności gruntowej odpowiadającej treści służebności przesyłu na rzecz przedsiębiorstwa przesyłowego było możliwe także przed wprowadzeniem do kodeksu cywilnego instytucji służebności przesyłu. Jest to już wieloletnia, ugruntowana i merytorycznie uzasadniona linia orzecznictwa (por. np. liczne orzeczenia Sądu Najwyższego podane w uzasadnieniu postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 13 kwietnia 2016 r., I CSK 261/16, nie publ.).
Stanowisko takie pojawia się zwłaszcza po podjęciu uchwały Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 2014 r., III CZP 87/3 (OSNC 2014, nr 7- 8, poz. 68). Do konstrukcji „służebności odpowiadającej treści służebności przesyłu” nawiązano także w najnowszej uchwale siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2018 r., III CZP 100/16, nie publ. i postanowieniu z dnia 16 lutego 2017 r., III CZP 100/16 (nie publ.).W tej sytuacji Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.). kc jw aj