Supreme Court dismisses appeal for lack of legal issue and obvious error under Polish Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland refused to accept the cassation appeal, citing the absence of a significant legal issue and the presence of an obvious error. The appellant argued for a legal question regarding evidence, but the court found the lower court's decision on damages justified by the victim's contributory negligence. Consequently, the appeal was rejected because it failed to meet the statutory requirements for cassation under the Civil Procedure Code.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: A cassation appeal is rejected if no significant legal issue exists and the error is obvious, requiring no further legal analysis.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CSK 804/14 POSTANOWIENIE Dnia 14 lipca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jan Górowski w sprawie z powództwa P. B. przeciwko C. Spółce Akcyjnej z siedzibą w W.o zapłatę,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 lipca 2015 r.,na skutek skargi kasacyjnej powoda od wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniuz dnia 24 lipca 2014 r., sygn. akt I ACa 467/14, odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania. UZASADNIENIESąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania jeżeli: w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona (art. 3989 § 1 k.p.c.).Instytucja przedsądu, jak wynika z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, jest zgodna z normami konstytucyjnymi, a także z zaleceniami Rady Europy zezwalającymi na wprowadzenie środków eliminujących dostęp do sądu najwyższego szczebla.
Skarga kasacyjna służy od prawomocnego orzeczenia, ma ograniczony zasięg, a jej podstawowym celem jest ochrona interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i twórczy wkład Sądu Najwyższego w rozwój prawa.Wprawdzie skarżący odwołał się oczywistej zasadności skargi kasacyjnej, a w uzasadnieniu wniosku do wystąpienia w sprawie zagadnienia prawnego niemniej nie występują te przesłanki przyjęcia jej do rozpoznania (art. 3989 § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.). Stosownie do ugruntowanego stanowiska Sądu Najwyższego, istotnym zagadnieniem prawnym jest taki problem jurydyczny, który ma znaczenie dla rozwoju prawa lub stanowi precedens dla rozstrzygnięcia podobnych spraw (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2005 r., I CZ 183/04 niepubl.).
Powołanie się przez skarżącego na istnienie takiego zagadnienia wymaga jego sformułowania oraz przedstawienia argumentacji jurydycznej uzasadniającej tezę o możliwości rozbieżnych ocen prawnych z przytoczeniem przepisów prawa, na tle których ono powstało. Skarżący powinien też wykazać, że ma ono istotne znaczenie dla rozpoznania lub rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 2003 r., II CK 324/03, z dnia 7 czerwca 2005 r., V CSK 3/05, z dnia 13 lipca 2007 r., III CSK 180/07, z dnia 22 listopada 2007 r., I CSK 326/07, niepubl. oraz z dnia 26 września 2005 r., II PK 98/05, OCNP 2006, nr 15 - 16, poz. 243).
Ponadto, prawidłowo wyartykułowane zagadnienie musi być sformułowane ogólnie w tym sensie, że nie może chodzić w nim o sposób rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 września 2004 r., II CZ 94/04, niepubl.). Argumentacja wskazana przez skarżącego nie daje podstaw do przyjęcia jakoby w sprawie wystąpiło zagadnienie prawne w zasygnalizowanym znaczeniu. Sąd Okręgowy oddalił wnioski dowodowe powoda na rozprawie w dniu 27 lutego 2014 r. w obecności jego fachowego pełnomocnika i ten nie zgłosił zastrzeżenia do protokołu tego posiedzenia na podstawie art. 162 k.p.c. W judykaturze utrwalony jest pogląd, że stronie, która zastrzeżenia takiego nie zgłosiła, nie przysługuje prawo powoływania się na takie uchybienia w dalszym toku postępowania, chyba, że chodzi o przepisy postępowania, których naruszenie Sąd winien wziąć pod uwagę z urzędu, albo strona uprawdopodobni, że nie zgłosiła zastrzeżeń bez swojej winy (por. np. uchwały Sądu Najwyższego z dnia 27 czerwca 2008 r., III CZP 50/08, OSNC 2009, nr 7-8, poz.103 i z dnia 27 października 2005 r.
III CZP 55/05 OSNC 2006, nr 9, poz. 144 i wyroki Sądu Najwyższego z dnia 8 kwietnia 2010 r., II PK 127/09, M. P. Pr. 2011 nr 1, s. 33-39, z dnia 7 marca 2012 r., II PK 159/11, OSNP 2013 r., nr 3-4, poz. 31 i z dnia 6 grudnia 2012 r., III CSK 62/12, LEX nr 1293777). Według tej koncepcji strona nie może skutecznie zarzucać w apelacji uchybienia sądu pierwszej instancji, dotyczącego niezasadnego oddalenia wniosków dowodowych, jeżeli nie zwróciła uwagi sądu na tę wadliwość (art. 162 k.p.c.), a takim błędem jest także obraza art. 217 § i 2 k.p.c. Oczywiście, innym zagadnieniem jest przeprowadzenie pominiętych dowodów przez sąd drugiej instancji z urzędu, niemniej w skardze kasacyjnej nie został postawiony zarzut naruszenia art. 232 w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2012 r., II PK 215/11, OSNP 2013 nr 9-10, poz. 106).
Wprawdzie w literaturze pojawił się pogląd, że błędne oddalenie wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego może zostać zakwestionowane w razie zaskarżenia orzeczenia co do istoty sprawy, gdyż do tego rodzaju postanowień nie stosuje się art. 162 k.p.c. i został on oparty na argumencie, iż oddalenie zasadnego wniosku dowodowego wynika z dokonania jego oceny z punktu widzenia przydatności, celowości oraz adekwatności, a więc nie narusza konkretnych przepisów postępowania, niemniej w tym kierunku skarżący nie uzasadniał wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania.Zaskarżone skargą kasacyjną orzeczenie oczywiście narusza prawo, gdy jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami, albo zostało wydane w wyniku błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest w sposób pewny i niewątpliwy z góry widoczne dla prawnika, bez potrzeby głębszej analizy jurydycznej (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 marca 2003 r., I PKN 341/2001 OSNP 2004, nr 6, poz. 100).Zaskarżony wyrok Sądu Apelacyjnego nie narusza prawa w taki kwalifikowany sposób.
Nie można przyjąć, że w sprawie nie zostało w całości przeprowadzone postępowanie dowodowe, gdyż Sąd Okręgowy oprócz zebranych w sprawie dowodów z dokumentów, przeprowadził dowód z zeznań świadka D. K.. Wysokość zadośćuczynienia jest przede wszystkim uzależniona od rodzaju doznanych obrażeń przez poszkodowanego, czasokresu jego leczenia i dolegliwość z tym związanych. W sprawie jednak jego rozmiar został przede wszystkim ograniczony ze względu na przyczynienie się poszkodowanego do szkody, które także w ocenie Sądu Najwyższego było co najmniej w 50%.
Z ustaleń wynika, że to powód po wypiciu pół litra wódki i dwóch piw, przyniósł D. K. 0,7 litra wódki i spożyli ją w jego samochodzie, a do wypadku doszło gdy jechali kupić następną butelkę alkoholu. Trafnie Sąd Apelacyjny podkreślił, że inicjatorem upicia się poszkodowanego i kierowcy był powód.Skarżący przeoczył, że nie można z przesłanką określoną w art. 3989 § 1 pkt 4 k.p.c. równocześnie podnosić, że w ramach naruszenia tych samych przepisów w sprawie pojawiło się istotne zagadnienie prawne. Jest to błąd logiczny, albowiem gdy wchodzi w rachubę zagadnienie prawne skarga kasacyjna nie może być oczywiście uzasadniona (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 marca 2008 r., V CSK 550/07, niepubl.).Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 3989 § 2 k.p.c.).