Supreme Court dismisses cassation appeal on easement acquisition, citing settled precedent and lack of legal uncertainty.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland dismissed the cassation appeal against the lower court's decision to declare the acquisition of a servitude corresponding to a right of way. The appellant argued that such acquisition was impossible before the 2008 introduction of the specific right of way statute and without defined dominant tenement. The court rejected these claims, noting that the Supreme Court had already resolved these exact issues in prior rulings regarding state entities and the definition of dominant tenement. Consequently, the appeal was rejected because the legal questions raised were not new or uncertain enough to warrant Supreme Court review.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3989 § 1 k.p.c.; Art. 3989 § 2 k.p.c.: The Supreme Court rejects a cassation appeal when the legal issues raised have already been definitively settled by its own prior jurisprudence, thereby eliminating any need for interpretation or resolution of divergent views.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II CSK 8/14 POSTANOWIENIE Dnia 3 lipca 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek w sprawie z wniosku E. […] Spółki Akcyjnej w G.przy uczestnictwie B. K. i G. K.o stwierdzenie zasiedzenia służebności gruntowej o treści odpowiadającej służebności przesyłu,na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 lipca 2014 r.,na skutek skargi kasacyjnej uczestników postępowania od postanowienia Sądu Okręgowego w K.z dnia 15 października 2013 r., sygn. akt VII Ca […], odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
UZASADNIENIE
Zgodnie z art. 3989 § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżący oparł wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania na przesłankach określonych w art. 3989 §1 pkt 1, 2 k.p.c. formułując trzy zagadnienia prawne następującej treści:1.Czy możliwe jest zasiedzenie służebności przesyłu, skoro instytucja ta została wprowadzona do polskiego systemu prawnego dopiero w 2008 r.?2.Czy można stwierdzić zasiedzenie „służebności gruntowej o treści odpowiadającej służebności przesyłu, skoro dla powstania służebności gruntowej konieczne jest istnienie dwóch określonych nieruchomości?3.Czy możliwe jest stwierdzenie zasiedzenia służebności o treści odpowiadającej służebności przesyłu, w szczególności w dobrej wierze, jeżeli wnioskodawca nie przedstawił żadnego tytułu dla obciążenia przedmiotowej nieruchomości, tj. wykonywał jedynie imperium, nie reprezentując jednocześnie dominium?Należy podkreślić, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego twierdzenie o występowaniu istotnego zagadnienia prawnego jest uzasadnione tylko wtedy, kiedy przedstawiony problem prawny nie został jeszcze rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy lub kiedy istnieją rozbieżne poglądy w tym zakresie, wynikające z odmiennej wykładni przepisów konstruujących to zagadnienie (zob. m.in. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 19 października 2012 r., III SK 10/12, z dnia 18 września 2012 r., II CSK 150/12, z dnia 19 czerwca 2013 r., V CSK 420/12 - nie publ.).
Tymczasem kwestie możliwości zasiedzenia służebności odpowiadającej treściowo służebności przesyłu przed wejściem w życie przepisów wprowadzających służebność przesyłu, braku konieczności określenia nieruchomości władnącej oraz możliwości zasiedzenia służebności odpowiadającej służebności przesyłu przez przedsiębiorstwo państwowe zostały już rozstrzygnięte przez Sąd Najwyższy m.in. w postanowieniach Sądu Najwyższego z dnia 26 czerwca 2013 r., II CSK 626/12, z dnia 16 stycznia 2013 r., II CSK 289/12, z dnia 7 października 2011 r. - nie publ. oraz w uchwałach Sądu Najwyższego z dnia 22 maja 2013 r., III CZP 18/13, OSNC 2013, nr 12, poz. 139, z dnia 7 października 2008, III CZP 89/08, BSN 2008, nr 10, poz. 7).Odnosząc się do potrzeby dokonania wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości oraz wywołujących rozbieżności w orzecznictwie, trzeba odnotować, że przywołane przez skarżącego orzeczenia dotyczyły możliwości doliczenia do okresu zasiedzenia posiadania przez jednostki Skarbu Państwa przed 1989 r.
Tymczasem w przedmiotowej sprawie ustalono późniejszą datę początku biegu zasiedzenia, dlatego rozwiązanie ewentualnych wątpliwości nie ma bezpośredniego związku ze sprawą. Z tych względów Sąd Najwyższy uznał, że przesłanki przyjęcia skargi do rozpoznania nie zostały spełnione i orzekł, jak w sentencji (art. 3989 § 2 k.p.c.).[aw]